Ne kadar çabalarsa o kadar batacağını görebiliyordu. İradesini elinden almıştı ama bununla yetinememişti. Acımasız işkencelerine maruz bırakmış ve cansız bir varlıkmışçasına defalarca kırılmasını sağlamıştı. Daha önce bu kadar cani birine rastlamamıştı. Onu öldürmek yerine neden ona acı çektirdiğini anlayamıyordu. Bunu hak edecek ne yapmıştı?
Attığı çığlıklardan çok daha fazla yanıyordu ruhu. Onu yok etmeden bu acı dinmeyecekti. Ama ne onun belirsiz varlığına dokunabiliyor ne de içinde yaşayan karanlığını öldürebiliyordu.
“ANLAMIYOR MUSUN?!!”
Zihninde yankılanan sese karşı koymak için çığlıklarını sertleştirdi. Onunla konuşmak onu görmek istemiyordu.
“BU, SENİN SEÇTİĞİN YOL”
Göz kapaklarını sıkıca bastırdı ve önünde şekillenen karanlıktan saklandı.
“ACI OLMADAN YÜKSELEMEZSİN”
