บอสแสนร้ายกับยัยแสนรัก (บอส+มายมิ้นท์)

เอาอีกได้มั้ย

บอสมองหน้าผู้ชายที่อยู่บนมือถือของเมียตัวเองอย่างหงุดหงิดทำให้ท่อนเอ็นแข็งและใหญ่ขึ้นอีกจนคนตัวเล็กกว่าประท้วงเขาเบาๆ

“อ๊าสส พี่บอสทำไมมันแน่นแบบนี้อ๊าสอ๊าสส”

“รับสายสิมายมิ้นท์”

“ถ้าหนูรับสายเขาก็รู้น่ะสิอ๊าอ๊า ว่าหนูทำอะไรอยู่”

“ถ้าหนูรับสายพี่สัญญาว่ารอบนี้จะพอแล้ว แต่ถ้าไม่รับก็อย่าหวังจะได้พักเลย”

มายมิ้นท์กดรับสายในทันทีไม่รอช้า

"ฮัลโหลเบสว่าไง เราอยู่ห้องรุ่นพี่น่ะ"

"ไปทำอะไร เมื่อวานไปกินเหล้าจนเมาแล้วกลับไม่ไหวอีกละหรอ"

"นิดหน่อยเอง พอดีเมื่อวานมีเรื่องนิดหน่อยอ่ะ เลยไม่ได้รับสายเบสขอโทษน๊าาาา"

บอสมองและกัดฟันอยู่เขาแกล้งเธอด้วยการถอนลำออกมาเกือบสุดแล้วดันเข้าไปใหม่ช้าๆ เธอกัดปากแทบจะกรีดร้องออกมาให้รู้แล้วรู้รอด มันเสียวจนแทบจะทนไม่ไหว

"เบสไม่ไปเรียนหรอวันนี้ ช่วงเช้ามีเรียนไม่ใช่เหรอ"

"เมื่อไหร่จะกลับหอ ให้เบสไปรับมั้ยไกลรึเปล่า" เบสยังเป็นห่วงคนตัวเล็กที่เขารักของเขามานานจึงทะนุถนอมมาตลอด

"ไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวรุ่นพี่ไปส่งทางผ่านเขาพอดีน่ะ งั้นเดี๋ยวเจอกันที่หอนะ เราขอตัวก่อนนะ"

เธอกดวางสายก่อนที่จะครวญครางออกมาอ้อนวอนให้คนตัวโตกว่าทำกับเธอแบบไม่ต้องออมแรง

“พี่บอสขาหนูเสียว อ๊ะอ๊ะอ๊ะ อ๊าอ๊าสสสซี๊ดดดดจะเสร็จแล้วผัวขา”

“อื๊อออเมียจ๋า ผัวไม่ไหวแล้ว ขอแตกเถอะนะอื้ออื้อ”

ตั่บ ตั่บ ตั่บตั่บตั่บ ปึกๆ ปึกๆ เสียงตอกอัดร่องสาวอย่างแรงดังให้พวกเขาได้ยินอย่างชัดเจน แจ๊ะแจ๊ะๆ แจ๊ะแจ๊ะๆ น้ำรักของสาวน้อยช่างทำให้เขาหลงใหลเหลือเกินๆ

เขาปล่อยน้ำเข้าถ้ำสาวอย่างมากมายจนมันไหลลงมาเปื้อนที่นอนเขาถอนท่อนเอ็นออกมาร่องหลืบนั้นเป็นรูโบ๋ตามขนาดท่อนเอ็นของเขา สองกลีบบวมเป่งแดงช้ำนิดหน่อยเพราะรับแรงกระแทกแบบนับไม่ถ้วน

เขาเอาเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้คนตัวเล็กใส่ ชุดที่เขาซื้อมาให้นายหญิงใหม่ตามที่เจ้านายสั่ง แต่ยังไม่ได้เอาไปให้จึงเอามาให้เธอใส่ก่อนจะเดินไปอาบนํ้าดับอารมณ์ทันที

มายมิ้นท์ไม่เห็นบอสแต่ได้ยินเสียงคนอาบนํ้าอยู่เธอลงจากเตียงและเดินไปดูเสื้อผ้าเป็นเดรสแม๊กซี่พลิ้วๆ ราคาแพงมาก พร้อมกับชุดชั้นในใหม่ที่ไซส์เดียวกับเธอเลยด้วย ไหนบอกไม่เคยมีใครมาไงแล้วทำไมมีของพวกนี้ล่ะ คงซื้อให้ทุกคนที่มานอนด้วยล่ะสินะ...บ้าเอ้ยยยยยยย

บอสเดินออกมายืนเช็ดผมที่หน้ากระจกมองคนสวยที่เปลือยเปล่า

"คุยกับแฟนเสร็จแล้วหรอ จะให้ไปส่งหรือจะให้แฟนมารับล่ะ"

