Costiño Series 5: The Painful Battle

Kabanata 6

Kabanata 4

Hindi

Hindi ko na hinintay pa si Ruslan, hindi ko alam kung nakasunod ba siya sa akin o hindi. Tuloy-tuloy lang ang lakad ko papasok sa kwarto na pinagdalhan ko sa bata. When I open the door, I immediately saw the kid. He was in his bed and totally healed.

Nakahinga naman ako ng maluwag. Salamat naman at nailigtas ko siya. Lumapit ako sa kanya kaya nakita niya ako. He smiled weakly.

"Ano nang nararamdaman mo ngayon?" Mahinahon kong tanong.

Tinignan ko ang buong katawan niya, wala nang bakas ng rushes ang katawan niya. He look good now.

"M-maayos na po." Maikli niyang sabi.

Tumango ako at tinignan pa ang katawan niya. I observed his temperature and body. Base on it, he is healed by the antibiotic I gave earlier. Ibig sabihin, kaya pa talagang magamot ng mga antibiotic ang ganitong cases. Mild symptoms can cure but severe I am not sure. Kaya iyon ang kailangan kong pag-aralan ngayon.

If the mild symptoms can cure with the antibiotic, it means I can help people who is positive in the virus with mild symptoms. Now, I want to know if severe cases could cure with just an antibiotic.

Inayos ko ang lahat sa kanya. Kinabitan ko din siya ng dextrose para magkaroon ng lakas ang katawan niya. I made him drink an vitamins for his body. Pagkatapos lumapit ako sa intercom para i-anusyo ang nagamot ko. Napatingin ako sa gilid ko, nakatayo siya doon at nakatingin sa akin. Akala ko hindi siya sumunod sa akin. Tumango nalang ako sa kanya at nagpatuloy sa intercom. The kid is now in a better condition. I can say he is the first recover for this virus.

I cleared my throat.

"Patient PGH Ten is now in a good condition. He is the first recover in the virus." I announced.

Alam kong rinig na rinig sa buong hospital ang sinabi ko. It's like a megaphone where we used to announce if we heal a patient or not. We have also a code in a patient, and it's by number. Since this hospital is small and capacity might not take the upcoming patient, we have to announce immediately the people who recover and not in the virus.

Dr. Severo told us that the patient who didn't survive will be cremated. Kaya kailangan namin i-anusyo ang ganito para ang kwarto ay magamit ng iba. I was informed that the Lopez Group donate a money to used for building a make shift quarantine in the hospital. Napakalaking tulong iyon para sa amin lalo pat kaunti lang ang kwarto dito at kukulangin sa oras na dumagsa ang pasyente.

Lumayo ako sa intercom at tumingin muli sa bata. Maya-maya pa bumukas ang pinto at pumasok ang mga doctor. Nagkatitigan kami ni Dr. Lapidario at ngumiti siya sa akin.

"Dr. Costiño how did you heal him?" Dr. Severo ask curiously.

Huminga ako at tumingin sa kanya. Nasa tabi na siya ng pasyente at mariing tinitignan.

"I used antibiotics. Antibiotics for rushes, chill and fever can cure a mild cases. And his case, he is in mild symptoms. Kaya ang mga antibiotic na iyon ay kaya pang maagapan and sakit." Sagot ko.

Tumango siya at huminga ng malalim. Lumapit siya sa akin at nakipagtitigan.

"I assumed you'll study for the cure Dr. Costiño. Aasahan namin iyan." He said.

Hindi na ako nakasagot at isa-isa silang umalis. Naiwan si Dr. Lapidario para kausapin ako. Huminga ako ng malalim at nagkatitigan kami. Narinig ko pa ang pag buntonghininga ng isang tao sa gilid namin. Hindi iyon pinansin ni Jhon Eric at patuloy akong tinitigan.

"Are you fine?" He ask.

Tumango ako at ngumiti ng pagod. Ngayon ko lang naramdaman ang tunay na pagod. I want to rest for a while but I have to take care this kid.

"Yeah. I'm good!" I said shortly.

Lumapit siya sa akin at hinaplos ang buhok ko. Nagulat ako sa ginagawa niya ngunit mas nakakagulat ang ginawa ni Ruslan. Hinila niya palayo si Jhon Eric kaya nabitawan niya ang ulo ko at napalayo sa akin.

Galit na bumaling si Dr. Lapidario kay Ruslan, ang isa naman ay parang wala lang ang ginawa. I sighed.

"What's wrong with you? Alam mo kanina ko pa napapansin ang pagiging pakialamero mo! Who the f**k are you huh?" Galit na sabi ni Dr. Lapidario.

