หลงรสสวาท

นิยายเรื่องนี้ประกอบด้วยเรื่องสั้น 2 เรื่องได้แก่ 1. หลงรสสวาท 2. วิวาห์รัก ชำระแค้น ปฐมบท หลงรสสวาท นายบารมี เป็นสามีคนที่สองของมารดาเธอโดยผ่านการแต่งงานและจดทะเบียนสมรสอย่างถูกต้องตามกฏหมาย เขาจึงได้ชื่อว่าเป็นพ่อเลี้ยงของเธอทั้งทางนิตินัยและพฤตินัย... พ่อเลี้ยงของเธอเป็นหนุ่มใหญ่วัยสี่สิบต้นๆ หน้าตาคมเข้มหล่อเหลาล้นเสน่ห์ ผิวคล้ำค่อนดำแต่สะอาดสะอ้านดูดี หุ่นกำยำล่ำสันบึกบึนเพราะเคยเป็นนักมวยเก่ามาก่อน โดยปัจจุบันยังคงรักษาหุ่นได้เป๊ะด้วยการเข้าฟิตเนสและว่ายน้ำที่สโมสรของหมู่บ้านสัปดาห์ล่ะสองถึงสามครั้ง อาชีพหลักของเขาในปัจจุบันก็คือเป็นคนขับรถแท็กซี่ และเป็นสามีสุดที่รักของมารดา หรือจะเรียกว่าของรักของหวงเลยก็ว่าได้ พ่อเลี้ยงของเธออายุน้อยกว่ามารดาของเธอเกือบสิบปีเลยทีเดียว ทั้งคู่พบเจอกันหลังจากบิดาบังเกิดเกล้าของเธอเสียชีวิตไม่นานนัก... มารดาของเธอทำงานเป็นพนักงานธนาคาร มีเงินเดือนค่อนข้างสูง หน้าตาหุ่นองค์ทรงเครื่องก็นับว่ายังสวยอยู่ จึงเป็นคุณสมบัติอย่างดีให้ผู้ชายเข้าหา ทั้งแก่กว่าอ่อนกว่าหลายระดับ แต่ความหล่อเหลาและช่างเอาใจของพ่อเลี้ยง โดนใจมารดาของเธอเข้าอย่างจัง ทำให้มารดาของเธอยอมแต่งงานใหม่โดยไม่มีเงื่อนไขไร้สินสอด ส่วนลูกสาวอย่างเธอแอบคิดว่าที่พ่อเลี้ยงยอมแต่งงานกับผู้หญิงที่แก่กว่าตัวเองเกือบสิบปี ก็คงเพราะหวังจะสุขสบายนั่นล่ะ ตัวเธอนั้นไม่ได้อยู่กับมารดาที่กรุงเทพฯ ตั้งแต่แรก เพราะมารดาฝากเธอไว้กับตายายที่ต่างจังหวัด กระทั่งเธอสอบเข้าเรียนมหาวิทยาลัยให้กรุงเทพฯ ได้ เธอจึงย้ายเข้ามาอยู่ที่หอพักหลังมหาวิทยาลัยเมื่อสามเดือนที่แล้วนี่เอง ถึงแม้บ้านของมารดากับมหาวิทยาลัยจะอยู่ไม่ไกลกันสักเท่าไหร่ แต่เธอก็เลือกที่จะอยู่ที่หอพักแทนบ้านของมารดา เพราะไม่อยากสร้างภาระให้มารดา จะแวะเวียนมาหาก็เฉพาะวันหยุดหรือวันสำคัญเท่านั้น แต่ก็ไม่เคยนอนค้างคืนเลยสักครั้ง ถึงแม้จะมีห้องเตรียมไว้สำหรับเธอโดยเฉพาะก็ตาม “หนูว่าจะหางานพาร์ทไทม์ทำน่ะค่ะแม่” ตรีทิพย์ บอกมารดาขณะนั่งกินอาหารเที่ยงด้วยกันตามลำพังในเช้าวันเสาร์ที่อากาศค่อนข้างขมุกขมัวเหมือนฝนตั้งเค้า เวลานี้พ่อเลี้ยงไม่ได้อยู่บ้านแล้ว เพราะออกไปขับรถแท็กซี่ตั้งแต่เช้ามืด และจะกลับมาอีกทีก็เกือบเที่ยงคืน “เหรอ จะทำงานอะไรล่ะ” “อาจจะเป็นร้านกาแฟแถวหน้ามหาวิทยาลัย หรือร้านสะดวกซื้อ หนูดูไว้บ้างแล้ว มีหลายร้านน่าสนใจเลยล่ะ” เพราะเธออยากแบ่งเบาภาระของมารดาด้วย ถึงแม้มารดาจะไม่ได้มีลูกกับพ่อเลี้ยง แต่ก็ยังผ่อนบ้านและผ่อนรถแท็กซี่อยู่ อีกทั้งภาระค่าใช้จ่ายในบ้านก็ยังมากโขเอาการ “จะว่าไปก็ดีเหมือนกันนะ แกจะได้มีประสบการณ์ แล้วที่มหา’ลัยเป็นยังไงบ้าง?” “สนุกดีค่ะ ตอนนี้มีเพื่อนเยอะแล้ว” “แล้วอยู่หอพักสบายดีมั้ย?” “ก็สบายนะคะ ด้านล่างหอมี 7-11 ด้วย สะดวกดีค่ะ แถมไม่ไกลมหา’ลัย เดินแป๊บเดียวก็ถึง” มารดาของเธอค่อยโล่งใจหน่อย เพราะก็แอบรู้สึกผิดเหมือนกันที่ไม่เคยเอ่ยปากให้ลูกสาวมาอยู่ด้วย เธอยอมรับว่าเธอเกรงใจผัว และอยากอยู่เป็นส่วนตัวมากกว่า “ความจริงอาบิ๊กเขาก็อยากให้แกมาอยู่ด้วยนะ ถ้าแกอยากจะมาอยู่...” “ไม่เป็นไรค่ะแม่ ตรีอยู่หอสะดวกกว่า” “หรือแกอึดอัด เข้ากับอาบิ๊กไม่ได้”