Araladım gözümü, gözüm karşımdaki saate takıldı bir an. 00:35 Kaç saattir buradaydım, ilaçların etkinsinden anlamamıştım bile. Doğruldum oturduğum yerden, oda boştu. Kolumdaki serumu çıkardığım gibi attım koltuğun üzerine. Dışarı çıktığımda kapıdaydı Cemil, elinde sigara ekranda boncuk hanımın resmi.. Beni görünce ekranı panikle kapatıp ayaklandı birden, “Hayırdır kardeşlik, niye ayaklandın?” dedi Ama benim ne gözüm Cemil’i görüyor ne ilaçları. “İyiyim ben , Hale merak etmiştir. Yukarı çıkıyorum..” diyip kol düğmelerimi iliklemeye başladım, yönlendirdim adımlarımı kapıya. Tam çıkacakken Cemil’in sesi yetişti peşime; “İstanbul’dan ortaklar geldi, toplantı uzadı ağam..” dedi gülerek. Hafiften çevirdim başımı, “Eyvallah kardeşlik..” diyip koydum elimi göğsüme. Merak etmiş ben

