บทที่ 5.2 – สิ้นสุดความอดทน (เธอทำให้คลั่ง)

1035 Words

“คุยกันหน่อยไหม?” น้ำเสียงนิ่งๆ แต่แฝงความดุดันเต็มเปี่ยม “ขอโทษด้วยค่ะ ฉันรีบ” ว่าแล้วก็รีบสาวเท้าเดินหนีอย่างเร็ว ริมฝีปากสั่นระริก มือไม้เย็นเฉียบเมื่อหางตารับรู้ว่าร่างสูงใหญ่กำลังเดินตามมาติดๆ “รีบไปกันค่ะพี่” เรียวขายังไม่ทันก้าวขึ้นรถ หนุ่มใหญ่จอมคุกคามก็รีบกระชากต้นแขนกลมกลึงอย่างไว เป็นเหตุให้ร่างบางเซถลาชนอกกว้างเต็มแรง “อะไรกันคุณ ทำแบบนี้กับผู้หญิงได้ยังไง” ตุ๊กต่อว่า แดเนียลส่งสัญญาณให้ลูกน้องหยิบธนบัตรสีเทาปึกใหญ่ยื่นส่งให้วินมอเตอร์ไซค์สาว ตุ๊กถึงกับตาโต “ไปซะ ผู้หญิงคนนี้จะกลับบ้านกับฉัน” ‘บ้าน’ ในที่นี้หมายถึงคฤหาสน์หลังงามอันเป็นที่พักพึงของมหาเศรษฐีเยี่ยงเขา ไม่ใช่บ้านน้อยแสนรักของเจ้าหล่อน “ระ โรสรู้จักผู้ชายคนนี้หรือเปล่า?” พอเห็นเงินปากคอมันก็พลอยสั่นไปหมด ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงกระซิบข้างหู “ตอบดีๆ ไม่อย่างนั้นฉันไม่รับประกันความปลอดภัยของพ่อเธอ” ถ้อยคำข่มขู่แสนโหดร้าย โรสรินเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระส่ำด้วยไม่คิดว่าเขาจะเลวทรามถึงขนาดดึงผู้มีพระคุณของเธอเข้ามาเกี่ยวข้อง “รู้จักค่ะ” เสียงหวานตอบอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ “แล้วโรสเต็มใจไปกับเขาไหม” ต้องถามเพื่อความแน่ใจ ถ้าอีกฝ่ายไม่ยินยอมเธอก็จะไม่รับเงินจากผู้ชายคนนี้ ถึงจะอยากได้จนตัวสั่นก็เถอะ! โรสรินช้อนสายตาขึ้นมองแดเนียล สายตาทรงเสน่ห์พานให้เธอไม่กล้าปฏิเสธ “พี่กลับไปเถอะค่ะ ระ โรสจะไปกับเขา” แดเนียลยกยิ้มมุมปาก กอดกระชับเอวบางแน่นขึ้น “งั้นพี่ไปก่อนนะ” สาวใหญ่รีบขึ้นคร่อมรถจักรยานยนต์แล้วขี่ออกไปทันที “คุณทำแบบนี้ทำไม!?” ร้องถามทั้งน้ำตา เขามักถือไพ่เหนือกว่าเธอทุกทาง ตอกย้ำว่าเธอสู้อะไรเขาไม่ได้เลย ผู้ชายสารเลวคนนี้ต้องการจองเวรกันไปถึงไหน ทำไมถึงไม่เลิกยุ่งกับเธอสักที “ฉันมีเรื่องต้องเคลียร์กับเธอ” จบคำก็กระชากเหยื่อแสนหวานขึ้นรถลีมูซีนคันหรู บอดี้การ์ดมาดขรึมทำหน้าที่เป็นสารถีขับรถให้เจ้านาย กระจกเงาติดฟีล์มถึบปิดกั้นระหว่างคนขับและคนนั่ง พื้นที่ตรงส่วนกว้างที่สุดของรถตกเป็นของเขาและเธอ แดเนียลจับสาวเจ้านั่งตักทันที ไม่สนท่าทีขัดขืน “อย่านะคะ!” เธอตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ไอร้อนจากเรือนกายกำยำเบียดชิดอกนุ่ม มือเรียวดันบ่ากว้างเพื่อยื้อช่องว่างให้ตัวเองได้ปลอดภัยจากการรุกรานของเขา แต่มันก็เปล่าประโยชน์ เมื่อแดเนียลรวบข้อมือทั้งสองข้างไขว่หลัง แล้วใช้มืออีกข้างรั้งเอวเล็กคอดปะทะอกแกร่ง “ไง ดิ้นอีกสิ” เขาท้าทายอย่างถือดี