ISANG LINGGO na ang lumipas, at sa loob ng isang linggong iyon ay hindi ko na uli kinakitaan si Cassie ng kasiglahan.
Palagi itong tahimik at laging nakatuon ang atensyon sa isang blangkong papel. At sa tuwing makikita ko ito sa ganoong tagpo ay hindi ko mapigilang makaramdam ng labis na awa at pag aalala para sa kalagayan nito, dahil kung magtutuloy tuloy ang ganoong sitwasyon ni Cassie ay malaki ang posibilidad na makaapekto ang ganoong sitema sa kaisipan nito.
Maging ang aking mga magulang ay lubos na rin ang pag-aalala para sa aking anak, kaya't minabuti ko na ring dalhin ito sa isang psychiatrist, hindi para isiping nababaliw na ang aking anak kun'di upang magabayan ito at tulungang maibalik ang kasiglahan nito tulad noon.
Higit ko ring ipinagpasalamat dahil nasa tabi ko si Lenevy
