“Kanina ka pa nangingiti sa calculator na iyan, ah?” nangingising tanong ni Vaughn na kanina pa rin dumadako ang tingin sa hawak ko.
Ginamit ito ng mga taga-Engineering at pinagpasa-pasahan daw, kaya ko rin nalamang hiniram pala ni Cleo nang hindi nagpapaalam!
“Nothing, Vaughn.”
Hindi pa rin matigkal ang ngiti sa aking labi. There was a small paper inserted between the cover and the calculator. Namilog pa ang mga mata ko nang nakita ko kanina at agad napagtanto na sulat ni Silvien.
Sa linis at ayos pa lamang ng pagkakahanay ng mga letra, alam ko na agad na penmanship ni Silvien. Hindi maalis sa isip ko ang bawat salita. The words hit so deep that I feel like floating!
Triana Marie De Alba,
You are the only muse in the land I call mine...
My heart beats for it wildly and crazil
