Lumapit ako at kung hindi lang malamig dahil sa ambon ay baka hindi na ako makahinga dahil sa pagha-hike ko na naman nang wala sa oras.
Tuluyang umalis iyong mga trabahador nang tinanguan ni Silvien. Binalik niya ang tingin sa akin at parang gusto ko na ring umuwi. The look in his eyes made my knees weak that I think I have to crawl my way out of here!
Siya ang sumara sa distansyang nasa pagitan namin. Napaangat ang tingin ko noong nakalapit siya.
“Anong ginagawa mo rito?” saad niya at tumingin sa likuran ko para alamin kung may kasama ako o kung may kotse man lang. Nang napagtantong wala ay parang gusto niyang mapahilamos. “Did you go here alone?”
Tumango ako. “S-Sorry. Tumawag ako sa landline pero wala nang makasagot!”
“It’s dark and raining, Triana Marie. Paano kung mapahamak
