“ถึงกูจะเป็นจำเลยที่ถูกมึงตราหน้าว่าผิด แต่จำเลยอย่างกูก็สามารถเป็นความชิบหายให้กับมึงได้...พอถึงวันนั้นต่อให้มึงคลานเข่าเข้ามา กูก็จะไม่มีวันยกโทษให้มึงเด็ดขาด"
น้ำเสียงสั่นเครือของคนที่ถูกตราหน้าว่าผิด เขาถูกจับมัดแขนผูกไว้กับต้นไม้ใหญ่กลางป่าใหญ่ ต่อให้ต้องเจ็บปวดทรมานตายอยู่ตรงนี้ เขาก็จะไม่มีวันร้องขอชีวิตผู้ชายตรงหน้า และจะไม่มีวันยกโทษให้โดยเด็ดขาด...
"กูเนี่ยนะจะไปขอโทษคนอย่างมึง มีแต่มึงต้องคลานเข่ามากราบขอชีวิตกู หัดจำใส่สมองของมึงไว้ด้วย" นิ้วแกร่งผลักหน้าผากคนตรงหน้าอย่างแรงจนขอบฟ้าหน้าหันไปอีกทาง
"ปากดีนักก็อยู่แม่งที่นี่ไม่ต้องแดกเชี้ยอะไรทั้งนั้น" ดาวเหนือโมโหที่เห็นท่าทางหยิ่งยโสของผู้ที่ขึ้นว่าเป็นจำเลย เขาจึงรีบเดินหนีไปจากตรงนั้นก่อนที่จะหมดความอดทนและทำร้ายคนตรงหน้าไปมากกว่านี้ ลำพังแค่นี้ขอบฟ้าก็ดูจะหมดเรี่ยวแรงยืนมองมาด้วยสายตาเย็นชา
ร่างสูงเดินจากไปจนลับตา ขอบฟ้
