บอสแสนร้ายกับยัยแสนรัก (บอส+มายมิ้นท์)

ดื้อดึงไม่เกินใคร

หลังจากที่เขากลับมาจากมหาวิทยาลัยของเบสชายหนุ่มที่เป็นตัวปัญหาในความรักรวมถึงปัญหาที่เกิดเมื่อวานนี้ด้วยเขาก็เข้าไปที่คลับต่อเพื่อคุยงานกับอชิ แต่เจออชิรอที่หน้าคลับกับลูกน้องในคลับอีกประมาณสิบคน

เขาจอดรถหน้าคลับแล้วให้เด็กในคลับเอาไปจอดที่ส่วนตัวเองลงไปคุยกับพี่ชายตัวแสบต่อมีน้องเล็กของบ้านร่วมวงอยู่ด้วยแสดงว่าน่าจะมีอะไรสนุกๆ ให้ทำ แต่ยังไม่ทันจะเอ่ยอะไรอชิก็พูดขึ้นมาก่อน

“พวกกูจะไปส่งมึงที่บ้านพ่อตามึงในอาทิตย์หหน้า มึงต้องเตรียมตัว” อชิบอกกับบอสด้วยสีหน้าน้ำเสียงที่จริงจัง

“ผมแค่ไปรายงานตัวขอเป็นลูกเขยเมืองสองแควเองพี่ ไม่ได้ไปออกรบสักหน่อย”

บอสยังติดตลกไม่หายเพราะอชิดูกังวลเกินความจริงไปหน่อย พ่อตาเขาคงไม่โหดเท่า แดเนียล ลี หรอกเขาได้แต่คิดในใจ

“หึ มาละน้องชายอีกสองคนอยู่ในซูมแล้ว ไงพวกเลือดร้อนวอนตีน” อชิเอ่ยทักทายตามปกติหมือนที่เคยทำ

“ก็ไม่ไงอ่ะพี่ แก้เครียดได้ในระดับนึง” เบิ้มบอกพี่ๆ แบบกวนตีนไม่น้อย

“ผมล่ะเบื่อหมอฉุกเฉินโรงบาลพี่ว่ะ ดุชิบหายอย่างกะหมาบ้า” บิ๊กบ่นอย่างคนไม่ได้จริงจังอะไรนัก อชิกับบอสเหล่ตามองน้องชายอย่างสงสัย

“แล้วชอบมั้ยล่ะหมาบ้าแบบนั้น เห็นไปส่องทุกวันโถ่ไอ้ลูกหมา” บอสเอ่ยแซวน้องชายในทันทีอย่างหมั่นไส้ อชิได้ทีรีบผสมโรงเผาน้องชายตัวดีอย่างไว

“เฝ้าไม่พอส่งข้าวส่งน้ำ คงน่าเบื่อจริงๆ หมาบ้าลูกน้องกูเนี่ย”

“ว๊าโดนเผาจนเกรียมเลยพี่บิ๊ก” เบิ้มแซวบ้างอย่างชอบใจ

บิ๊กได้แต่ทำปากเป็นสระอิ งอนพี่ๆ น้องๆ ไปตามระเบียบก่อนจะวกเข้ามาเรื่องงานสำคัญ

“จะให้คนติดตามไปกี่คนดีครับพี่ชิ ผมว่าเสี่ยงอยู่นะเกิดพ่อตาไม่ชอบคนเนี๊ยบแบบพี่บอสมีได้ฝังที่ตีนเขากันบ้างแหละ” บิ๊กพูดด้วยความเป็นห่วง

“เท่าที่กูทำธุรกิจร่วมกับเขามา เขานิสัยดีอยู่นะ คบได้คนหนึ่งเลยเชียว” อชิเอ่ยปากอย่างให้เหตุผลที่พอฟังขึ้น

“เอางี้ผมจะรับเป็นทัพด่านหน้าไปอยู่กับพี่บอสเองครับ ยังไงเรื่องการต่อสู้ผมเหนือใครอยู่แล้ว พี่ชายคนเดียวผมปกป้องได้แน่นอนเอาหัวเป็นประกันเลยครับ” เบิ้มออกปากอย่างหนักแน่นกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

