เมฆหมอกบังตา หมอกเมฆบังใจ

แผน...ที่ไม่ได้อยู่ในแผน

แผน...ที่ไม่ได้อยู่ในแผน

สายตาของผมกำลังจ้องมองไปยังใบหน้าหวานที่กำลังเต้นอย่างไม่สนโลกอยู่ ผมเองยอมรับว่าตกตะลึงเหมือนกันที่เห็นเธอแต่งชุดเกาะอกรัดรูปแบบนี้ ใบหน้าเนียนใสที่ไม่เคยแต่งแต้มอะไร วันนี้กลับดูแปลกตาสำหรับผม แม้ผมจะชอบเธอในแบบเดิมแต่แบบที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็ยิ่งทำให้ผมชอบมาก ในเมื่อชอบแล้วทำไมผมต้องถอย.....เธอจะต้องเป็นของผม...ในแบบ...ที่ไม่มีใครรู้

“ เฮ้ยยพวกมึง ชมพูไม่ไหวแล้ว เดี๋ยวกูพากลับก่อนนะ “ หลังจากที่ไอ้นิวพูดจบเสียงของเพื่อนคนอื่นก็เห็นดีเห็นงามกันว่า พวกเราทุกคนควรกลับบ้านได้แล้วเพราะต่างคนต่างยืนจะไม่ไหวกันแล้ว

พรึ่บ..ร่างบางที่ก่อนหน้ายังเต้นพลิ้วอยู่เซถลาไปนั่งที่เก้าอี้ที่อยู่ติดกับกระจกบางใสที่มองลงไปด้านล่างเห็นเวทีได้ชัดเจน

“ เธอนั่งดีๆซิ กระโปรงถลกขึ้นสูงแล้วเนี้ย “ ผมที่ยืนอยู่ใกล้ๆเธอต้องรีบเดินเข้าไปบังไว้เพราะกลัวใครจะมองเห็น

“ วาฬ...ทำไงดีล่ะ ยัยเตยหลับไม่รู้สึกตัวเลย “ ลดาเอ่ยขึ้น

“ เดี๋ยวงั้นวาฬอุ้มเอง “

“ อึ้ม..อ้าวยัยหวาน แกจะล้มไม่ได้นะ ชั้นแบกแกคนเดียวไม่ไหว “ ลดาหันมาทางร่างบางที่กำลังเอนตัวจะหลับฟุบลงกับพนักเก้าอี้

“ ไม่เป็นไรเดี๋ยวเราไปส่งเอง “ จะว่าเป็นจังหวะของผมเลยก็ว่าได้นะนี่

“ แล้วหมอกรู้จักบ้านยัยหวานเหรอ “

“ รู้สิ...วันที่กลับจากทะเล เราก็ไปส่งที่บ้าน “ ผมตอบกลับเธอไป

" เอ่อ...แต่ยัยหวานเมาขนาดนี้จะทำยังไง ปกติถึงหน้าบ้านเราจะโทรบอกพี่เอื้อง งั้นเดี๋ยวเราโทรให้พี่เอื้องมายืนรออยู่หน้าบ้านแล้วกันนะ "

" ไม่เป็นไรๆ งั้นเอาเบอร์มาพอถึงแล้วเดี๋ยวเราโทรเอง " ท่าทีของหมอกทำให้ปลาวาฬที่กำลังจะอุ้มใบเตยต้องชะงัก เขาเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนของตัวเอง

“ เอ่อ..เอางั้นก็ได้ งั้นขอบใจนะ...มาเที่ยวทีไรเป็นแบบนี้ประจำ “ ลดาส่ายหน้าพร้อมกับเดินไปเปิดประตูให้ไอ้วาฬที่กำลังอุ้มใบเตยและผมที่กำลังจะช้อนตัวอุ้มอีกคนขึ้น

“ นี่...ไม่ต้อง...ชั้นเดินเองได้ ชั้นเดินเองได้ นี่ดูสิ “ ร่างบางลุกขึ้นเดินเซไปทางนั้นทีไปทางนี้ทีจนเกือบจะล้ม ผมที่ยืนมองอยู่ต้องรีบถลาไปรับไว้ แล้วยกแขนของตัวเองโอบเอวของเธอพยุงออกจากห้องไป