แสยะยิ้มสมเพชร่างบาง ตัวเท่ามดริอาจต่อกรกับราชสีห์เยี่ยงเขา ช่างโง่เขลาเสียจริง “ปล่อยฉัน!” โรสรินดิ้นรนขัดขืน แดเนียลขบกรามขึ้นเป็นสันนูน แรงเสียดสีจากการดิ้นเอาเป็นเอาตายกำลังบดขยี้ตัวตนของเขาจนต้องผ่อนลมหายใจหนักหน่วงออกมา “หยุดดิ้น!” เมื่อทนไม่ไหว คำสั่งขั้นเด็ดขาดจึงตามมา โรสรินหยุดการเคลื่อนไหวแล้วมองใบหน้าแดงก่ำของอีกฝ่าย เขาหลับตานิ่ง พยายามข่มกลั้นอารมณ์ดิบที่เริ่มทะยานติดลมบน “อยากถูกทะลวงบนรถนักหรือไง ถึงได้ดิ้นเป็นบ้าเป็นหลังแบบนี้” เขาตวัดตาคมดุ “อะไรๆ ของเธอมันปลุกฉันจนแตกตื่นหมดแล้ว” น้ำเสียงแหบพร่าทรงเสน่ห์ ร่างบางหลุบตามองต่ำไปยังกางเกงเนื้อดี อาวุธร้ายดุนดันใยผ้าจนพองโตเป็นเนินสูง แก้มนวลระเรื่อเลือดฝาด อ้าปากค้างเพราะลืมคิดถึงผลลัพธ์เสียสนิท “หรือถ้าอยากลองบนรถก็ดิ้นต่อสิ” รอยยิ้มมาดร้าย โรสรินส่ายหน้าระรัว “ไม่! ปล่อยฉันเถอะค่ะ ขอร้อง” เธอร้องขอเสียงสั่น ถ้าไม่ติดว่ามือถูกเขาพันธนาการเอาไว้คงได้ยกขึ้นไหว้แล้ว แดเนียลหัวเราะในลำคอ เอวหนาร่อนคลึงอยู่ภายใต้สะโพกงอนของหญิงสาว สร้างความหวาดกลัวระคนเสียวซ่านให้เธอได้หัวหด “ชอบไหม?” เขาถามทั้งๆ ที่รู้คำตอบว่าเธอไม่น่าจะชอบความดิบเถื่อนอะไรพวกนี้หรอก แต่ช่วยไม่ได้ อะไรที่เขาชอบเขาก็จะทำ “หยุดเถอะค่ะ” เธอไม่ชอบแต่ปฏิกิริยามันปฏิเสธกันไม่ได้ “หน้าแดงนะ รู้ตัวไหม?” เขาเคลื่อนใบหน้ากระซิบถามชิดแก้มนวล กลิ่นหอมธรรมชาติชวนให้หวั่นไหว สันจมูกโด่งได้รูปกดนิ่งแช่อยู่นาน โรสรินผินหน้าหนีคอย่น แดเนียลเปิดเปลือกตาซ้ายมองเธอแล้วยิ้มมุมปาก เขายอมเอนหลังพิงเบาะรถตามเดิม แต่ยังไม่ปล่อยให้ร่างเล็กลงจากตักแกร่ง ยังคงแกล้งร่อนเอวใส่คนเบื้องบนด้วยว่าสนุกกับท่าทางตื่นกลัวของเธอ “หน้าแดง หูแดง ตัวก็กำลังจะแดง” นาทีนี้เขาเหมือนคนเพ้อที่เอาแต่พูดไปเรื่อย “เธอทำให้ฉันคลั่งดีจริงๆ สาวน้อย” หนุ่มใหญ่หัวเราะอย่างชอบใจ ทุกอย่างที่ประกอบเป็นเธอสร้างความตื่นเต้นแก่เขา “คุณทำแบบนี้ทำไม ฉันไปทำอะไรให้ ทำไมต้องราวีกันด้วย” กลั้นใจถามแม้จะกลัวแสนกลัว “ราวีเหรอ? ไม่นิ ฉันไม่เคยราวีเธอ” แดเนียลยักไหล่ แววตาดุร้ายแสร้งทำทีใสซื่อ มองแล้วน่าตบรัวๆ ให้สำนึก “สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ตอนนี้ไง เขาเรียกว่าราวี!” เธอเผลอตวาดเพราะโกรธจัด พอนึกขึ้นได้ก็รีบหลับตาปี๋ แดเนียลยิ่งหลงใหลกระต่ายน้อยแสนพยศเข้าไปใหญ่ คนตัวโตจึงถือโอกาสที่หล่อนปิดเปลือกตาฉกฉวยความหอมจากแก้มนวลเต็มฟอด “คุณ!” เมื่อรู้ตัวว่าถูกเอาเปรียบก็จำต้องเปิดเปลือกตาเพื่อสู้กับแววตาเสือร้ายของเขา

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more