Lihim sa Dilim

Prologue “Hindi lahat ng ngiti ay nangangahulugang masaya ang isang tao. At hindi lahat ng katahimikan ay nangangahulugang walang itinatago.” Alas-dose ng hatinggabi nang muli kong marinig ang tunog ng mga yabag sa labas ng aking silid. Mabagal. Mabigat. At tila papalapit nang papalapit. Napahigpit ang hawak ko sa kumot habang nakatitig sa pintuang bahagyang nakabukas. Ilang gabi ko nang naririnig ang mga yabag na iyon, ngunit sa tuwing bubuksan ko ang pinto, wala akong nakikita. Maliban sa isang bagay. Isang itim na sobre na palaging nakapatong sa sahig. Ngunit ngayong gabi, may kakaiba. Sa halip na sobre, isang litrato ang nakahandusay sa harap ng aking pintuan. Nanginginig ang mga kamay kong dinampot iyon, at halos tumigil ang paghinga ko nang makita ang mukha ng babaeng nasa litrato. Ako iyon. Kuha ang litrato habang natutulog ako. Sa likod nito ay may nakasulat na mga salitang tuluyang nagpamanhid sa buong katawan ko. “Akala mo ba, nakalimutan na ng lahat ang nangyari noong gabing iyon?” Napaatras ako. Hindi ko alam kung sino ang nag-iwan niyon. Hindi ko alam kung paano siya nakapasok. At higit sa lahat, hindi ko alam kung anong sikreto ang tinutukoy niya. Dahil sa pagkakaalam ko, wala akong ginawang masama. O baka naman iyon ang gusto kong paniwalaan. Tatlong taon na ang nakalipas mula nang mangyari ang gabing pilit kong kinakalimutan. Ang gabing may isang taong nawala, isang pangakong binitawan, at isang katotohanang inilibing naming lahat sa ilalim ng katahimikan. Akala ko, ligtas na ang lahat ng sikreto. Akala ko, sapat na ang panahon para ibaon ang nakaraan. Ngunit nagkamali ako. Dahil sa dilim, may mga matang patuloy na nagmamasid. May mga bibig na naghihintay ng tamang oras upang magsalita. At may isang taong handang gawin ang lahat upang hindi mabunyag ang katotohanan. Biglang namatay ang ilaw. Kasunod nito ang isang mahinang bulong mula sa likuran ko. “Nahanap na kita.” At sa sandaling iyon, napagtanto kong hindi pala ang nakaraan ang pinakamadilim na bahagi ng aking buhay. Kundi ang taong matagal nang nasa tabi ko. Ang taong pinagkatiwalaan ko. Ang taong hindi ko kailanman inakalang magiging dahilan ng aking pagbagsak. Dahil minsan, ang pinakanakakatakot na lihim ay hindi ang mga bagay na nakatago sa dilim… Kundi ang katotohanang nasa harap mo na, ngunit pinili mong hindi makita.