เมฆหมอกบังตา หมอกเมฆบังใจ

เธอเป็นคนของฉัน

เธอเป็นคนของฉัน

หลังจากที่ทั้งคู่ช่วยกันหอบหิ้วของที่ซื้อมาจากซุปเปอร์มาร์เก็ตขึ้นมาบนห้องหมอกเรียบร้อยแล้ว น้ำหวานก็จัดการนำของสดที่ซื้อมาแยกออก ส่วนหนึ่งสำหรับใช้ทำชาบูและอีกส่วนเก็บไว้ให้เขาปรุงอาหารในคราวต่อไป

" เก็บใส่ตู้เย็นทำไม " ชายหนุ่มยืนกอดอกพิงขอบประตูห้องครัวมองดูหญิงสาวที่จัดการกับสิ่งของอย่างคล่องแคล่ว

" เรากินกันสองคน แค่นี้ก็พอแล้ว " ขณะที่พูดกับเขาหญิงสาวก็จัดการนำผักในถุงออกมาล้างไปด้วย

" ก็แล้วซื้อมาทำไมเยอะแยะ "

" อ้าว...ถ้าไม่ซื้อมาพรุ่งนี้นายจะกินอะไร ? " เธอขมวดคิ้วถามเขา

" เธอจะมาทำให้ชั้นกินอีกเหรอ? " ชายหนุ่มเดินมาใกล้ๆและเอ่ยถาม

" จะให้มาอะไรทุกวัน วันนี้ก็ทำให้กินแล้วนี่ ชั้นไม่ใช่คนรับใช่นายนะ " น้ำหวานพูดด้วยความขุ่นเคือง

" ก็ใครว่าให้มาเป็นคนรับใช้ล่ะ...ไม่อยากเป็นอย่างอื่นเหรอ " สายตาคมจับจ้องมายังดวงตาใสๆ

" เอ่อ...เอ่อ หิวแล้วรีบเตรียมของดีกว่า " น้ำหวานพูดตะกุกตะกักพร้อมกับเบือนหน้าเพื่อหนีเขา

หมับ...ชายหนุ่มรั้งต้นแขนของเธอเข้ามาหาหลังจากนั้นก็ประกบริมฝีปากของตัวเองลงทาบกับริมฝีปากบาง จิตใจที่อ่อนโยนลงประกอบกับความต้องการที่เอ่อล้นทำให้เขาต้านทานหัวใจตัวเองไว้ไม่อยู่ เขาจะไม่เก็บมันไว้อีกต่อไป ผู้หญิงตรงหน้าเป็นของเขา...เธอต้องเป็นของเขาคนเดียว ยิ่งได้สัมผัสเธอเขาก็ยิ่งต้องการมากขึ้นเรื่อยๆ

จ๊วบ...

" อื้ออ...อายยย อ่อยยย " วงแขนแกร่งโอบรัดเธอให้แนบชิด มืออีกข้างจับล็อกที่ท้ายทอยเพื่อบังคับให้เธอรับสัมผัสจากเขา

เขาจู่โจมเธอแบบไม่ทันตั้งตัวหญิงสาวจึงยังอยู่ในอาการตกตะลึงต่อเมื่อได้สติเธอก็เริ่มต่อต้านเขา ร่างบางดิ้นเพื่อให้หลุดจากพันธนาการของคนตรงหน้าแต่แรงเธอหรือจะสู้แรงของเขา หมอกโอบรัดน้ำหวานแน่นขึ้นพร้อมกับดันเธอไปด้านหลังให้ชิดกับผนังด้านซ้ายมือ การทำแบบนี้จะช่วยให้เขาควบคุมเธอได้ง่าย เมื่อเห็นว่าร่างกายส่วนบนต้านทานไม่ได้ น้ำหวานจึงยกเข่าหมายจะกระทุ้งเข้าที่จุดสำคัญของเขาแต่ประสบการณ์ครั้งก่อนบอกเขาทันทีว่าหญิงสาวกำลังจะทำอะไร

หมอกขยับร่างกายส่วนล่างให้แนบไปกับหน้าขาของเธอเพื่อไม่ให้สามารถยกขึ้นมาได้ หากไม่ใช่เพราะกางเกงยีนส์ที่เขาใส่ค่อนข้างหนาแล้วล่ะก็คนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้าคงจะรับรู้ถึงอาการแข็งขืนจากร่างกายส่วนล่างของเขาแล้ว แต่เพราะความชำนาญจากการเป็นหนุ่มเพลย์บอยของเขา หมอกจึงมีพรสวรรค์ในการโน้มน้าวชักจูงให้หญิงสาวคล้อยตามเขาได้ง่ายๆ

" อึ้มมม " ชายหนุ่มบดควงสะโพกเพื่อให้ท่อนเอ็นที่นูนขึ้นเน้นน้ำหนักลงกับเนินเนื้อส่วนล่างของหญิงสาว

เมื่ออารมณ์ถูกกระตุ้นหญิงสาวที่ไม่เคยผ่านมือชายใดก็เริ่มหมดแรงที่จะทัดทาน ร่างกายส่วนล่างที่ถูกกระตุ้นทำให้เธอเผยอปากออก ลิ้นสากจึงได้จังหวะสอดเข้าไปชิมด้านในโพรงปากของเธอ นานเนิ่นนานที่ชายหนุ่มดูดดึงเลาะเล็มริมฝีปากบาง คนตัวเล็กเริ่มหอบหายใจหนักขึ้นเขาจึงจำใจต้องปล่อยเธอให้เป็นอิสระ

หัวใจของน้ำหวานทำงานอย่างหนัก ... เสียงดังโครมครามเต้นไม่เป็นจังหวะ ....

