“Really, Damian?” tanong ko sa kaniya nang limang araw na akong naka-day off sa trabaho.
Sabi niya ay half day lang, pero umabot nang limang araw? Ang malala pa ay pumapasok ako rito sa company, pero diretso naman sa kaniyang office, dahil gusto niyang magkasama kami?
“Damian!” gigil na sambit ko sa kaniyang pangalan nang mapansing hindi niya ako tinatapunan nang tingin.
“Just eat, Marianne.”
Inis na ginulo ko naman ang aking buhok. Puro kain! Katatapos ko lang kumain kanina ng meryenda, tapos may meryenda na naman? Mamaya, kakain na kami ng lunch!
“Ayaw kong tumaba!” napipikon na saad ko. “Magpapapayat nga ako, eh!”
Nag-angat naman siya ng kaniyang ulo na para bang napantig ang kaniyang tainga. Hindi ko alam kung ano ang masama sa sinabi ko, pero ang sama ng timpla niya. Parang pap
