บอสแสนร้ายกับยัยแสนรัก (บอส+มายมิ้นท์)

แรกพบเจอ

สายๆ ของกลางสัปดาห์ บอสและบิ๊กน้องชายที่เป็นเลขาลำดับที่สองรองจากเขาก็ได้ขับรถไปส่งเจ้านายทำธุระแต่เช้า คือไปสำนักงานเขตเพื่อจดทะเบียนสมรส และต่อมาก็โรงพยาบาลเพื่อพานายหญิงมาฝากครรภ์ เขาจอดรถรอที่ถนนฝั่งตรงข้ามกับหน้าห้องฉุกเฉิน เขายืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงและมองสาวๆ นางฟ้าชุดขาว ที่เดินกันให้ควั่กนี่มันอาหารตาชั้นดีเลยล่ะ

"เฮียบอส เดือนหน้าผมว่าจะลงทุนเพิ่มแหละเฮีย ที่ผับเชียงใหม่กับขอนแก่น" บิ๊กเอ่ยขึ้นมาระหว่างยืนมองอะไรผ่านๆ ตาระหว่างรอเจ้านายของตน

"จะลงไปเท่าไหร่ทำเอกสารมาด้วยนะ เพราะต้องปรับโครงสร้างใหม่และยื่นให้พี่ชิด้วย" บอสบอกน้องชายแต่สายตาก็กวาดตามองตรงหน้าอย่างละเอียด

"ยี่สิบล้านอ่ะเฮีย สองที่ที่ละสิบก็พอแล้ว เฮียเอาด้วยป่ะ?” บิ๊กถามหาแนวร่วมทันที

“ไม่เอา แค่สองที่นี่กูก็จะบ้าแล้ว แต่คิดอยู่ว่าจะซื้อหุ้นเพิ่มอีกสักหน่อย"

"อีกสักหน่อยเฮียนี่สิบล้านบาทน่ะหรอ ถามจริงนะตอนนี้เก้าหลักสวยๆ ละมั้งเนี่ยใช่มะๆ"

"ฮ่าๆ ฮ่าๆ แสนรู้จริงเลยว่ะ"

ไม่ว่าจะกี่ร้อยล้านทั้งหมดเพราะอาชิระเป็นคนสอนให้เขาทำเงินให้มากขึ้นเพื่อคนที่เรารัก สองพี่น้องคุยกันเรื่อยเปื่อยรอเจ้านาย และพลันสายตาของบอสก็มองเห็นนักศึกษาพยาบาลร่างเล็กอ้อนแอ้นกำลังจะข้ามถนนแต่เธอไม่ได้มองว่ากำลังมีรถวิ่งมาด้วยความเร็วสูง บอสวิ่งไปก่อนที่จะตะโกนด้วยซํ้า คำว่าระวังและแขนแกร่งของเขาถึงตัวคนเอวบางในทันที

"ระวัง" พรึ่บบบบตุ๊บบบบบ เสียงเขาล้มลงไปกองกับพื้นเขานั้นเจ็บและจุกนิดหน่อย เพราะคนตัวเล็กทับเขาลงมาเต็มๆ ที่จริงเขาตั้งใจเอาตัวเองรองรับความเจ็บปวดทั้งหมดแทนเพราะหากคนตัวเล็กล้มลงไปเองเต็มๆ เสื้อผ้าอาจเลอะเทอะจนทำงานไม่ได้ และอาจเจ็บตัวจนได้เลือดเลยก็ได้ เขาจึงเอาตัวเองรับไปเต็มๆ แบบไมไ่ด้ระวังตัวเองเลยแม้แต่นิดเดียว

“พี่เป็นอะไรมั้ยคะ” บอสที่เงยหน้ามองคนถามด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้ ตาเรียวสวย ปากแดงๆ หน้าขาวๆ แก้มเนียนใส ทำให้เขาหัวใจแทบหยุดเต้น ก่อนจะตีขรึมตอบกลับด้วยมาดนิ่งๆ