เมื่อเขาปล่อยให้เธอเป็นอิสระขาของเธอก็อ่อนยวบลง ลำแขนแกร่งรั้งเธอขึ้นและโอบกอดไว้ เมื่อได้สติใบหน้าหวานเอ่อร้อนจนเกิดเป็นสีแดงคล้ายลูกตำลึง ไม่เพียงแต่ใบหน้าเท่านั้นแต่ยังลามไปถึงใบหู เธออายเขา...สองครั้งในวันเดียว

" โดนจูบแค่นี้ถึงกับเข่าอ่อน เดี๋ยวสอนบ่อยๆก็ชำนาญ "

ให้ตายสิ...สอนบ่อยๆ ก็หมายถึงจูบบ่อยๆ นะสิ เมื่อนึกว่าจะถูกจูบอีกน้ำหวานก็ยิ่งหน้าแดงเข้าไปอีก

และเมื่อนึกได้ว่าเขากับเธอไม่ได้เป็นอะไรกัน ที่เธอมาหาเขาวันนี้เพราะเธอถูกเขาข่มขู่จากเรื่องวันนั้น หัวใจที่กำลังจะถูกถ่ายโอนไปให้เขาก็ถูกเจ้าของดึงกลับมาในทันที

" เราไม่ได้เป็นอะไรกัน นายจะทำกับชั้นแบบเมื่อกี้ไม่ได้ " กิริยาและคำพูดของเธอแข็งกร้าวขึ้นทันที

" ไม่ได้เป็นอะไรได้ไง ก็พึ่งได้สะ... " น้ำหวานรีบเอามือปิดปากเขาไว้ไม่ให้พูดคำนั้นออกมา

" ได้เสีย...กัน " เมื่อดึงมือของเธอออกได้ เขาก็โพล่งคำพูดนั้นออกมาได้สำเร็จ

" หยุด..ชั้นบอกไม่ให้พูดไง "

" ก็พูดไปแล้ว และจะพูดอีกเรื่อยๆ "

" นายมันบ้า...ไม่พูดด้วยแล้ว พูดกับนายแล้วประสาทจะกิน " น้ำหวานดันหน้าอกของเขาออก หลังจากนั้นเธอก็จัดการกับวัตถุดิบต่างๆที่ใช้ในการทำชาบูโดยมีเขาเป็นลูกมือช่วยอยู่ข้างๆ

ทั้งสองกินชาบูที่ช่วยกันทำอย่างเอร็ดอร่อย อย่างที่บอกวันนี้เขาเลือกที่จะทำตามหัวใจตัวเอง เขาอยากทำอะไรวันนี้เขาจะทำ หญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ทำให้เขามีความสุขอย่างบอกไม่ถูก แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเธอเป็นน้องสาวของผู้หญิงคนนั้นใจของเขาก็รู้สึกเศร้าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่อาจมองหน้าพี่สาวของเธอได้ หากวันข้างหน้าเขาและเธอพัฒนาความสัมพันธ์ให้ลึกซึ้งมากกว่านี้อีก มันอาจเป็นเขาที่ต้องมีชะตากรรมเหมือนกับพี่ชายคนโต

ถึงวันนั้น...หากเขาปล่อยให้ความรักเข้าครอบงำ หากเขาสูญเสียความเป็นตัวตน หากเขาสูญเสียชีวิตไป เแม่ของเขาจะอยู่ได้อย่างไร

หลังจากกินชาบูเสร็จเขาก็เลือกที่จะถอยห่างจากน้ำหวานปล่อยให้เธอเก็บจานชามอุปกรณ์ล้างเพียงคนเดียว เขาย้ายตัวเองมานั่งเล่นเกมที่โซฟากลางห้อง เมื่อหญิงสาวจัดการทุกอย่างเรียบร้อยและเดินออกมาจากห้องครัวเขาก็หยิบกุญแจรถเดินนำหน้าเธอและเปิดประตูออกไป

" ใช้เสร็จก็รีบไล่เลยนะ " น้ำหวานบ่นพึมพำ มือบางหยิบกระเป๋าและเดินตามเขาออกจากห้องไป