“เดี๋ยวๆ มึงไปไม่ได้ไอ้เบิ้ม ต้องทำงานอยู่นี่แทนกูจนกว่ากูจะกลับมา”

“หนูไปด้วยค่ะ”

ทุกคนหันไปตามเสียงหวานๆ นั้นทันที มายมิ้นท์มายืนเมื่อไหร่ตอนไหนไม่มีใครรู้เลย ถ้ามีคนมาลอบทำร้ายพวกเขาคงได้เฝ้ารากมะม่วงกันแล้วแน่นอน

“อ้าวหนูมาตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย” บอสพยายามทำตัวให้ปกติที่สุด

“มาทันฟังว่าใครจะไหนนั่นแหละค่ะ พ่อหนูไม่ใช่ยักษ์นะคะพ่อใจดีจะตาย”

เธอพูดเสียงเบาในตอนท้ายจนทุกคนรู้สึกผิดที่ทำตัวเหมือนจะไปสู้รบปรบมือกับใครอื่น ทั้งที่นั่นคือครอบครัวใหม่ที่เขาต้องเคารพกันทุกคน แถมคนตัวเล็กยังยืนหน้างอใส่อีก

“พี่ชิไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นครับน้องมายมิ้นท์ แต่เราเข้าใจว่าพ่อรักลูกสาวเป็นแบบไหน บอสคือน้องชายพี่ พี่เป็นห่วงน้องมากอย่าถือโทษพี่เลยครับครอบครัวพี่มีแค่นี้จริงๆ”

อชิกล่อมอีกคนด้วยกลัวจะไปกันใหญ่ บอสดึงอีกคนมายืนข้างๆ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบผมสวยอย่างแผ่วเบา

“ผมตัดสินใจแล้วครับ ผมจะไปกับไอ้เสกสองคนก็พอแล้ว คุณพ่อตาของผมคงไม่ว่าอะไรถ้าจะไปกันแค่นี้ ถ้าต้องการขอความช่วยเหลือผมจะบอกแน่ครับ”

“ว่าไงก็ว่างั้นแหละ ดื้อชิบ”

“โอเคแยกย้ายๆ บอสคืนนี้มึงหลับบ้านไปนอนเถอะ มะรืนมึงค่อยมาทำงาน ส่วนคืนนี้กูจัดการเองที่นี่” อชิเอ่ยปากไล่ทุกคนให้แยกย้าย

“งั้นผมไปนะครับพี่ แค่นี้แหละไอ้เสือ อ้อเบิ้มมึงสร้างวีรกรรมอะไรไว้อย่าว่ากูไม่รู้”

บอสเอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะเดินหนีไปขึ้นรถ ลูกน้องเขาเอาของในห้องลงมาให้โดยที่ไม่ต้องสั่งเพียงแค่ได้ยินบทสนทนาก็เข้าใจได้ว่าต้องทำอะไรตอนไหน

“ไปส่งที่คอนโดหนูนะคะ มีงานต้องทำกับเพื่อนค่ะ ใกล้จะส่งแล้ว”

“ได้ครับ พาเพื่อนมาที่ห้องรับรองของเราได้นะ พี่ยังมีบ้านใกล้ๆ นี่อีกสองหลัง ใช้งานได้ตลอดเลยจะได้สะดวก” บอสเอ่ยอย่างไม่ได้คิดอะไรมากเพราะนึกว่าแฟนจะทำงานจริงๆ

“ไม่ค่ะนัดกันไว้ที่หอเพื่อนแล้วของอยู่ที่นั่นครบแล้ว”

“โอเคครับพี่รู้แล้ว”

บอสขับรถออกไปโดยที่ไม่ได้คิดอะไรมากเพื่อไปส่งอีกคน ส่วนเขาคงนั่งทำงานที่คอนโดตัวเองไม่ออกไปไหนแล้วก็คงเข้านอนตามปกติ

