Pero ngayon, sa rejection na ito naiiyak na talaga ako. Ibang iba talaga ang buhay sa labas ng school. Ang sakit ng sampal ng katotohanan.
“Ay siya yung hindi nakapasa ano?”
“Nakaka awa naman!”
“Ay malas!”
“Expected na yan. Tingnan mo naman hitsura niya. Mukhang naglakad sa riles ng MRT!”
Sanay na sanay na ako sa mga panlalait. Sa college na pinasukan ko buong first year ko at first sem ng second year puro panloloko at pambubully nakuha ko dahil lang sa galing ako sa Versalia University at Versalia Island. Ni hindi ko pinansin ang mga yun.
But right now, I don’t know pero napaka hina ng puso at isipan ko ngayon.
All I can do is bow my head and pick my bag na nakasalampak sa sahig at isinaksak dito ang brown envelope na dala ko.
“All of you please quiet down
