Teach me, Senpai

CHAPTER 4

Disclaimer: This chapter contains R18+ content intended for mature audiences only. Reader discretion is strongly advised, and those who are uncomfortable with explicit themes are encouraged to skip this chapter.

JUSTIN'S POV

Naglalakad ako sa hallway ng biglang may sumalpok sa akin na siyang dahilan kaya't nabitawan ko ang hawak-hawak kong inumin. Nabigla ako ng makita kong si Jennie ang nakabunggo ko, basang basa ang kanyang uniform kaya't agad kong nakita ang hulma ng kanyang dibdib. Agad naman akong nag-iwas ng tingin

" Pasensya na po sir" nag-aalalang sambit niya . Ng mapansin kong mabilis na kumakalat ang basa sa kanyang uniform, agad ko siyang hinila papunta sa aking silid. Ng makarating ay agad ko namang ni-lock ang pinto at binabaan ang temperatura sa loob ng silid upang hindi siya lamagin.

" Pasensya na po talaga, sir " pag uulit niya

" Ayos lang " sagot ko sa kanya habang naghahanap ng damit ko na pwedeng ipahiram sa kanya bilang pamalit sa nabasa niyang uniform. At ng mahanap ko ay agad ko namang iniabot sa kanya

" O eto, magpalit ka muna ng damit basang basa na yang uniform mo " sambit ko sa kanya

Napansin kong parang nabigla siya sa kanyang narinig kaya't agad siyang nag iwas ng tingin at tila parang may gusto siyang ipabatid, kaya't agad akong nagtanong.

" May problema ba ?"

" Uhm..... thank you po..." sambit niya habang dahan-dahang lumalapit sa akin

" Kaya lang po sir.... wala po akong panloob " dagdag niya ng halos hindi na marinig habang hindi makatingin sa mga mata ko ng diretso. Maging ako ay nabigla din sa kanyang mga sinabi, napansin niya ata ang marahang pag igtad ko sa mga binitawan niyang salita kaya't agad siyang nagsabi..

" Pasensya na po sir, sa banyo na lang po ako magpapalit " sambit niya habang papalapit sa pinto ng silid.

" Huwag, dito ka lang " mariin kong sambit sa kanya, halatang naguluminahan naman siya sa aking sinabi kaya't agad akong nagpaliwanag.

"Basang basa kasi ang uniform mo kaya't kitang kita ang iyong panloob, at kapag lumabas ka maaaring may ibang makakita" naiilang kong pagpapaliwanag sa kanya, agad namang nawala ang pagtataka sa kanyang mukha kaya marahan siyang naglakad pabalik malapit sa sofa na katapat lang ng aking lamesa kung saan naman ako kasalukuyang naka-upo. Mahigit limang segundo lang ang tinagal ng aming pagtitinginan ng bigla siyang tumikhim at tumalikod para hubarin ang kanyang basang uniform. Ng makita ko ay agad din akong tumalikod, ngunit nabigla ako ng sandaling makita ang hulma ng kanyang katawan mula sa glass door ng aking cabinet. Napatikhim ako at naubo sa aking nakita.

" Okay ka lang po ba sir ?" pagtatanong niya.

" Oo, okay lang ako " kinakabahan kong sambit sa kanya

" Maaari na po kayong humarap, sir . Tapos na po ako " nahihiyang sambit niya

Ng tumalikod ako agad kong napansin ang damit na kanyang suot. Maluwag itong tingnan sa kanya, ang porma nito ay sa unahang bahagi lang ang nakapaloob sa kanyang palda ngunit sa likod ay hindi na. Ng mapatingin ako sa kanyang dibdib, mariin kong sinusuri kung babakat ba ang kanyang dibdib sa suot niyang damit. Tsaka lang pumasok sa aking isipan ang aking ginagawa ng mapansin kong pasimple niyang hinarangan ang kanyang dibdib.

" Anong oras ang susunod mong klase ?" pagtatanong ko sa kanya

" Mga bandang alas singko pa po, bakit po sir ? " nagtataka niyang tanong

" Dito ka lang at hintayin mo ko " seryoso kong sambit sa kanya

" Bakit po ? "

" Ibibili kita ng panloob, para may masuot ka " sambit ko habang hindi pinahahalata ang hiya na nararamdaman ko

" It's okay sir, tatawag na lang po ako sa bahay " nahihiya niyang sambit

" Pwede po bang makihiram na lang ng phone niyo ?" marahang sambit nito

Agad ko namang iniabot sa kanya ang telepono. Nang matapos siya sa pagtawag agad siyang nagsalita..

" Okay na po sir, salamat po "

" Maupo ka, dito ka muna hanggang sa dumating yung gamit mo " sambit ko

" Thank you po " nahihiya niyang sambit

Napansin ko naman ang paglibot ng kanyang paningin sa loob ng silid

" Nabasa niyo na po ba ang lahat ng librong nandito sa inyong silid ? " pagtatanong niya

" Hindi lahat, actually yung mga librong nakikita mo sa kabilang gabinete, mga bago ang lahat ng mga yan kaya hindi ko pa nababasa " sambit ko

" Bakit, mahilig ka din bang magbasa ng mga libro ?" pagtatanong ko

" Kapag may libreng oras lang po " natatawa niyang sambit

" Pero sa dami na ng librong nabasa ko, I guess I can consider myself as book lover " dagdag niya habang nakangiti

Agad kaming natahimik, nabasag lang ito ng muli akong magsalita...