“ ซ่าส์จริงๆยัยหวานนี่ “ เสียงลดาพูดถึงเพื่อนรักอย่างเอือยๆ

ปึก...ผมปิดประตูรถเมื่ออุ้มผู้หญิงขี้เมาแหวกผ่านผู้คนออกจากร้านมาได้ ตอนแรกก็กะจะพยุงเธอมาดีๆ แหละแต่ใครจะคิดว่าพอเข้าลิฟท์และยืนอยู่นิ่งๆ คนตัวเล็กก็กลับยืนหลับซะงั้น แต่ก็ดีเหมือนกันหลับได้จะได้ง่ายต่อแผนการของผม

“ แผนที่มันไม่ได้อยู่ในแผน แผนที่จะทำให้เธอยอมอยู่ใต้อาณัติของผม “

“ หึ...ถึงเวลาชดใช้แทนพี่สาวของเธอล่ะนะ “ ผมโน้มตัวเข้าไปหาใบหน้าหวานที่หลับตาพริ้มอยู่ มือของผมยกขึ้นไปปัดไรผมที่ปิดบังใบหน้าของเธอออก...คุณจะบอกว่าผมมันเลวใช่มั้ยครับ..ใช่...ผมก็คิดว่าอย่างนั้น ...ผมมันเลว....แต่ขอว่าอย่าพึ่งด่าครับ ให้แผนนี้สำเร็จก่อน

รถยนต์คันหรูวิ่งออกจากผับชื่อดังที่รวมแหล่งนักท่องราตรีไว้มากมายมายังหน้าคอนโดแห่งหนึ่งที่อยู่ในย่านธุรกิจ หลังจากสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ชายหนุ่มก็ย้ายออกมาพักที่คอนโดเพราะอยู่ใกล้มหาวิทยาลัยที่เขาเรียนอยู่ แต่หากถึงวันหยุดเมื่อไหร่เขาก็จะกลับบ้านไปหาพ่อกับแม่ หลังจากสูญเสียพี่ชายไปแม่ของเขาก็เปลี่ยนไปจากเดิมมาก แต่ก่อนแม่จะเป็นผู้หญิงที่คุยเก่ง สดใส ร่าเริง พอพี่ชายของเขาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุครั้งนั้นแม่ก็พูดน้อยลงจนกลายเป็นเงียบขรึม แม่ใช้เวลาไปกับการทำงานที่บริษัทอย่างหนักเพื่อให้ลืมความทุกข์...ครอบครัวที่เคยสดใสกลับเหมือนมีหมอกเมฆแห่งความทุกข์มาปกคลุมไว้

ปึก...ร่างบางถูกวางลงบนเตียงขนาดใหญ่ที่อยู่กลางห้องนอน หญิงสาวที่กำลังหลับใหลไม่รู้สึกตัวเลยสักนิดอาจเพราะวันนี้เธอดื่มเครื่องดื่มหลายขนานเกินไป วันนี้เพื่อนที่มาด้วยกันสั่งเครื่องดื่มที่ตนชอบ กลุ่มของเอมี่สั่งวอดก้าส่วนชมพูดื่มไวน์กัน เพื่อนผู้ชายที่มาด้วยดื่มเหล้า เมื่อใครยื่นอะไรให้...เธอก็เล่นดื่มของทุกคนเลย นั่นจึงไม่แปลกที่ใบหน้าสวยหวานจะหลับแบบไม่รู้สึกตัวเช่นนี้

“ เวลาไปเที่ยวเป็นแบบนี้ทุกทีเลยเหรอวะ “ ชายหนุ่มถอนหายใจออกมา เธอเป็นผู้หญิงที่ดื่มเก่งทีเดียว จากที่เขานั่งมองเธออยู่ห่างๆ..เขาเห็นเธอยกแก้วดื่มตลอด ใครส่งอะไรให้ดื่มหมด

