หวงไม่รู้ตัว
1616 Words
บอสพามายมิ้นท์เดินลงมาที่ชั้นล่างและพาไปขึ้นรถ บลูเดินเข้ามาหาแล้วถามเจ้านายของตัวในทันที
"เฮียจะพาซ้อกลับแล้วหรอครับ"
"ไอ้บลู เสือกมากไปละมึงนี่"
"เอ้าก็เฮียเคยบอก ถ้าพาขึ้นไปจะมีแต่ซ้อนี่นา ผมพูดอะไรผิดเนี่ยเฮีย"
"ไอ้บลูหุบปากไม่งั้นกูจะพักงานมึง"
"เงียบครับผม"
บอสส่ายหัวก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถให้คนตัวเล็กนั่งด้านหน้า มายมิ้นท์แอบอมยิ้มในหน้านิดหน่อยแต่พอเขาขึ้นรถเธอก็เงียบ บอสจึงรีบบอกกับเธอว่าอย่าคิดมากลูกน้องเขาปากสว่างแบบนี้แหละ
"อย่าคิดมากนะ มันชอบพูดมากไปงั้นแหละ"
“แล้วจริงมั้ยล่ะคะ"
"จริงพี่เคยพูด แล้วไงอยากเป็นอาซ้อของที่นี้เหรอ"
บอสมองคนตรงหน้าด้วยสายตากรุ้มกริ่ม มองหน้าคนตัวเล็กตรงๆ แต่เธอหลบสายตาเขาในทันที เธอไม่ตอบอะไรเขาจึงปรับแอร์นิดหน่อยแล้วบอกกับเธอ
"พี่จะไม่อยู่เดือนนึงนะ อย่ามาที่ผับเด็ดขาด พี่จะไปเคลียร์งานที่ญี่ปุ่น ไว้กลับมาตอนไหนค่อยมาเที่ยวใหม่เข้าใจมั้ย"
"เข้าใจแล้วค่ะ"
บอสขับรถไปส่งมายมิ้นท์แบบไม่ต้องถามทางเพราะเขารู้ดีว่าอยู่ตรงไหน สักพักก็ถึงรถจอดหน้าคอนโดและเขาขอลงไปส่งเธอจนถึงห้อง มายมิ้นท์ไม่ขัดอะไร ให้เขามาส่งจนถึงหน้าห้องเขาส่งจนเธอเข้าในห้องเรียบร้อยแต่เขาไม่ได้เข้าไปด้วยเพราะให้เกียรติเธอ เธอปลอดภัยแล้วเขาพอใจแล้ววันนี้ คงไปทำงานไกลๆ ได้แน่ๆ จะรีบทำให้เสร็จก่อนเดือนนึงแล้วจะกลับมา
มายมิ้นท์ที่หายเมานานแล้วแต่แค่อยากลองใจคนตัวโตกว่า ถึงกับยิ้มออกมาบางๆ สูทของเขายังคลุมอยู่ที่ตัวของเธอ เขาไม่ได้ถามเอากลับไปด้วย และเธอจะซักแขวนไว้ในห้องนี่แหละ ตลอดหนึ่งเดือนที่เขาไม่อยู่เธอจะได้หายเหงาบ้าง
บอสตั้งใจไม่เอาสูทกลับมาด้วยเพราะจะให้เธอไว้ดูต่างหน้าเวลาเขาไม่อยู่ และเขาไม่อยากขอเบอร์ติดต่อหรือแลกไลน์หรืออะไร เขาอยากทบทวนให้ชัดๆ ว่าตลอดเวลาหนึ่งเดือนที่ไม่เจอกัน ใจเขาจะเป็นยังไงและใจเธอจะคิดอะไรกับเขามั้ย
สามวันต่อมา ณ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
บอสยืนอยู่หน้าตม.พร้อมกับ บิ๊ก ทุกอย่างจะเสร็จสิ้นแล้ว แต่เจ้านายเขาโทรมาพอดีเขาจึงรีบรับสาย
"ฮัลโหลครับพี่ชิ มีอะไรด่วนด้วยรึเปล่าครับ"
"รีบเคลียร์งานละรีบกลับมานะ ใช้เวลาน้อยเท่าไหร่ยิ่งดี ทางนี้มีจดทะเบียนร่วมทุนมูลค่าสูงมาก อยากให้รีบมาเพราะแกคือหนึ่งในคณะกรรมการ"
"รับทราบครับพี่ชิ"
เขารีบคิดถึงเงินที่จะสามารถลงทุนได้ในทันที ถ้าห้าสิบล้านเขามีอยู่ ถ้าเกินนี้เขาต้องคิดดูก่อน
บิ๊กเห็นหน้าพี่ชายก็เข้าใจได้ในทันที จึงเอ่ยปากถาม
"รอบนี้ไปไวมาไวเหรอพี่"
"ใช่ เราต้องแยกกันตรวจนะ 15วันเท่านั้น เกินนี้ไม่ได้ พี่ชิมีงานจดทะเบียนธุรกิจใหม่พี่เป็นคณะกรรมการด้วย"
"แบบนี้ก็มีหุ้นร่วมอ่ะสิพี่ รอบนี้กี่สิบล้านอ่ะ"
"ห้าสิบล้าน พี่มีแค่นั้น"
"แค่นั้นทั้งปี แต่รวยกว่าใครอ่ะนะฮ่าๆ"
