“Nasaktan ka ba? Anong ginawa sa ‘yo, Triana?” tanong ni Silvien habang palayo na kami at palabas ng eskwelahan. Madiin ang kaniyang bawat tanong.
Sa pagkakataong ito ay kotse ang kaniyang dala. He already brought his guitar with him, which means we’re really going home.
“Okay lang ako, Silvien...” sagot ko ngunit hindi pa rin maalis-alis ang tingin sa kaniya, na para bang may hinihintay pang reaksyon mula sa kaniya. I’m still silent, and this silence is also killing me.
Ngunit sa tuwing tinitingnan niya ako, halos hindi ko naman matagalan, at iniiwas ang tingin ko.
“Hindi ka sinaktan? Hindi ka ginalaw? Baka hinawakan ka? Saan?” Magkakasunod ang kaniyang tanong. Muli niyang sinigurado na ayos lang ako.
Gusto ko nang maiyak. Hindi ko mapigilan dala ng takot na naramdaman. The way