" Maaari ko bang malaman kung bakit ka humahangos sa hallway ? " pagtatanong ko sa kanya

Agad ko namang napansin ang pagbabago sa ekspresyon ng kanyang mukha, para itong kinakabahan na nahihiya.

Para itong nagdadalawang isip kung sasabihin ba niya sakin o hindi

" Ano po kasi ..... " kinakabahan niyang sambit

" It's okay kung ayaw mong ... " hindi ko na natapos ang aking sinasabi sapagkat agad siyang nagsalita ng mabilis

" May narinig po akong nagtatalik sa loob ng banyo " mabilis at hinihingal niyang sambit

Nagulat ako sa kanyang mga sinabi kaya't agad akong nagtanong

" Nakita mo ba mga mukha nila ? "

" Hindi po sir, hinintay ko po muna kasi silang makapasok sa isa sa mga cubicle" nahihiyang sagot nito

" Bawal ang ginagawa nila, kahit nasa legal age na sila nasa loob pa rin sila ng university " inis na sambit ko

Napansin ko naman na parang nagulat at natakot siya sa naging reaksiyon ko kaya't agad akong lumipat sa tabi niya at nagsalita

" Pero wala ka namang kasalanan don Jennie, mabuti nga't nasabi mo sa akin yan " sambit ko

" Kilala mo ko ? I mean natandaan mo ang pangalan ko ? " nakangiti niyang tanong

" Oo naman, bakit ? " nagtataka kong tanong

" Karamihan po kasi sa mga guro hindi nila natatandaan ang lahat ng mga pangalan ng mga estudyante nila " pagpapaliwanag nito

" Tama ka, maging ako minsan ay nalilimutan ko din " natatawa kong sambit

Napaisip tuloy ako kung bakit nga ba natandaan ko ang pangalan ni Jennie, marahil ay sa kung paano siya makatitig sa akin at dahil na rin siguro sa ibang mga estudyante na siya ang laging bukang bibig.

Agad naman akong bumalik sa wisyo ng marinig kong nagri-ring ang aking telepono.

" Baka po nandiyan na si Auntie Claire " sambit ni Jennie

Napaisip ako bigla kung sino si Auntie Claire ngunit ipinagsawalang bahala ko na lang muna. Nang matapos ang kanilang usapan agad siyang humarap sakin at nagsalita

" Iniwan na lang daw po ni kuya Robert sa guard house yung gamit " nahihiya niyang sabi

" Ako na ang kukuha, hintayin mo ko dito " sambit ko

" Salamat po, sir "

Nang makarating ako sa guard house agad kong kinuha ang pinadalang gamit at bumalik na ng aking silid. Pagbalik ko agad ko namang nakita ang kanyang mukha na tila nahihiya sa mga nangyayari.

" Maraming salamat po, sir " nahihiya niyang sambit

Tanging tango na lamang ang naging tugon ko sa kanya

" Pwede po ba kayong tumalikod ? ' nahihiyang tanong niya sa akin

" Sure, sorry "

Nagulat ako ng makarinig ako ng katok mula sa pintuan ng aking silid dahilan kaya't agad akong napatingin sa kanyang direksiyon, ngunit nabigla ako ng makita ko ang kanyang dibdib. Agad naman akong nag iwas ng tingin habang dali dali naman siyang nagbihis, ng matapos ay agad naman niyang kinuha ang kanyang mga gamit at dali-dali naglakad papalapit sa pinto.

" Good morning po " bati nito kay Shaira

Kita naman ang pagkagulat at pagtataka sa mukha nito.

" Why is she here ? " pagtatanong nito

" Bakit ka nandito ? " pagtatanong ko naman

Ngumisi lang ito bago nagsalita ulit

" I ask first didn't I ? " nakangisi nitong tanong

" None of your business, anong ginagawa mo dito ? may kailangan ka ba ?" walang buhay na tanong ko. Agad kong nakita ang pagkairita sa ekspresyon ng kanyang mukha, ngunit agad itong napalitan ng ngiti ng muli siyang magsalita

" Masiyado ka namang maraming tanong, gusto lang naman kita makita " nakangiti niyang sambit habang papalapit sa aking pwesto

Ng makalapit ay agad naman siyang umupo ng patalikod sa aking mga hita, ng tatanggalin ko na ay bigla naman niyang hinawakan ang aking mga kamay at mabilis na inilipat sa kanyang mga dibdib habang ikinikiskis ang kanyang sarili sa akin.

" Oh i'ts hard, I wonder why ? " nakangisi nitong sambit pagtapos ay tumayo ito at muling nagsalita

" I can do this anytime you know " sambit niya at tuluyan ng lumabas ng silid

Napaisip ako sa kanyang sinabi, ramdam ko nga ang pag tigas ng gitnang parte ng aking katawan, maging ako mismo ay naguguluhan ngunit isang bagay lang ang sigurado ako.... hindi ito dahil kay Shaira.