"ไปกันเถอะ ได้เวลาแล้ว"
สองพี่น้องบินลัดฟ้าไปไกลถึงแดนอาทิตย์อุทัยเพื่อเคลียร์งานที่สาขาใหญ่ของญี่ปุ่น เขาต้องบินมาทุกไตรมาสเพื่อตรวจบัญชีที่นี่ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาก็มาได้สบายๆ ไม่อะไรแถมมีสาวยุ่นนมโตๆ มาปรนนิบัติอีกต่างหาก แต่รอบนี้เขาไม่ต้องการใครนอกจากคนตัวเล็กๆ นั่นเลย เขาคิดถึงเธอ เขาจะโทรหาเธอตอนนี้ก็ได้แต่เขาต้องอดทนให้ได้จริงๆ
ผ่านไปสองสัปดาห์แล้ว มายมิ้นท์ไม่ค่อยสดชื่นเลย จนอชิสงสารจึงเรียกมาคุย
"มายมิ้นท์พี่หมอขอคุยด้วยหน่อยสิครับ"
"ค่ะคุณหมอ"
เธอรับคำแล้วตามหมอชิไปในทันที อชิให้เธอนั่งลงบนม้านั่งข้างห้องฉุกเฉิน ก่อนจะเริ่มคำถาม
"คิดถึงบอสหรอ"
มายมิ้นท์พยักหน้านํ้าตาคลอเบ้า เธอไม่ปิดบังอะไรหมอชิเลยแต่กับคนอื่นเธอเลือกที่จะปฏิเสธ
"เดี๋ยวก็กลับมา ไปแค่เดือนเดียวเอง ทำไมรึมีอะไรนอกจากนี้รึเปล่า?”
"พี่บอสห้ามมิ้นท์ไม่ให้ไปเที่ยวตอนเขาไม่อยู่ แต่มิ้นท์อยากไปกับเพื่อน แต่ไม่อยากทะเลาะกับเขา"
นี่ไอ้เสือเขาขู่อะไรคนตัวเล็กไว้ว่ะเนี่ย ไอ้บ้านี่พี่บอกให้ทะนุถนอมไม่ได้ให้ขู่ขัง
"มิ้นท์มีพาสปอร์ตมั้ย สำหรับเดินทางต่างประเทศ"
"มีค่ะคุณแม่พาไปบ่อยๆ"
"งั้นเพื่อนๆ นัดเที่ยววันไหน"
"เสาร์นี้ค่ะ วันเกิดเพื่อนสนิท"
"ไปเถอะพี่อนุญาต ผับนั้นก็ของพี่เหมือนกัน พี่ถือหุ้นมากสุดนะ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง สั่งได้เลย เอ่อไม่ต้องกลัวนะถ้ามันทำอะไรไม่ดีบอกพี่"
"ขอบคุณค่ะหมออชิ"
"ถ้างั้นไว้มีโอกาสพี่จะพาไปเที่ยวญี่ปุ่นนะ"
มายมิ้นท์ยิ้มบางๆ เธอได้ไปเที่ยวแน่ๆ
"อ่ะ มิ้นท์พี่เกือบลืม เอาเบอร์ไอ้บอสไป เมมไว้แล้วจะขึ้นไลน์ แล้วก็สู้ๆ นะพี่เอาใจช่วย"
"ขอบคุณค่ะหมอชิ"
มายมิ้นท์ปาดนํ้าตาที่ไหลออกมาก่อนจะเมมเบอร์คนตัวโตไว้ในมือถือและไลน์ก็เด้งมาจริงๆ เธอทักไปหาเขาสองสามประโยคแล้วก็กดออก คิดว่าว่างตอนไหนเขาคงจะตอบมาเอง แล้วเธอก็ไปทำงานตามปกติ
เธอโทรหาไลน์หาบอสทุกวัน และเธอก็ไม่ได้ไปเที่ยวตามที่หมออชิบอกในวันนั้น แต่เธอเลือกจะไปนั่งทุกวันศุกร์เพราะเขาจะเข้าไปที่นั่นและอยู่จนผับปิด ตั้งแต่ที่เธอมาที่นี่จะครบสองเดือนแล้ว และเธอก็เหมือนจะถอดใจแล้วเช่นกัน เธอวิ่งตามเขา มามากเกินไปแล้ว วันนี้เธอมาในชุดที่เซ็กซี่เรี่ยราดกะว่าหากใครได้เธอไปเธอก็จะปล่อยให้มันเกิดขึ้นไม่ขัดขืนอะไรเลย เธอเหนื่อยจะรักษาใจตัวเองแล้ว เหล้าแก้วสุดท้ายเธอไม่มีแม้แต่ปัญญาจะกระดกจนหมด จนต้องวางมันลง ความรักเช่นกันสินะได้รับมากเกินไปก็คงไม่ต้องการ เธอนํ้าตาคลอเบ้าจะร้องหรือไม่ร้องดีนะ เธอนั่งมองโต๊ะโน้นโต๊ะนี้ที่เขาสนุกสนานกันแต่เธอสิ นอกจากจะไม่มีอารมณ์ร่วมใดๆแล้ว ยังเอาแต่บ้าบอ
วิ่งตามคนบ้าที่ไหนไม่รู้ เกิดมาจะ 21 ปีเพิ่งเคยเจอแบบนี้ คนที่วิ่งหนีเธอแบบไม่คิดชีวิตอย่างเขา แค่นัดกินข้าวสักครั้งก็ยากเย็น เหอะไอ้ผู้ชายเฮงซวย...
