Sa gitna ng pagtitingin ko sa mga picture, hindi ko pa rin maiwasang sumulyap-sulyap sa natutulog na si Silvien.
Ngumuso ako at lalong inantok. Nakakadala ang imahe niyang mahimbing na natutulog. Pagod pa ako pero kailangan ko na ring magising at umuwi bago pa magdilim ang langit.
Kakaibang kabog sa dibdib ang dala ng mga naisip ko. Pakiramdam ko rin ay unti-unti na akong lumulutang sa alapaap sa aking mga naiisip. The insects in my stomach felt like they could actually make me float in the air!
Calm down, Tri! It’s just... some feelings!
Magkahalo ang naramdaman kong kaba at kakaibang tuwa. Ngayon ko lang ito naramdaman at nakakapanibago. Hindi ko maiwasang mas pagmasdan si Silvien.
He’s so calm and peaceful. Masiyado na yatang malaki ang tiwala ko kay Silvien na para bang wala
