" ยังไม่ไปอีกเหรอคะ ? " คุณประภาศิริเดินมาด้านหลังของสามีที่กำลังมองออกไปทางหน้าต่างของห้องนอนตัวเอง
" ยัง.... แต่อีกเดี๋ยวคงไป "
"คุณพูดแบบนี้มาตั้งแต่หนึ่งทุ่มแล้วนะคะ " เธอพูดกับสามีขณะที่ทั้งสองก็เงยหน้ามองนาฬิกาซึ่งตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มครึ่งแล้ว
" นั่นไงล่ะ ไปแล้ว ผมบอกคุณแล้วว่าอีกหน่อยก็ไปเด็กสมัยนี้ไม่อดทนหรอก " คุณอรรณพผู้เป็นสามีเอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินยิ้มตรงไปยังเตียงนอนของตน
หญิงวัยกลางคนมองตามไฟท้ายรถที่กำลังขับออกไปจากหน้าบ้านของเธอแล้วถอนหายใจออกมา ความรักของวัยหนุ่มสาวเป็นรักที่ร้อนแรง คาดหวัง หากไม่มีสติพุ่งชนอย่างเดียวก็รังแต่จะเพิ่มปัญหาตามมา เธอดีใจที่เด็กหนุ่มคนนี้ไม่ได้โวยวาย คลุ้มคลั่งแต่อย่างใด เขารออย่างเงียบๆ ใจเย็น วันนี้เขาทำได้ดีวันหน้าเธอเองก็ยังหวังให้เขามีพลังอดทน ฝ่าฟันปัญหาที่จะตามมาเพราะเธอรู้ว่าลูกสาวของเธอก็รอเขาอยู่เช่นกัน
22 . 30 น.
ติ๊ดดๆๆ ... เส
