บอสแสนร้ายกับยัยแสนรัก (บอส+มายมิ้นท์)

ผับ YMK เวลา 21.30 น. คํ่าคืนนี้บรรยากาศภายในผับค่อนข้างครึกครื้น คนแน่นทุกโต๊ะ เสียงเพลงที่เปิดให้นักท่องราตรีทั้งหลายฟังนั้นก็เป็นไปตามยุคสมัย ชายชุดดำในสูทลำลองราคาแพงดูทันสมัยเดินเข้ามาในผับ พนักงานของผับทำความเคารพเขาด้วยการก้มศีรษะให้ "บอส" เขาคือเลขาใหญ่ลำดับที่ 1 ของนายใหญ่แห่งยามากูชิกรุ๊ป และเป็นผู้ถือหุ้นของยามากูชิกรุ๊ปอยู่ถึง 5 เปอร์เซ็นต์ เท่ากับเขาเองก็เป็นเจ้าของด้วยเช่นกันจึงไม่แปลกที่เขาจะได้รับความเคารพเทียบเท่านายใหญ่ เขาเดินขึ้นไปที่ชั้นสองเพื่อไปตรวจเอกสารและเซ็นเอกสารสำคัญบางอย่างที่อาชิระ ให้อำนาจเขาตัดสินใจ เขาไปอยู่ตรงห้องสังเกตการณ์เพื่อดูบรรยากาศภายในผับจากด้านบน เขามองไปรอบๆ อย่างให้ความสนใจว่าคืนนี้เขาจะทำเงินจากลูกเศรษฐีกระเป๋าหนักกี่บาท แต่พลันสายตาไปสะดุดที่โต๊ะหนึ่งตรงมุมผับที่ค่อนข้างไพรเวท มีสาวน้อยหน้าละมุนคนหนึ่งคุ้นๆ ว่าเขาเคยเห็นที่ไหนมาก่อนแต่จำไม่ได้ เขาจึงเรียกเลขาส่วนตัวมาถาม "นี่ไอ้เสก สาวน้อยโต๊ะนั้นอายุถึง 18 เหรอว่ะ" "อ๋อ20แล้วครับเฮีย นักศึกษาพยาบาลนะครับ นายใหญ่ฝากมาว่าให้ดูแลความปลอดภัยดีๆ ด้วยครับ" "งั้นให้บอดี้การ์ดไปประจำใกล้ๆ สองคนแล้วอย่ารุ่มร่ามกับลูกค้านะ กูทำงานเสร็จถ้าเขายังไม่กลับกูจะลงไปคุยเอง" "ครับเฮีย" บอสผละจากตรงนั้นเมื่อรู้ว่าทุกอย่างปกติ เอกสารเขาในแต่ละคืนมากมายนัก ไหนจะค่าใช้จ่ายรายวัน และจิปาถะอีกมากมาย เลขาเขานั้นดูแลความปลอดภัยภายในผับและช่วยงานเขาตามที่เรียกใช้ บอสนั่งทำงานไปสักพัก ก็ต่อสายหาอาชิระ ยามากูชิ เจ้านายเขาและเป็นพี่ชายบุญธรรมในคนเดียวกัน "พี่ชิครับ เอกสารการเงินเสร็จแล้วผมส่งไฟล์งานให้ในอีเมล์แล้วนะครับ เอ่อแล้วจะถามเรื่องเด็กพยาบาลที่พี่ให้มานั่งในผับผมเนี่ย ใครครับพี่หน้าคุ้นๆ แต่จำไม่ได้ว่าใคร" "ไอ้ปลาทอง มึงจำไม่ได้จริงๆ เหรอ มึงแกล้งไม่จำมากกว่ามั้ง" "ถ้าจำได้ผมจะถามนายทำไมล่ะครับ" "คนที่มึงช่วยเมื่อสองเดือนก่อนไง หน้าห้องฉุกเฉินทีนี้จำได้บ้างมั้ย" "ยัยเซ่อซ่านั่นอ่ะนะพี่ ไม่ใช่หรอกมั้ง