Noong naiwan kami ni Silvien, lumapit na ako sa kotse ni Daddy.
“Nandito ka na naman,” sabi ni Silvien, ngunit marahan ang boses na may kaunting sungit na lang. Mukhang hindi na siya nagulat na makita ako rito.
“Yeah. I need to check the car,” paliwanag ko at tiningnan ang kotse. Inikutan ko pa iyon para masigurado na mauuwi ko na ito bukas na bukas din. “You didn’t change some parts, did you?” paninigurado ko dahil baka mamaya pinalitan niya ‘to ng mas murang parts at nilagyan ng gumagana nga pero hindi na original. Who knows!
Nanatili siya sa may hood habang nililibot ko itong kotse.
“Tss... wala akong ginalaw. Iyan pa rin ‘yan...” sabi ni Silvien habang napasunod ang tingin. Feeling niya naman may sisirain ako rito. Para ano?
Para bumalik ako rito? At ayusin niya ulit? Nakakah