Ruslan Dominico smirk as he like to take his anger. Napatingin ako sa kamay niya, kuyom na kuyom iyon at ilang sandali nalang ay manununtok sa galit. Pumagitna ako at inilayo si Ruslan kay Jhon Eric. Hinawakan naman niya ang palapulsuhan ko kaya napatingin ako sa kanya na kunot ang noo.

He smiled softly. Binalewala ko nalang iyon at bumaling kay Jhon Eric.

"Doc please, don't make a fight here. The kid is resting." Mahinahon kong sabi.

Huminahon naman si Eric at tumango. Maya-maya pa nagpaalam na siyang umalis. Tahimik kaming dalawa ni Ruslan sa loob. Nakatayo siya sa likod ko.

I don't want to make a sound or hear his voice, naaalala ko lang ang nakaraan namin. Pumikit ako at huminga ng malalim. I should rest, mamaya kapag magising ang pasyente ko kakausapin ko siya regarding sa bagong nararamdaman niya.

Lumayo ako at tumalikod ngunit naramdaman ko ang kamay ni Ruslan sa palapulsuhan ko. Napahinto ako at napatingin sa kanya. What is he doing?

"Where…are you going?" Nag-aalinlangan pa niyang tanong.

I sighed. Do I really need to tell him my whereabouts? Sino ba siya para magpaalam ako sa kanya? As I remember, his just a friend of mine back then. Well…yeah s**t I can't name it now.

"Do I need to tell you my every movement?" I said in a matter of fact.

He sighed and let go of my hand. Nagkatitigan kami at kitang-kita ko ang bumalatay na pagod sa mata niya.

"I'm just…asking Delrose--"

"It's Dr. Costiño." I correct him.

Natigilan siya at natahimik. Hindi ko na hinintay pa ang sasabihin niya, tumalikod na ako at lumabas ng kwarto. Ayokong maalala muli ang nakaraan sa kanya, as long as possible I will never remnants his memory. He is just a merely past…nothing more, nothing anymore.

Pumasok ako sa kwarto at humiga agad. Hindi na ako nag-isip pa ng kung ano-ano, I closed my eyes and sleep well. Ilang oras yata ang tinulog ko kasi nagising nalang ako sa mga katok sa pinto ko. Nilinis ko ang mata at tumayo mula sa kama.

Huminga ako ng malalim bago pinagbuksan ang pinto. Bumungad sa akin si Ruslan na nag-aalala ang mga mata. Pumikit ako at huminga ulit ng malalim. Tamad ko siyang tinignan.

"What is it?" I said lazily.

Huminga siya at ngumiti ng mahinahon. Natigilan ako ng makita ang ngiti niya. That smile…that smile make me fall before. That small make my world turn. Umiling ako para matauhan.

"I'm…just worried about you. You didn't answer my knock and I got worried." He said melodiously.

Pumikit ako ng mariin. Bwesit, trabaho ang pinunta ko dito hindi makipaglandian.

"Can you stop being caring! I don't f*****g need it." Malutong kong sabi.

He stop and stare at me for a moment. Gulat na gulat sa pwersa ko. He swallowed hard.

"W-what? I'm just worried baby and--"

"I said stop caring me!" Mariin kong sabi.

He sighed then nod. Natauhan naman ako at natahimik kalaunan. Alam kong masama ang ginawa ko, pero natatakot kasi ako sa kanya. Natatakot akong baka bumalik ang nararamdaman kong pilit kong pinapatay ilang taon na. I hate him! I hate f*****g him! Ano? Diba pinagpalit niya ako para sa kapakanan niya! Diba pinili niya ang kapakanan niya kaysa sa akin! Then why the heck is caring right now!

If I have known that he will be here, I shouldn't take this responsibility. I can turn it down and forget helping because I hate him. I loathe him! Mabuti nga't nahaharap ko siya na parang walang nangyari sa amin e. Mabuti nga't nakakaya kong makisama sa kanya kahit alam kong sa sarili ko na hindi sang-ayon sa presensya niya.

"Alright. Your lunch is ready." Mahina niyang sabi.

Huminga ako at tumango nalang. Hindi na ako naghintay pa sa sasabihin niya, I closed the door and pin myself on there. Pumikit ako ng mariin. s**t! I shouldn't be like this! I should be casual and normal! If he knows that I am still affected on him, he might used to come more in me.

Umiling ako sa iniisip at pumasok nalang sa banyo para maligo. I need a fresh mind. I took my bath for an hour then I wore my personal protective suit. My face shield is on my hand and then I'll leave my room immediately. Lumabas ako at pumunta sa kwarto ng patient 10. Sinuri ko ulit ang kalagayan niya, he is really in a good condition now. His body recover fastly. His skin back to normal and I can't see any vestige of the virus. I should call my mother for this, she might know something that can help me in my studying.

