“Sir, puwede ko ho ba kayong—”
“I’m busy, Ms. Ballete.” Tumayo si Zeki mula sa pagkakaupo sa likod ng lecturer’s desk at kinalap ang mga gamit.
Napakagat-labi si Perlas. Ni ayaw siyang tignan sa mukha ng binata. Ilang araw na siya nitong hindi man lang sinusulyapan. Sinasabi ng utak niya na pabayaan niya na ito, pero iba ang gusto ng puso niya. Gusto niyang pansinin siya uli nito. Kahit patago lang.
“Kung busy kayo ngayon, baka bukas puwede?” apila niya.
Tumayo nang tuwid si Zeki at saka palang siya hinarap talaga. Kumabog ang dibdib niya nang maghugpong ang mga mata nila. His eyes narrowed, and anger huddled in them. The hostility in his eyes pierced into her own.
But still, she missed him so much. Kahit na gaano pa kagaspang ang ipakita nito sa kanya, nangungulila pa rin siya rito