"เอาอีกละสงครามประสาท..ได้ชอบนักใช่มั้ย มายมิ้นท์จัดให้"

มายมิ้นท์เลยได้แต่คิดว่าป่วนเลยดีกว่า

"นั่นสินะคะ มาเองได้ก็กลับเองได้ค่ะ ไม่ต้องลำบากใครหรอก"

"แฟนไม่ว่าหรอหนีมาเที่ยวเมามายจนนอนกับผู้ชายแปลกหน้า"

"นั่นสินะคะ สงสัยเย็นนี้คงต้องไปเอากับเขาปลอบใจหน่อยล่ะ หนีมานอนกับผู้ชายแปลกหน้าที่ไหนก็ไม่รู้"

บอสโมโหที่เธอเอาแต่ต่อปากต่อคำกับเขาไม่หยุด เมื่อกี้ยังเป็นลูกแมวอยู่เลยตอนนี้เป็นเสือน้อยไปแล้วเหรอ

"อย่าลืมกินยาแล้วกัน ท้องแล้วเรียนไม่จบไม่มีใครช่วยได้หรอกนะ"

"ฉันเรียนพยาบาลนะคะ คุณลืมอะไรไปรึเปล่า ท้องไม่พร้อมก็แค่ทำแท้งค่ะง่ายจะตาย"

"ทำแท้งเหรอ เธอจะฆ่าลูกฉันงั้นหรือไงมายมิ้นท์"

"ตกลงจะเอายังไงล่ะพี่บอส หนูงงไปหมดแล้วเนี่ย ไล่หนูไปหาเขา ไล่หนูไปกินยาคุม ไล่ๆๆๆ ว่าๆๆๆๆ จะเอาไงว่ามาเลย" เธอเหลืออดกับผู้ชายอารมณ์ไบโพล่าร์แล้วเหมือนกัน

"ไปอาบนํ้า จะไปส่ง แล้วจะไปอยู่กับมันก็ไป แต่ถ้าเธอท้องห้ามทำแท้ง ฉันจ่ายสิบล้านแล้วเอาลูกของฉันมา ส่วนเธอจะแบให้ใครเอาต่อก็ตามใจ"

มายมิ้นท์พูดไม่ออกได้แต่คิด "อะไรว่ะเนี่ยๆๆ" ในหัวซํ้าไปซํ้ามา เธอจึงพาตัวเองไปอาบนํ้าล้างคราบโลกีย์ที่มีอยู่เต็มตัวไปหมด ร่องรอยที่เขาทำกับเธอ ความบอบชํ้าทั้งทางร่างกายและตอนนี้ก็มีทางจิตใจอีก เธอต้องฉีดยาคุม เธอจะท้องไม่ได้เธอต้องเรียนให้จบก่อน ต่อให้ท้องเธอก็จะไม่ปริปากบอกใครแม้แต่เขา

บอสหัวเสียที่สุด เธอจะทำแท้งหรอ ฆ่าลูกเขาหรอ ไม่ต้องการนักก็เอาลูกเขามา สิบล้านเขาจ่ายตอนนี้ยังได้เลย เหอะ..ยัยตัวเล็กนี่ทำให้เขาอารมณ์เสียสุดๆ ไปเลย

มายมิ้นท์อาบนํ้าเสร็จก็แต่งตัวด้วยชุดที่เขาวางไว้ให้ มันก็สวยหรอกแต่ว่าคนใส่อารมณ์เศร้าหมองเกินกว่าจะมองออกว่ามันสวยขนาดไหน บอสพิจารณา หน้าสวยๆ ที่ไม่ต้องทำอะไรเลยนั้นมองยังไงก็หลงรักแน่ๆ เธอต่างจากตอนเรียนพยาบาลโดยสิ้นเชิง คนอื่นจะมาเอาเมียเขาไปหรอ ไม่ยอมหรอกยิ่งเขาเป็นคนแรกของเธอด้วยแล้ว ไอ้ตัวไหนก็อย่ามาหวัง

"จะกินอะไรก่อนมั้ย พี่จะพาไป"

"ไม่ค่ะ อยากกลับหอแล้ว จะไปส่งมั้ยคะ ถ้าไม่จะได้กลับเอง"

"กลับเองได้ หรือว่าจะให้เพื่อนสนิทมารับกันแน่ บอกมาตรงๆ เหอะ"

"จะให้ใครมารับแล้วเกี่ยวอะไรกันกับพี่คะเพราะเราก็แค่คนแปลกหน้าที่นอนด้วยกันเท่านั้นเอง หนูไม่ใช่เมียพี่ซะหน่อย"

เพล้งงงงงง แจกันแตกกระจายเต็มพื้นห้อง ไม่ใช่งั้นเหรอหึหึพูดมาได้ยังไง

"ฉันให้เธอพูดใหม่อีกรอบนะ เพลินพิชชา อย่าหาว่าฉันไม่เตือน"

