Derin, sabah her zamanki saatinde kafeye geldi.
Hava hafif pusluydu, içerideyse alışıldık loşluk ve kahve kokusu vardı.
Sessizce tezgâhın arkasına geçti, önlüğünü taktı, saçlarını geriye attı.
Her zamanki gibi, gözleri bir anda köşe masaya kaydı.
Boştu.
Bir süre öylece baktı, sonra kendini toparladı. Sipariş listesine döndü.
Ama içindeki hafif kıpırtı geçmemişti.
Tam o anda kapı açıldı. Ardından tanıdık bir ses duyuldu.
— “Nereye daldın?”
Julian’dı. Rahat adımlarla yaklaşmıştı, çantasını omzundan indirmemişti bile.
Derin’in baktığı yöne bir an göz gezdirdi.
— “Hiç,” dedi Derin, hemen kendine gelerek. “Sadece bir an… dalmışım.”
Julian kaşlarını hafifçe kaldırdı ama üstünde durmadı.
— “Bugün biraz yorgun gibisin.”
— “Uykusuz kaldım biraz,” dedi Derin, kısa bir tebessümle.
Juli