“ไม่เป็นไรครับ แต่ว่า..หนัก” ชายหนุ่มเอ่ยเพียงเท่านั้นและนิ่วหน้านิดหน่อยเพื่อแกล้งอีกคน

“อุ๊ยยขอโทษค่ะพี่” แล้วมายมิ้นท์ก็ลุกขึ้นในทันที บอสนั้นขยับตัวตามแล้วปัดฝุ่นนิดหน่อยบนตัวของเขา แต่สายตานั้นสำรวจว่าคนตัวเล็กมีรอยแผลตรงไหนมั้ย เสื้อผ้าเลอะรึเปล่า

“ถ้าไม่เป็นไรแล้ว ก็ข้ามถนนเถอะครับเดี๋ยวผมเดินไปส่ง”

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวมายมิ้นท์เดินไปเองได้”

“ไปเถอะครับ ถ้ามีเหตุการณ์แบบเมื่อกี้อีกผมจะยืนมองเฉยๆ แล้วนะครับ”

“ขอบคุณนะคะที่ช่วยหนูไว้”

สาวน้อยจึงหมุนตัวเดินไปที่อาคารฉุกเฉินแทน โดยมีเขาเดินตามมาติดๆ เธออยากรู้จักเขาให้มากกว่านี้ จึงหันกลับไปจะถาม แต่ว่าเขาเดินกลับไปที่รถหรูแล้ว เธอจึงพูดออกมาเบาๆ

“เอ้าไปแล้วเหรอ ว่าจะถามชื่อสักหน่อย เราจะได้เจอกันอีกมั้ยนะ ขอบคุณนะคะพี่ชาย”

พี่แมวเดินออกมาเจอมายมิ้นท์พอดี จึงรีบเรียก

“มาแล้วเหรอลูกหนูมายมิ้นท์ ทำไมเหรอมายมิ้นท์ มองหนุ่มที่ไหนเอ่ย”

“พี่แมว สวัสดีค่ะ มองผู้ชายสูทสีดำที่รอตรงรถหรูนั่นน่ะค่ะ” สาวน้อยเอ่ยขึ้นพร้อมกับชี้มือไปทางนั้นเพื่อบอกพิกัดที่เธอมอง

“ทำไมเหรอคะน้องมายมิ้นท์ นั่นลูกน้องของหมออชิค่ะ มาส่งหมออชิและรับหมออชิทุกวัน” พี่แมวเมือ่เห็ฯว่าเป้าหมายของสาวน้อยคือใครก็รีบเอ่ยต่อทันที

“จริงเหรอคะพี่แมว เย้ๆ จะได้เจอกันอีกสินะ”

มายมิ้นท์ยิ้มหวานจนเก็บอาการไม่อยู่ จนพี่แมวสงสัยนิดหน่อยแต่เดี๋ยวค่อยถามเพราะหมออชิกำลังเดินออกมาพอดี บอสนั้นเดินกลับไปรอเจ้านายที่รถ แล้วก็ปัดฝุ่นที่เกาะรอบๆ เสื้อผ้า และเช็ดรองเท้าให้ขึ้นเงาอยู่เสมอเขาไม่ชอบอะไรที่มันสกปรกซักเท่าไหร่ บิ๊กที่มองพี่ชายอยู่เงียบๆ ก็เอ่ยปากขึ้นมา

“เจ็บรึเปล่าเฮีย ลงแรงอยู่นะเมื่อกี้” บิ๊กเดินเข้าหาพี่ชายทันที

“นิดเดียว เดี๋ยวก็หาย ไม่เป็นไรหรอกน่ะ” บอสเอ่ยบอกน้องชายอย่างไม่ซีเรียสอะไร

“มองอยู่ก่อนแล้วเหรอ ถึงได้ตั้งใจโดดเข้าไปช่วยเต็มตัวแบบนั้น”

“เปล๊า แค่เห็นละอดช่วยไม่ได้แค่นั้นแหละ”

“เปล่าซะเสียงสูงเลยนะเฮีย แหม.....”

