“What do you mean?”
Naalipungatan ako nang may marinig akong bumubulong. Tahimik naman ang paligid, at sound proof din naman ang cabin ni Damian kung ikukumpara sa akin. Kaya ngayong naririnig ko ang isang pamilyar na boses, hindi ko pa rin iminumulat ang aking mga mata.
Kailangan kong pakiramdaman kung ano ang nangyayari, at kung bakit kailangang bumulong ni Damian.
Sigurado akong wala siya sa tabi ko, pero malinaw naman ang pangdinig ko. Kaya walang problema kung bubulong man siya, dahil maririnig, at maririnig ko rin naman.
“Ambush?”
Natigilan ako, pero hindi ko ipinahalata ‘yon. Kailangan ko pa ring umakto na parang tulog, dahil nakatalikod ako sa kaniyang gawi. Paniguradong nasa bandang hagdan siya, dahil kagaya sa cabin ko, open ang room namin. May glass wall nga, pero hindi nam