“ ตื่นขึ้นมาจะอาละวาดแค่ไหนวะ “ ใบหน้าคมพึมพำกับตัวเองขณะที่มือกำลังเริ่มจัดการกับเสื้อผ้าของคนตัวเล็กอยู่

ผ้าห่มนวมผืนหนาถูกเลื่อนขึ้นมาคลุมตัวให้กับร่างบางที่นอนอยู่ ชายหนุ่มค่อยๆถอดชุดหญิงสาวออกทีละชิ้นๆ แม้จะค่อนข้างใช้เวลานานแต่ก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับหนุ่มเพลย์บอยอย่างเขาเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาถอดชุดผู้หญิงแบบนี้

“ จะว่าไปก็ไม่ง่ายนะ...ถอดชุดใต้ผ้าห่มแบบนี้ “ ชายหนุ่มคิดในใจ

“ จะห้ามใจได้มั้ยวะ ไอ้มือนี่ก็สั่นจัง “ มือหนายกขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผากของตัวเอง เขาต้องฝืนข่มอารมณ์ของตัวเองไว้เพราะบางครั้งมันก็เผลอลูบไปโดนหน้าอกนิ่มๆของเธอ

เมื่อถอดชุดของหญิงสาวออกหมดทุกชิ้นจนตอนนี้ร่างบางตรงหน้านอนเปลือยกายอยู่ใต้ผ้าแล้ว ชายหนุ่มจึงลุกขึ้นเดินหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไปชำระล้างร่างกาย เขากลับออกมาในเวลาไม่นานชายหนุ่มเจ้าสำอางอย่างเขาเหนื่อยแค่ไหนก็ต้องได้อาบน้ำก่อนนอน

“ เฮ้ยยยย... “ ภาพตรงหน้าที่เห็นทำให้เขาต้องรีบหันหน้าหนีอย่างเร็ว

หญิงสาวที่นอนเปลือยอยู่ใต้ผ้าห่มก่อนหน้า ตอนนี้นอนเปลือยหน้าอกเปิดอยู่ ผ้าห่มที่ปิดอยู่คงเปิดออกตอนที่เธอขยับตัว หัวใจของเขาตอนนี้เต้นสั่นไม่เป็นจังหวะ

“ พุทโธ ธัมโม สังโฆ...เย็นไว้ไอ้หมอกมึงเย็นไว้ “

ชายหนุ่มค่อยๆเดินถอยหลังเข้าไปหาหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียง เมื่อความรู้สึกบอกว่าใกล้ถึงแล้วชายหนุ่มจึงค่อยๆใช้มือควานไปด้านหลังเพื่อสัมผัสดูให้แน่ใจ ร่างสูงนั่งลงในลักษณะหันหลังเขารีบใช้มือควานหยิบผ้าห่มขึ้นคลุมให้ร่างบางที่นอนเปลือยช่วงบนอยู่อย่างเร่งรีบ

“ เธอนี่...จะทำให้ชั้นตบะแตกรึไงวะ จะไม่ทนแล้วนะโว้ย “ ใบหน้าคมหันกลับมาต่อว่าคนที่นอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่

หญิงสาวนอนหลับตาพริ้มเมื่อชายหนุ่มหันกลับไปเขาก็แทบจะอดใจมาไหว มือหนาเอื้อมไปปัดปอยผมที่ปกคลุมใบหน้าหวาน จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางที่มีลิปสติกติดอยู่ ใบหน้าคมค่อยๆโน้มตัวลงอย่างไม่รู้ตัว ริมฝีปากหนาประกบชิดกับริมฝีปากบาง เขาแตะค้างอยู่แบบนั้นสักพัก กลิ่นกายของเธอลอยแตะจมูกเขา

“ ปากนิ่มอย่างกับเด็ก “ เขายันกายลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปหยิบกางเกงบ็อกเซอร์สำหรับใส่นอนที่พับเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้าออกมาสวมใส่ หลังจากนั้นชายหนุ่มก็เดินกลับมาที่เตียงแล้วล้มตัวนอนลงข้างๆหญิงสาวตามแผนการที่ไม่ได้คิดไว้ตั้งแต่ต้น

.......................................................................