ไม่นานเท่าใดนักบอสก็พารถหรูเคลื่อนมาจอดส่งคนรักที่หน้าคอนโด เขาจอดให้ตรงนี้เพราะอีกคนบอกไม่ให้ขึ้นไปด้วยเขาไม่อยากทะเลาะอะไรด้วยจึงไม่ทักท้วงและแค่ทำตามอย่างเสียไม่ได้

“ขอบคุณที่มาส่งนะคะ ไว้เจอกันนะ”

มายมิ้นท์เดินเข้าคอนโดไปโดยไม่หันกลับไปมองอีกเพราะความจริงแล้วเธอแค่หลอกเขาเท่านั้นเธอจะไปสนามยิงปืนเพื่อระบายอารมณ์หงุดหงิดที่มีอยู่ เรื่องนี้บอสไม่รู้ว่าเธอก็พอมีฝีมือด้านการต่อสู้ไม่ได้ด้อยไปกว่าใครเลย พ่อเธอเองก็บังคับเธอให้ลองฝึกดูกลายเป็นว่าเธอชอบมากที่ได้ทำเรื่องแบบนี้

เมื่อกะว่าบอสไปจนพ้นแล้วเธอก็ขึ้นไปบนห้องตัวเองเดินเข้าไปในห้องนอนเปิดประตูเสื้อผ้าออกมาพร้อมกับยกกระจกในตู้ขึ้นนิดหน่อยแล้วเลื่อนแผ่นไม้อัดออก มีกระเป๋าสี่เหลี่ยมสีดำซ่อนอยู่แม้แต่บอสก็ไม่เคยเจอมัน เมื่อเปิดกระเป๋าออกมาเธอตรวจสอบว่าปืนยังอยู่ในสภาพดีพร้อมใช้งานหรือไม่ก่อนจะเก็บใส่กระเป๋าแบบเดิมแล้วหาถุงผ้าหนาทึบมาใส่แทน

มายมิ้นท์จะออกไปเรียกแท็กซี่แต่กลับกลายเป็นว่าบอสจอดรถรอเธออยู่ ดูท่าทางแล้วแฟนสาวเขาคงตกใจไม่น้อย บอสลดกระจกลงก่อนจะเรียกให้เธอขึ้นรถเขาจะไปส่งเอง

“ขึ้นรถครับพี่จะไปส่งเอง”

“หนูจะไปเองค่ะ พี่กลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ”

“ขึ้นมาครับ ก่อนที่พี่จะลงโทษหนูน้อยขี้โกหก”

มายมิ้นท์จำใจก้าวขึ้นรถ ตอนนี้มินิเดรสสีดำของเธอร่นขึ้นไปจนถึงเนินเนื้อสวรรค์แถมชั้นในยังบางจนเห็นร่องกลีบชัดเจน บอสได้แต่กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดๆ พร้อมออกคำสั่งทันที

“ถอดแพนตี้ออกเดี๋ยวนี้ครับ แล้วนั่งแยกขาออก”

“ไม่เอาพี่บอส หนูกลัวคนเห็น”

บอสเงียบจนมายมิ้นท์ต้องถอดมันออกแล้วถ่างขาตามที่เขาต้องการ บอสมองกลีบเนื้อที่บวมนิดหน่อยก่อนจะบอกให้เธอทำสิ่งที่เธอสยิวจนน้ำรักเอ่อล้น

“ถ่างขาแล้ว ช่วยตัวเองให้พี่ดูหน่อยครับ เดี๋ยวพี่ช่วยเร่งน้ำให้เอง”

เขาไม่พูดเปล่าแต่ใช้นิ้วเรียวยาวสะกิดไปยังปุ่มเสียวกลางร่องสาว

“อ๊าพี่บอส หนูเสียว อย่าทำแบบนี้สิคะ”

“จะทำตามที่พี่บอกหรือจะเข้าม่านรูดให้พี่เอาจมเตียง เลือกเอาครับ”

เธอไม่มีทางเลือกจึงเริ่มช่วยตัวเองแบบเบาๆ เธอสยิวจนเก็บอาการไม่อยู่เลยทีเดียว