ยัยนั่นจะนมใหญ่ขนาดนี้ได้ยังไง" "เดี๋ยวๆ ไอ้บอส มึงเคยไปจับนมน้องเขาตอนไหนวะ" "ตัวแค่นั้นไม่สูงถึง 165 เซ็น เลยพี่ จะเอานมมาจากไหน คนละคนชัวร์" "ไอ้บ้านี่ ถ้ามึงไม่เชื่อกู มึงลงไปดูเองให้เห็นกับตาสิ แล้วก็ดูแลดีๆ และไปคุยกับน้องเขาด้วย นี่คือคำสั่งของกู" "ครับๆ แหมตัวเองมีเมียคนเดียวไม่พอมาบังคับน้องอีก กูละเซ็งจริงๆ" "ตรู๊ดดดดดดๆๆ" อาชิระวางสายไป แล้วปล่อยให้น้องชายบ้าบอไปคนเดียว เพราะงานเขาเยอะมากเช่นกัน ผับ 40 สาขาทั่วประเทศ ที่เขาต้องตรวจงานทุกวัน ทำให้ไม่ว่างสักเท่าไหร่ บอสนั้นเสร็จงานของคืนนี้แล้ว ความจริงเขาต้องไปหาอาชิระเพื่อช่วยงานที่นั่นต่อ มีเอกสารมากมายที่ต้องอ่านและเซ็นต์ แต่เขากลับต้องดูแลคนตัวเล็กๆ ที่นั่งหน้าเศร้าอยู่คนเดียว "เอาว่ะ กูลงไปก็ได้วะ" เขามองนาฬิกาข้อมือหรูหราราคานับล้านของเขา ตอนนี้เวลาตีหนึ่งแล้วสินะ เขาไม่ได้ตั้งใจมองเวลาหรอกแต่เขามองเพื่อเตือนใจตัวเองว่าทุกนาทีสำหรับเขาคือนาทีทองและนาทีทำเงิน แต่เขาจะยอมเชื่อฟังพี่ชายสุดที่รักและลงไปหาสาวน้อยนมโตคนนั้นก็ได้ ทั้งที่ผ่านมาเขาเองหลีกเลี่ยงการพบเจอกันตรงๆ มาตลอด เขาเดินลงมาและปะปนไปกับนักท่องราตรีคนอื่นๆ ไม่นานเขาก็ไปถึงโต๊ะและบอดี้การ์ดสองคนคำนับเขาเขาจึงโบกมือว่าไปได้ บอสที่หล่อกว่าดารานายแบบแถมยังตัวสูงมากเกือบๆ 190 เซ็นต์ ทำให้เขาดูสง่าและออร่ามากๆ บอสนั่งลงตรงข้ามสาวน้อยที่กำลังเมาได้ที่ เขามองแก้วเหล้าแก้วไวน์ และแก้วเตกีล่าที่ถูกจัดการแล้วจนหมดทุกแก้ว โต๊ะนี้คงจ่ายไปนับหมื่น เขานั่งพินิจพิเคราะห์คนสวยตรงหน้าอยู่แบบไม่วางตา เธอไม่สนใจว่าใครจะมานั่งเลยสักนิด เพราะคนที่เธออยากเจอไม่ยอมลงมาเจอเธอเลยสักครั้ง สองเดือนแล้วที่เธอเฝ้าพยายามมาทุกเย็นวันศุกร์ เพราะหมออชิบอกว่าเขาจะมาเร็วและประจำที่นี่จนกว่าผับจะปิด สาวน้อยวางเหล้าแก้วสุดท้ายลง เธอไม่สามารถกินมันลงไปได้อีกแล้ว ถ้ากินไปอีกเธอคงกองอยู่แถวๆ พื้นนี่แหละ บอสเห็นแบบนั้นจึงหยิบเหล้าแก้วที่เหลือมากรอกปากของตัวเองจนหมด มายมิ้นท์จึงเอ่ยปากท้วงในทันทีทันใด "ใครบังอาจมากินเหล้าที่กินเหลือเนี่ยฉันจ่ายตังค์นะยะ" และสาวน้อยก็เงยหน้าขึ้นไปมองคนตรงหน้าให้เต็มตา