มายมิ้นท์เงียบแม้ไม่พูดอะไรมากกว่านี้เธอก็รู้ว่าเขาหัวเสียสุดๆ มือถือของเธอดังขึ้นมา "เดอะเบส"

บอสมองเห็นว่าใครโทรมาจึงเข้าไปแย่งมือถือมากดรับ

"ฮัลโหลมายมิ้นท์ ลงมาเลยเรามารับแล้ว นี่เราตามจีพีเอสในมือถือแกมาเลยนะเนี่ย"

บอสยื่นมือถือคืนให้คนตัวเล็ก ก่อนจะเดินนำออกไป สาวน้อยงงมากก่อนจะถามคนในสาย

"แกว่าอะไรนะเบส"

"ก็บอกว่ามาถึงแล้วไง ลงมาเหอะ ทำไมคอนโดรุ่นพี่แกหรูหราขนาดนี้เลยหรอว่ะ"

ชิบหายของจริงแล้วงานนี้ คนขี้หึงกับคนกวนตีนเจอกัน บรรลัยแน่นอน

"เดี๋ยวเราลงไปอย่าลงมาจากรถนะเบส"

เธอพุ่งตัวออกจากห้องนอนไปห้องนั่งเล่น เจอบอสใส่สูทผูกไทด์อยู่ หน้าตาเขานิ่งเรียบไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เธอเดินเข้าไปหาแล้วขยับเนคไทให้เข้าที่ ก่อนจะติดกระดุมเสื้อตรงข้อมือให้ เหมือนภรรยาทำให้สามี ใจของบอสสงบลงทันทีที่เธอเดินมาทำอะไรแบบนี้ให้เขา เขาต้องมีสติมากกว่านี้

เสียงมือถือของเขาดังขึ้นมา คงไม่ใช่ใครเจ้านายนั่นแหละ

"ครับนาย อยู่ห้องครับ"

"เป็นอะไร ทำไมเสียงแปลกๆ จะร้องไห้เพียงเพราะฉันโทรมารึไง"

"ผมไม่เป็นไรครับ นายจะกลับรึยังครับ"

"อีกสามสี่วันน่ะ แค่โทรมาถามว่าคืบหน้าถึงไหน จะได้หักเงินเดือนถูก"

"โถ่นายครับ ล้อผมเล่นเรื่อยเลย"

"เรียกมายมิ้นท์มารับสายสิ"

"นายรู้เหรอครับ"

"ทุกอย่างแหละไอ้บอส เร็วๆ"

บอสยื่นมือถือให้มายมิ้นท์ที่ยืนอยู่ตรงหน้า ก่อนจะพยักหน้าบอกเชิงรับสายสิ

"สวัสดีค่ะมายมิ้นท์เองค่ะ"

"นี่หมอชินะ มายมิ้นท์ ฟังนะไม่ต้องถามอะไรตอนนี้ ไว้อยากรู้อะไรกว่านี้ไปคุยที่โรงพยาบาล ตอนนี้รู้แค่ที่หมอจะบอกนะ ไอ้บอสมันพวกปากหนัก ปากหมาและด่าเก่ง หมอยังถูกด่าเลย ถ้ามันพูดอะไรไม่ดีโยนทิ้งเลยอย่าคิดมากนะ อีกอย่างมันไม่เคยพาใครไปคอนโดนั้นเลยตลอดห้าปีที่อยู่มา ถ้ามันพาไปเราจะเป็นคนเดียวที่ได้ไปและคนสุดท้ายของมัน อย่าท้าทายให้มันหึงหรือหวง มันเป็นหมาบ้ายิ่งกว่าหมอ และทำตัวเป็นเด็กดีนะคะ หมอจะบอกแค่นี้แหละ อ้อนมันเยอะๆ ที่จริงมันชอบเรามากจริงๆ ไม่งั้นหมอก็ไม่ช่วยมายมิ้นท์หรอก เข้าใจนะครับ หมอขอคุยกับบอสหน่อย"

"พี่บอสคะ หมอชิจะคุยด้วยค่ะ"

บอสรับมือถือมาเพื่อจะคุยกับเจ้านาย แต่ไม่คาดคิด คนตัวเล็กกอดเขาร้องไห้เงียบๆ อยู่ในอกเขา เจ้านายเขาพูดอะไรนะ

"ครับนาย"

"ไอ้บอส มึงอย่าดุน้องเขามากนะ สงสารเขา รักเมียก็ต้องใจเย็น ไม่ใช่ดุด่าเอาแต่ใจตัวเอง มายมิ้นท์ไม่ได้แกร่งแบบนายหญิงของแก เธอบอบบางและอ่อนแอยิ่งกว่าตุ๊กตากระเบื้องซะอีก ไม่เคยทั้งคู่ก็ต้องใจเย็นๆ แกอายุมากกว่าน้องเขาใจเย็นๆ กลับไปกูต้องได้ข่าวดี เข้าใจมั้ย"