After checking the patient, pumunta naman ako sa lima pang gumaling sa sakit. They are the rest who heal in the virus. They are in a mild cases so the antibiotics that I used efficacious in their body. Just like patient ten, it's an antibiotic who cure them.

Mahimbing ang mga tulog nila kaya lumabas ako pumunta sa dressing room para magpalit ng damit. I took out my personal protective suit and then my casual doctor outfit I used. Lumabas ulit ako at naabutan na nag di-disinfect ang mga volunteer sa bawat pasilyo ng hospital. Nahagip pa ng paningin ko si Ruslan na may hawak ng host at tumutulong sa pag disinfect. He didn't wearing a personal protective suit, hindi ko alam pero bigla nalang uminit ang ulo ko.

Pabaya talaga kahit kailan! He didn't inform to used PPE when they facing the room using for the positive of the virus. Mahigpit na ipinagbabawal ang ganyan, kaya naiinis akong lumapit at kinalabit ang kanyang balikat. Seryoso niya akong binalingan ngunit bigla nalang iyon nawala at napalitan ng maamong mukha.

I sighed.

"Wear your protection suit." Maikli kong sabi.

Kumunot muna ang noo niya bago naintindihan ang sinabi ko. Tumango siya at binitawan ang host na hawak. Bigla niya akong hinila sa dressing room at doon kinuha ang PPE niya. Nakatayo lang ako habang pinagmamasdan siyang sinusuot ang protection suit.

"Hmmm can you…zipped it?" Nag-aalinlangan niyang sabi.

Nahihirapan siyang maisara ang zipper sa suot niya kaya lumapit ako at sinara iyon. Pagkatapos humarap siya kaya nagkatitigan kami. Halos umatras ang buong pagkatao ko ng makita muli ang mata niya. Bakit hindi ko agad nakuha ang ibig sabihin ni Mang Gerard na ang anak niya ay ang ex boyfriend ko noon. Hindi na siya nakasuot ng hikaw at malinis nang tignan ang mukha niya.

Tumagal ang titigan namin kaya ako na mismo ang umiwas ng tingin at huminga ng malalim. He sighed. Tinaas niya ang face shield at pinakita sa akin.

"How to wear this?" He said huskily.

Lumunok ako at napapaso sa namamaos niyang boses. Pumikit ako ng mariin at kinuha ang face shield sa kamay niya. He smiled playfully. Nilagay ko iyon sa mukha niya, maya-maya naramdaman ko ang pagkulong niya sa akin gamit ang braso. Napatigil ako at napatitig sa kanya, ganun din siya sa akin.

He snaked his arms around me and I am f*****g trembling. Hindi ako nagprotesta at pinagpatuloy nalang ang pagkabit ng face shield sa mukha niya. Nasa baywang ko parin ang braso niya habang ginagawa ko iyon.

"You are so beautiful, so much beautiful." He said softly.

Nanginig na ang kamay ko sa sinabi niya. Lumunok ako at huminga ng malalim. His arms showing become tighten.

"I miss Delrong." He said again.

Napakagat labi ako. Nahirapan akong itali sa likod ng ulo niya ang face shield, iyon kasi ang magiging kakapitan para hindi mahulog.

"I miss my baby, so much." He said revenetly.

Minadali ko na ang lahat. Pagkatapos kong maitali sa likod ng ulo niya ang face shield, lumayo na ako at dumistansya sa kanya. Huminga ako ng malalim.

"Kapag humaharap ka sa mga may sakit, magsuot ka nyan. Hindi kita papagalingin sa oras na matamaan ka ng virus." Seryoso kong sabi.

Ngumuso siya kaya natigilan na naman ako. Damn that cute gesture of him!

"Papabayaan mo lang ako kung ganun? Diba doctor kita." Nakanguso niyang sabi.

Umirap ako.

"Hindi. Iba ang pasyente ko, hindi ikaw." I said harshly.

Nagpatuloy sa pagnguso ang labi niya. All I can do is to fascinate his cute gesture.

"Your so harsh on me." He said poutingly.

Huminga ako at tumalikod nalang. Ayoko nang makipag-usap sa kanya. Unti-unti ko na naman nararamdaman ang pag-ikot ng mundo ko sa kanya. Nakakatakot.

"Kumain ka na ng lunch mo ah! I prepare for it. Please, wag kang papagutom doktora ko." He shout.

Umiling nalang ako at lumabas ng dressing room. Itanggi man pero naramdaman ko ang senseridad niya. Ang lalaking kauna-unahang kong minahal. Maybe we aren't meant for each other, that's why we separated differently. He become what he want. And I become I want. So basically, we reached what we want. Yun nga lang, hindi kami ang para sa isa't-isa.

---

Alexxtott