Tam olarak üç haftadır hastanedeydik. Ersin her şeyde ama her şeyde takacak bir yan buluyordu. Yemekler, ilaçlar, sürekli ziyarete gelip giden insanlar ve hatta ziyaretine gelmeyenler...
Yemekler kötü, ilaçlar gereksiz, ziyaretçiler geveze, gelmeyenler vefasız... Ben mi? Ben de dırdırcı! Evet, benim çok konuştuğumu düşünüyor kendileri! Annesini görünce ayrı bir aleme geçiş yapıyor zaten! Şımarmalar, beni şikâyet etmeler...
Saat yediye geliyordu ve hastalar için akşam yemeği saatiydi. Ben de yine bin bir dil dökerek koca bebeğe yemek yedirmeye çalışıyordum. Gün içinde kızları görmeye gittiğimden beri beni hor kullanıyordu. Bildiğiniz gıcıklık!
Karın ölümden dönmüş, sen kırk yama yatak örtülerine dönmüşsün, az ağır ol artık be adam, nerede?
-Güvelerim, sıpalarım...
-Ben de özledim.
-Se