ในขณะที่บอสมองลงมาจากข้างบนนั้นเขาเห็นแล้วเห็นมาตลอด และเขาตัดสินใจจะลงไปวันนี้แหละ
เขาเดินลงมาจนมาถึงที่ของมายมิ้นท์นั่งอยู่ เขาหรี่ตามองคนตรงหน้าแล้วคว้าแก้วเหล้าที่เหลืออยู่แก้วเดียวมากิน ก่อนที่เสียงตวาดเบาๆ จะดังมา เขาคิดถึงคนตรงหน้ามากที่สุดมากกว่าสิ่งไหน แต่ภาระหน้าที่เขายิ่งใหญ่กว่าความสุขส่วนตัว เขาจึงไม่ติดต่อเธอไม่งั้นป่านนี้งานเขาคงไม่เสร็จ
" มายมิ้นท์คะ กลับบ้านกันเถอะ เดี๋ยวพี่ไปส่งนะ"
"ไม่ไปค่ะ เบื่อ หนูเบื่อพี่แล้ว"
"ใครสอนให้พูดแบบนี้กับพี่"
"มิ้นท์โตแล้วค่ะ ไม่ต้องมีใครสอนหรอก"
บอสหัวเสียนิดหน่อยที่เธอเริ่มไม่ฟังไหนจะเสื้อผ้าชุดนี้อีก ไอ้เศษผ้าพวกนี้มันอะไรกัน
"ถ้าจะใส่แบบนี้มาผับ คราวหน้าผมแนะนำว่าถอดมาเลยก็ได้ครับ"
มายมิ้นท์หันไปมองหน้าคนพูดแบบนั้นก่อนที่จะเปล่งเสียงที่ลอดไรฟันออกมา ด้วยความโมโห
"ฉันจะใส่รึจะถอดมามันก็ไม่เกี่ยวกับนาย ไม่ใช่ผัวอย่ามาสั่ง"
"อ่อ...ต้องเป็นผัวถึงจะสั่งได้ใช่ป่ะ งั้นก็เป็นมันวันนี้แหละ"
"ฉันไม่เอาผู้ชายปากเสียอย่างคุณมาทำผัวหรอก คนที่ไม่แคร์ใครเลยแบบคุณจะเป็นผัวใครได้ ไอ้ผู้ชายเฮงซวย"
บอสรวบคนตัวเล็กขี้โมโหที่ไม่ฟังคำอธิบายใดๆ เลยมาไว้ในอ้อมกอดแล้วจับมานั่งบนตักเพื่อสงบสติอารมณ์
เขาต้องใจเย็นๆ ไม่งั้นร่างนุ่มนิ่มนี้ได้แตกสลายย่อยยับแน่ๆ คืนนี้
"อยู่นิ่งๆ แล้วก็ตั้งใจฟังให้ดี กลับบ้านด้วยกันเดี๋ยวนี้ ตั้งสติแล้วตามพี่มา”
มายมิ้นท์ตามไปแต่ปากก็ยังพูดสิ่งที่ค้างคาไม่หยุด
"ทำไมล่ะ ทำไมไม่รับสายหนูเลย ทำไมอ่านก็ไม่ตอบ ใจร้ายอ่ะ พี่บอสใจร้ายฮึกๆ ฮือๆ"
บอสไม่สนใจเพราะเขาทำเป็นไม่ได้ยินในสิ่งที่คนตัวเล็กตัดพ้อต่อว่าเพราะเขาเองผิดเต็มๆ
"ไปคุยกันที่บ้านค่ะ"
มายมิ้นท์เอาแต่ร้องไห้วันนี้เธอร้องไปกี่รอบแล้ว...เพราะคนใจหินคนเดียว
- Writer
