Chapter Six
1031 Words
Tamara's POV
Lunes ngayon at medyo busy ang restaurant halos mapuno na ang bawat table. Mga Pilipino rin ang kadalasang pumupunta dito at dahil patok ang restaurant nila sa mga pinoy ay malaki palagi ang kita nila kaya nga meron na din silang branch sa Pilipinas at ang malayong pinsan ng lolo ko ang siyang namamahala doon. Papasok na sana ako sa loob ng opisina ko ng masagap ng mga mata ko ang taong kay tagal ko ng huling nakita.
"Ramir", banggit ko sa pangalan niya. Si Ramir ang matalik na kaibigan ni Ethan gwapo din ito katulad ni Ethan pero para sa kaniya ay mas pogi pa rin ang ex-husband niya. Huli niya itong nakita noong nagpunta siya ng mall pagkatapos umalis ni Ethan papuntang Italy.
Hindi siya tumuloy sa opisina at doon na sana pupunta sa table kung saan naroon si Ethan ng makita niya si Janice na tulala at doon din nakatutok ang mga sa lalaking tinutukoy niya.
Imbis na kat Ramir siya pumunta ay minabuti niyang puntahan muna si Janice. Ng makalapit ay tinanong niya ito.
"Janice ok ka lang?", tanong niya rito.
"H-ha a-anong ok l-lang a-ako?", nauutal na pagtanong din nito sa kaniya.
"Do you know him?". Tanong niya ulit dito at inginuso si Ramir na prenteng nakaupo.
"H-hindi no, a-ah s-sige Maam Tamara b-balik na ako sa trabaho ko", tinarayan siya nito ng kaunti tsaka dali daling umalis sa tabi niya.
Mukhang may hindi sinasabi ang kaibigan niya.
"Janice,Janice, Janice", napailing nalang siya dahil sa sinabi ng kaibigan.
Lumapit na siya kung saan nakaupo si Ramir. Wala ata itong kasama dahil walang upuan sa harapan nito marahil ay pinahiram sa ibang costumer. Okay lang naman sa kaniya na makita siya ng kaibigan ni Ethan. It's not a big deal for her. Wala naman siyang masamang nagawa para hindi magpakita sa mga taong parte ng nakaraan niya.
Nasa labas ang paningin nito kaya hindi kaagad napansin ang presensiya niya.
"Hi Ramir", bati niya dito.
Lumingon ang binata sa kaniya at namilog pa ang mata ng makita siya.
"Tamaraa!!!!!" He exclaimed na kumuha ng atensiyon sa ibang mga costumers.
"Ano ka ba, makasigaw ka parang nakita mo akong bumangon galing sa hukay.", sabi niya sa lalaki na ikinatawa lang nito.
"Oo talaga akala namin patay ka na, sa sobrang tagal mong hindi nagpakita sa amin kahit manlang sa tatay mo. Tsk. Wala din naman kaming alam na kaibigan mo.", huminga muna ito ng mabuti bago muling nag salita at hindi manlang muna ako pina-upo. "Bigla ka nalang nawala na parang bula noon pagkatapos niyong maghiwalay ni Ethan.", and then he sighed at tinignan siya nito mula ulo hanggang paa. "I'm glad that you're fine Tamara, teka nga sa nakalipas na apat na taon ba ay dito ka sa Seattle na malagi? Anong ginagawa mo dito sa Seattle? Paano ka napadpad dito? Dito ka ba nagtatrabaho sa restaurant?", sunod sunod na tanong niya na ikinatawa ko.
"Haha. Pwede bang isa-isa lang ang tanong Ramir. To answer your questions, oo I'm living here in Seattle for the past four years. Nahanap ko ang mga magulang ng mama ko at tinangggap nila ako. And this restaurant is ours ako na ang nag mamanage dahil matanda na ang lolo ko." Sagot ko sa kaniya.
Ngumiti siya sa akin. "Maupo ka na", natatawang sinunod ko naman ang sinabi niya.
"Kailangan pa talagang sagutin ko ang mga tanong mo bago mo ako pa upoin ano? Tsk tsk hindi ka parin nagbabago Ramir.", I said to him while smiling. Tinawag ko din ang isa sa waiter ko at sinabing magdala ng isang upuan. Ang ungentleman pa rin ni Ramir! Kaya hindi nagkakajowa tong mokong na to e. Aha! Muntik ko nang makalimutan.
"Ma'am here's the chair that you ask.", sabi sa akin ng waiter na inutusan ko kanina.
"Thank you Cris", I said and smiled to him.
Umupo na ako sa harap ni Ramir na kanina pa nakatingin sa akin.
"I have a question. Do you know Janice?
"No, who's Janice?", sagot niya sa akin. Kung ganon bakit ganon nalang ang tingin ni Janice sa kaniya? Tsss baka napogian lang Tamara.
"Never mind", she just said. "So, kamusta ka naman Ramir? Oh right, may girlfriend ka na ba?" Tanong niya rito na may kasamang panunudyo.
"Wala", tipid niyang sagot na tinaasan ko ng isang kilay.
"Ikaw kamusta ka na? May asawa ka na ba? Boyfriend?". Balik tanong niya sa akin.
"Wala akong boyfriend at mas lalong walang asawa, masyado akong busy para maghanap ng lalaki.", I answered while looking at him intently. "H-how about E-ethan? Uhmm k-kamusta na siya? Yong anak nila ni Joy?". Nauutal ko pang tanong.
Mahina siyang natawa na ikinagulat ko.
"I think you have to figured it out yourself Tamara. Wala ka bang balak umuwi sa Pilipinas?"
"Meron syempre, pero marami pa akong kailangang tapusin dito.", I answered.
Nagkwentuhan pa kami sandali nalaman ko din na nagpunta siya dito because of some business matter at may nagrecommend daw sa kaniya nitong restaurant namin. Ramir is such a nice guy katulad na katulad din siya ni Ethan pero meron din namang bagay na kung para sa akin ay mas magaling si Ethan. Kilala din ang pamilya ni Ramir dahil sa pamilya ng business taycoon din ito nanggaling. Kung ano ano pa ang napagkwentuhan namin tungkol sa apat na taong hindi kami nagkita.
Nang makaalis si Ramir ay inayos ko lang ang mga gamit ko at umuwi na din Janice can manage the restaurant without me. Naisip ko din na siya muna ang pag-iwanan ko nito kapag umuwi kami ng mga bata sa Pilipinas.
Pag-uwi ko ay sinalubong ako ng quadroplets ng mahigpit na yakap na yinakap ko din naman pabalik. Hindi ko naikwento ang tungkol sa mga bata kay Ramir. Siguro ay sa mga susunod na araw kung magkrus pa ulit ang landas namin.
Ethan's POV
I just got home from work when I heard my phone rang. I answered it emmidiately nakita ko na si Ramir ang caller.
"Hello"
"Pare, nakita ko siya", he said.
"Who?", I asked him.
"Tamara", at sa nakalipas na apat na taon ay ngayon lang ulit ako nakatanggap ng balita tungkol sa asawa ko.
- Writer