"ครับนาย"

บอสวางสายเจ้านายก่อนจะกอดคนตัวเล็กที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ เขาทำผิดที่ดุด่าว่ากระทบเธอไม่หยุด ไล่เธอไปหาคนอื่น ทั้งที่ตัวเองเป็นผัวแล้ว นี่เขาเสียสติขนาดไหนกันถึงทำอะไรแบบนั้นกับเธอ

"พี่ขอโทษนะครับ พี่มันบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่ไล่หนูไปหาใคร เราลงไปหาเพื่อนกับพี่ดีกว่านะ ไปบอกเขาดีๆ ว่าเราอยู่ด้วยกันเขาจะได้ไม่ห่วง"

บอสเช็ดนํ้าตาให้คนสวย เขามันไม่เอาไหนทำแต่เธอร้องไห้หลายรอบแล้วตั้งแต่เมื่อคืนจนตอนนี้

"วันนี้จะไปกับพี่มั้ยคะหรือจะกลับห้องไปก่อน"

"ไปด้วยได้มั้ยคะ แค่ว่าต้องพาหนูไปเอาหนังสือที่ห้องก่อน หนูต้องอ่านหนังสือค่ะ"

บอสจุ๊บเหม่งคนตรงหน้า เออ..เขารักเธอ ถึงมันจะไวไปหน่อยแต่เขาว่ารักแรกพบแบบที่เจ้านายเขาเป็นบ้าช่วงนึงก็แบบนี้้เลยสินะ เขาเข้าใจแล้วทุกอย่างเลย

"อย่าเจ้าชู้นะพี่ขอ..."

"ฮ่าๆ ฮ่าๆ พี่บอส มายมิ้นท์ไม่เคยอ่ะ เข้าเวรฝึกงานเรียนหนังสือ แค่นี้เองไปกินเหล้าดูหนังกับเพื่อน หนูไม่เคยเจ้าชู้ ระวังตัวเองเหอะอย่าทำแล้วกัน"

"ไม่ทำแน่นอนค่ะ เดี๋ยวเมียร้องไห้อีก ใจคอไม่ดีเลย"

เขาจูบมายมิ้นท์อีกครั้งก่อนจะผละออกและพาเธอลงไปหาเพื่อนที่จอดรถรออยู่ รอยชํ้าที่เขาดูดคอมายมิ้นท์มันยังเด่นชัดอยู่และนอกร่มผ้าบริเวณเนินอก เขาปล่อยให้แฟนสาวไปหาเพื่อน เขายืนพิงรถรอเธอแล้วมอง เบ๊นซ์สปอร์ตที่ราคาพอๆ กับรถเขาลูกคนรวยสินะ เขาเห็นผู้ชายคนหนึ่งลงมาจากรถและจับมือแฟนเขา เขาจึงเดินเข้าไปหาทันที

"มีอะไรกันหรอครับ" เสียงทุ้มแต่นิ่งเรียบเอ่ยปากถามในทันที

"ไหนว่ารุ่นพี่ไงล่ะมิ้นท์ นี่ใครอ่ะ"

เบสมองหน้าบอสอย่างไม่กลัวและพร้อมหาเรื่องเต็มที่ มายมิ้นท์เห็นท่าจะไม่ดีจึงรีบบอกกับเบส

"นี่แฟนเราเองแหละ ชื่อพี่บอส พี่บอสคะนี่เบสเพื่อนที่มหาลัยค่ะ"

"อ่อ...ที่บอกเราว่ามานอนกับรุ่นพี่ นี่นอนกับเขาไปแล้วใช่มั้ย"

"ฉันจะพูดชัดๆ อีกรอบเดียวนะ ฉันเป็นสามีของมายมิ้นท์และไอ้หน้าอ่อนคนไหนก็ไม่มีสิทธิ์ในตัวเธออีก และดีไม่ดีตอนนี้เธออาจอุ้มท้องลูกของฉันอยู่แล้วก็ได้ กลับไปเถอะน้องชาย ฉันยังยินดีที่จะให้เธอเป็นเพื่อนกันอยู่แต่อย่ามาจีบเมียฉันเด็ดขาด" บอสไม่พูดอะไรดึงคนสวยไปที่รถเขาที่จอดอยู่ เบสเห็นแล้วได้แต่ถอนหายใจนํ้าตาคลอเบ้า

“กูรักของกูมาตั้งหลายปี มึงเป็นใครว่ะ แม่งเอ้ยยย" โมโหเตะรถไปหลายทีก่อนจะขึ้นรถและขับออกไปอย่างเร็ว