@ งานกีฬาสัมพันธ์

" หมอกๆ ปีนี้ใครเป็นคนถือธงคณะนะ " ชมพูเอ่ยถามชายหนุ่มที่นั่งคนเดียวอยู่โต๊ะม้าหินอ่อนกลางลานเกียร์ เธอเดินมาพร้อมกับที่มือก็ถือธงที่มีตราประจำคณะมาด้วย

" พิตต้าบอกไอ้คิงนะ กูไม่แน่ใจว่ะ "

" เออๆ เดี๋ยวชั้นไปถามพิตต้าก่อน งั้นฝากธงแป็บนึง " พูดจบหญิงสาวก็ยื่นธงในมือส่งให้เขาถือไว้

" อะไรวะ เอะอะกูหมดเลยพวกนี้นี่ " ขณะที่กำลังบ่นเพื่อนสาวอยู่ มือของเขาก็ล้วงหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าออกมากดโทรหาเพื่อนรักอีกคน

ตื๊ดดดดดดดดด ...... หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้

" เอาสิมึง ... ไงล่ะทีนี้ โทรหาก็ไม่ติด ไอ้วินนะไอ้วิน " หมอกว่าพลางส่ายหน้าให้กับเพื่อนรักของตน วันนี้เป็นวันสำคัญที่พวกเขาจะต้องลงชิงชัยในกีฬาฟุตบอล การแข่งขันก็กำลังจะเริ่มในไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าแต่นักกีฬาตัวหลักอย่างกวินยังติดต่อไม่ได้นี่สิ กัปตันทีมอย่างเขาจะทำยังไงดีล่ะ

สองขายาวก้าวเดินตรงไปพร้อมกับในมือก็ยังอุตส่าห์ถือธงคณะที่เพื่อนสาวฝากฝังไว้ติดมือไปยังสนามกีฬากลางขนาดใหญ่ของมหาวิทยาลัยด้วย ไม่นานชายหนุ่มก็เจอกับเป้าหมายที่เขาคิดไว้อยู่แล้วว่าจะต้องได้เจอแน่ๆ สายตาคมจับจ้องไปยังชายหนุ่มที่กำลังถอดเสื้อแขนยาวของตนแล้วเอาไปมัดผูกติดกับเอวของหญิงสาวที่ยืนอยู่กับเขา ริมฝีปากหนายกยิ้มพลางส่ายหน้าเอือมระอากับความขี้หวงของเพื่อนคนนี้ของเขาเสียจริงๆ

" หวงขาเค้า สุดจริงๆไอ้วินเอ้ยยย "

ขณะที่ปากก็กำลังบ่นให้เพื่อนรักพลันสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นร่างบางที่คุ้นเคย วันนี้เธอใส่เสื้อกีฬาประจำคณะและสวมกางเกงยีนส์เข้ารูป ใบหน้าหวานกำลังยืนคุยกับเชียร์ลีดเดอร์ที่เป็นรุ่นน้องอยู่ แม้จะมองจากระยะไกลเขาก็สัมผัสได้ถึงความจริงจังของเธอ เขาเคยไปแอบยืนดูเธอซ้อมเต้นให้รุ่นน้องกับกวินและปลาวาฬ รูปร่างสัดส่วน ท่าทางในการเต้นมันเข้ากันไปหมด น้ำเสียงที่เธอพูดกับรุ่นน้องปีหนึ่งนั้นแม้จะดูดุดันแต่ก็นุ่มนวลในความรู้สึก

ใบหน้าคมยกยิ้มที่มุมปาก แต่พลันรอยยิ้มที่มีต้องจางหายเมื่อเขาเห็นชายหนุ่มร่างสูงสวมเสื้อกีฬาประจำคณะสีเดียวกับเขาเดินเข้าไปหาน้ำหวาน เธอหันหน้าไปคุยกับผู้ชายคนนั้นด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

" ใครวะ ? " หมอกคิดในใจ

ดวงตาคมแข็งกร้าวขึ้นเมื่อเห็นผู้ชายที่ยืนคุยกับน้ำหวานยกมือขึ้นจับหัวของเธอพร้อมกับโยกไปมา หลังจากนั้นเขาก็ถอดหมวกบนหัวของตัวเองแล้วสวมลงบนหัวให้เธอ ไม่เพียงไม่ปฏิเสธแต่หญิงสาวยังส่งยิ้มหวานให้ผู้ชายคนนั้นอีก

หมอกหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงแล้วกดเข้าไปที่รูปภาพที่เขาได้บันทึกไว้ นิ้วเรียวกดส่งไปให้หญิงสาวที่เขากำลังจับจ้องอยู่ หลังจากนั้นเขาก็พิมพ์ข้อความเพิ่มอีกและกดส่งไปให้เธอ

***......อย่าลืมภาพนี้ อย่าลืมว่าเธอ...เป็นคนของชั้น

..................................................................

เพื่ออรรถรสในการอ่านติดตามความน่ารักของทั้งคู่ได้ในนิยาย ปลาวาฬซ่อนรัก ได้นะคะ

*****คที่ meb ลงขายในราคา 39 บาทจ้า