ก่อนที่จะอ้าปากค้างอย่างตกใจ "พี่บอส มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ทำไมมายมิ้นท์ไม่รู้เรื่องเลย" "เธอใช่คนเดียวกับที่ฉันช่วยไว้เมื่อสองเดือนก่อนจริงๆ หรอ " " ก็ต้องใช่สิคะ ทำไมอ่ะ วันนี้สวยกว่าชุดพยาบาลใช่มั้ยล่ะ" "เปล่า แค่ไม่คิดว่าจะนมใหญ่น่ะ" "อะไรนะ เหอะไอ้คนลามก" "จะกลับรึยังล่ะ" "ยังค่ะ พี่บอสหลบหน้ามายมิ้นท์ทำไมคะ" "เปล่าหลบซะหน่อย" บอสไม่ได้หลบหน้าคนสวยแต่กลับมองตรงๆ เข้าไปในแววตา "เหอะ เชื่อก็คงบ้าเต็มที" เธอแค่นเสียงใส่อีกฝ่ายอย่างหัวเสียนิดๆ "แล้วนี่มาทุกวันหรอ หรือยังไง" เขารู้ดีว่าเธอจะมาแค่สัปดาห์ละครั้งนั่งที่เดิมและสั่งแบบเดิมเพื่อรอเจอเขา แต่เขาทำเป็นมองไม่เห็นแม้จะอยู่ในสายตามาตลอดก็ตาม "มาแต่เย็นวันศุกร์ค่ะ เพราะวันอื่นไม่ว่างต้องอ่านหนังสือทุกวัน" "แล้วยังไงต่อ เจอฉันแล้วนี่" "ไปทานข้าวกับหนูสักมื้อได้มั้ยคะ หนูอยากขอบคุณน่ะค่ะ" "ฉันไม่ว่าง ถ้าอยากกินก็มากินที่นี่ แล้วขึ้นไปกินที่ห้องทำงานฉันเท่านั้น วันอาทิตย์สี่ทุ่มห้ามเลท ถ้าเธอเลทก็เป็นอาทิตย์ถัดไปและไม่แน่ว่าฉันจะอยู่รึเปล่า" "เรื่องเยอะจริงๆ เลย" "แล้วจะตกลงมั้ย ?” “ถ้าไม่ติดเวรฝึก ไม่ติดเวรดึก และไม่มีสอบ จะมาแล้วกันค่ะ ยังไงวันนี้ก็ได้เจอและเห็นชัดๆ แล้ว พอก่อนก็ได้" เธอลุกขึ้นคว้ากระเป๋าสะพายขึ้นคล้องไหล่ และยืนขึ้นก่อนจะขยับชายเดรสที่ร่นขึ้นนั้นให้เรียบร้อย เธอจะเดินออกด้านหลังผับ แต่ไม่ทันที่จะก้าวขาออก มายมิ้นท์เซถลาจะหกล้มแต่บอสไวกว่าเขารีบคว้าคนตัวเล็กมากอด เขาคิดถึงเธอมากกว่าที่เธอจะรู้ ร่างอ้อนแอ้นในแขนเขาตอนนี้นั้นทำให้เขารู้ดีว่าใช่คนเดียวกัน "ไปเหอะ พี่จะไปส่งที่บ้าน" "มายมิ้นท์ไปเองได้ค่ะ พี่บอสทำงานเหอะ" "อย่าดื้อ เมาปลิ้นขนาดนี้ยังมาปากดีอีก" "ก็ได้ๆ ยอมแล้วค่ะ งั้นไปส่งหนูหน่อยนะคะ" บอสถอดสูทออกมาคลุมไหล่คนตัวเล็กที่เหมือนจะหนาวเพราะยิ่งดึกแอร์ยิ่งเย็น เขาจะดูแลอย่างดีเพื่อที่พี่ชายจะได้ไม่อาละวาด มายมิ้นท์คิดในใจ บทจะลงมาเจอก็มาเอง บทจะดูแลก็ทำได้ดี แล้วจะหนีเธอทำไมกันนะไม่เข้าใจเลย....