AGAPE

Gölgeden önce başlayan, hafızadan sonra bile süren bir bağ… “Seni yine kaybedeceğimi bile bile sana yardım edeceğim. Yeter ki sen kendi benliğini bul. Geçmişteki hâlinden nefret etsem bile… Sen olduğun için, her hâlinle seni seviyorum.” Hafızasını kaybeden bir kadın. Onu her hâliyle seven bir adam. “Birbirine yabancılaşmış iki tanıdık…” Ama ruhları birbirine ezelden bağlı. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, Agape: Hafıza silinse de, ruhun kalbi tanıdığı bir hikâye. Aynadaki Yabancı Derin, bir odada, karşısında büyük bir ayna ile yalnız başına duruyordu. Uzun zamandır gördüğü bu rüya, her seferinde aynı şekilde sona eriyor, ama her defasında farklı bir anlam taşıyordu. Etraf gri ve karanlıktı, sanki zaman durmuş gibiydi. Odanın köşelerinde kimse yoktu, ama Derin birinin kendisini izlediğini hissediyordu. Yavaşça aynaya doğru ilerledi. Ellerini soğuk camın yüzeyine dokundurdu. O anda aynada farklı bir yüz belirdi. Kendinden emin gözleri, kırmızı rujlu dudakları ve kusursuz görüntüsüyle bu kadın, Derin’e tamamen yabancıydı. Kadının gözleri Derin’in içine işliyordu. Sonra kadın konuştu: “Sen kimsin?” Derin bir adım daha attı: “Ben senim,” dedi. Kadın cevap verdi: “Ben de senim.” Derin şaşkınlıkla geri adım attı. Ne olduğunu anlamaya çalışıyordu. Sonra birden irkildi ve uyandı. Ter içindeydi. Yine aynı rüyayı görmüştü.