เอาจริงๆ มันไม่ใช่การเจอกันครั้งแรกกับสาวน้อยคนนี้ เขาเห็นมาตลอดสามเดือน เช้าบ้างบ่ายบ้าง บางทีก็กลางวันที่เขามาหาเจ้านายเพื่อให้เซ็นต์เอกสารด่วน แต่ว่าวันนี้มันสายมาก แล้วเธอมาแถวนี้แสดงว่าเพิ่งข้ามถนนใหญ่มาจากอีกฝั่ง คงไปหาอะไรกินมาหรือไม่คงเพิ่งกลับมาจากหอพัก แต่ช่างเหอะเธอไม่เจ็บตัวก็ดีแล้ว

“เลิกพูดเหอะน่ะ เจ้านายมานู้นแล้ว”

เขาสองคนมายืนเคียงข้างกันในทันที ความหล่อเหลาในระดับดาราทั้งสองพี่น้องไม่เหมือนใคร ทั้งความสูงและร่างกายที่ดูเพอร์เฟคไปทุกอย่าง ทำให้สาวๆ แถวนั้นมองกันไม่วางตา

“เรียบร้อยแล้วเหรอครับนาย”

“เสร็จแล้วล่ะ ไม่รอฉันนานเกินไปใช่มั้ย”

เจ้านายเขาทั้งสองคนเดินมาพร้อมกันกับพี่แมวพยาบาลห้องฉุกเฉิน

“ไม่นานครับนาย”

“ม่านค่ะ นี่พี่แมวนะ พี่แมวจะมาช่วยเลี้ยงเจ้าตัวเล็กของเราในอนาคตเร็วๆ นี้” อชิแนะนำพยาบาลรุ่นพี่ที่ฝึกเขาตั้งแต่เป็นหมอใหม่ๆ

“สวัสดีค่ะพี่แมว ม่านได้ยินแต่ชื่อ เพิ่งมีโอกาสได้คุยส่วนตัววันนี้เอง ยังไงม่านขอฝากด้วยนะคะ”

ยังไม่ทันจะได้คุยอะไรกันมากมายไปกว่านี้ ก็มีรถลีมูซีนมาจอดเทียบข้างอชิและพี่แมว บอสและบิ๊ก รีบเข้าไปคุ้มกันพร้อมกับเตรียมชักปืนในทันที

“พี่แมวครับกลับเข้าตึกไปก่อนเลยครับ ตอนนี้เลย”

พี่แมวพยักหน้าและรีบหมุนตัวกลับไปในทันที อชิยืนมองว่าใครมาจอดเทียบรถของเขา แต่พอประตูเปิดออกเท่านั้น เขารีบสั่งให้สองพี่น้องลดปืนลงในทันที

แดเนียล ลี และคุณนายลี พ่อแม่ของม่านลดา หรือก็คือพ่อแม่ของนายหญิงของบอสเองก็เป็นมาเฟียเช่นเดียวกัน แถมมาเฟียใหญ่ของสิงคโปร์ซะด้วย บอสรีบเข้าประชิดนายใหญ่ของตัวเองเพราะยังไง คนเป็นพ่อคงไม่ทำร้ายลูกตัวเอง แต่ลูกเขยอย่างเจ้านายเขานี่แหละที่น่าเป็นห่วง

"หลบไปเถอะบอส ไม่เป็นไรหรอก"

"ขึ้นรถเถอะทั้งสองคน แล้วบอดี้การ์ดของแกน่ะ ให้ขับรถไปรอรับที่สนามบินเลย"

บอสมองหน้าเจ้านายหนุ่มก่อนที่จะพยักหน้าให้กันเพื่อรับรู้ว่าเอาตามนี้ อชิจับมือม่านลดาก่อนจะพาขึ้นรถไปและประตูรถหรูก็ปิดลงในทันที บอสและบิ๊กก้าวขึ้นประจำตำแหน่งในทันที เมื่อลีมูซีนได้เคลื่อนตัวออกไปสู่ท้องถนนที่คราครํ่าไปด้วยยานยนต์หลากชนิด บราบัสสีเขียวแสนหรูหราก็เคลื่อนตัวตามไปในทันที...