I'm patiently waiting for the only man in my life to go home dahil hanggang ngayon ay wala pa sya. Kanina kasi, nag announce sa gc namin na hindi daw makakapasok si Attorney Laura, ang prof namin sa tax kaya maaga kaming umuwi. Well I don't know sa iba, like Apollo.
It's already nine in the evening but he's still not home. I'm not worried because I know he can handle himself. Bakit pa nga ba ako naghihintay? Para tuloy akong asawa na naghihintay sa asawa. I giggled at the thought.
Another hour had passed and I began to yawn because of tiredness. Hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako sa sofa kakahintay sa kanya. I just opened my eyes when I felt him caressed my cheek.
"Why did you slept here?" He whispered softly. Bumangon ako at tinignan sya mula ulo hanggang paa. Ganoon pa din naman ang suot nya, walang nagbago.
"Saan ka galing?" I asked instead of answering his question.
"Just did our mission." he answered and kissed my head before standing up.
"Huh?" tanong ko na naman dahil bakit hindi ako kasama?
"Kumain kana?" tanong nya at nagtungo sa kusina. Sumunod naman ako at tinanong ulit sya pero binalik nya lang ang tanong sa akin.
"Hindi pa." I answered while waiting for him to answer my question this time.
"Next time don't wait for me, eat alone okay?" pangaral nya habang inaayos ang lamesa para kumain.
"So mauulit pa to?" tanong ko ngunit hinila nya nalang ako paupo sa tabi nya at nagsimulang kumain. Nang makitang hindi ako kumilos ay sya na ang nagsubo sa akin.
Iniwas ko ang bibig ng akmang susubuan nya ako at tumingin lang sa kanya--nagaantay ng sagot.
He sighed, "I don't want to prolong this mission so I'm doing a way, okay? Now, eat."
"Apollo, this is OUR mission. How dare you not tell me your plans and moves?" inis na sabi ko at lumayo ng kaunti sa kanya.
"Hindi mo ba ko pinagkakatiwalaan kaya hindi mo sakin sinasa--."
"It's not like that. I just don't want you to get tired." Pagputol nya sa akin. I laughed sarcastically at his words.
"We've been in a lot of missions together. And this is the first time that you hide something from me." I pointed out.
"Believe me. I'm just doing it for you." Sabi nya na parang pinapahaba pa ang pasensya. I shooked my head and stood up.
"You don't trust me enough, that's why." I said before leaving him in the kitchen. Dumiretso ako sa kwarto at akmang isasara na sana ang pinto ng bigla nyang iharang ang kamay doon.
"Get out." I coldly said. He sighed and step inside my room.
"Listen to me first." sabi nya at seryosong tumingin sa akin. I can see the tiredness in his eyes but I remain standing in front of him.
"I'm planning to get Zenia's trust. She can't trust you already because you keep on competing with her in the class. Hindi ko alam kung sinasadya mo ba yon or what but it doesn't matter anymore because she's already irritated on the sight of you. So it's my time to move. Let me handle this okay?" mahabang paliwanag nya, his eyes is hoping for me to understand.
I slowly nodded and looked down. It's also my fault because I did a wrong move. But it's not my intention to pissed her just because I'm also exceeding in the class. I don't care about that damn numbers in the paper.
"Thank you." He whispered and I just felt him pulled me for a hug.
Kumain na kami ng gabing iyon at natulog. He told me what happened and why did he came home late. Tuwang tuwa pa sya ng malamang hihintay ko sya kaya ako nakatulog sa sofa.
Sabi nya ay inaya daw sya ni Zenia sa isang coffee shop para mag-aral kaya um-oo naman agad sya. Zenia's a study hard student that's why naabutan pa daw sila ng pagsara ng coffee shop kaya sila nakauwi. She just needs a company kaya nya daw niyaya si Apollo, according to him na din.
"Can you read the case--." Discuss ni Attorney Montes habang nakatingin ako sa bintana. Ayokong makinig dahil nabo boring ako. Nakatingin lang ako sa labas buong klase at lumabas na ng mag lunch.
Another day had passed at ganoon pa din. Nabo boring talaga akong mag-aral kahit dati pa.
Binagsak ko ang katawan sa couch at tinignan kung may message ba si Apollo bago nag order ng dinner ko. I know that he'll be back late again kaya mauuna na akong kumain.
Naninibago man ay pinilit kong hindi masanay ang sarili sa pagkawala nya minsan. He's still giving me time though, pinagluluto nya ako sa umaga at sabay kaming papasok. Ilang araw ang lumipas na puro ganon. He said that getting Zenia's trust is hard because she's too smart to read people's actions.
Naiintindihan ko naman dahil mission namin to. I'm also waiting for him to say what should I do, but I heard nothing since the day he moved. Sabi nya naman ay kinukuha nya lang loob ni Zenia and after that, pwede na kaming mag time travel para maka graduate na kaagad.
He said that we should act smartly because one wrong move--the whole timeline would change. And that is the least thing we'll do.
Napalingon ako sa pinto ng bigla iyong bumukas at iniluwa si Apollo. I smiled and run to him. He looks exhausted.
"Are you okay?" Nagaalalang tanong ko na tinanguan naman nya. Nakakapagod ba ang pagaaral kasabay ni Zenia?
He gave me a reassuring smile and tap my head before seating down on the couch. Sumandal sya doon at ipinikit ang mga mata. Bakit ganito sya kapagod? Is he doing something that he's not telling me?
"Come here." sabi nya at nakapikit na nilahad ang kamay sa akin. Tinanggap ko naman yon at nagpatangay lang ng hilahin nya ko kaya napaupo ako sa lap nya.
"Finally. A rest." He said and hugged me sideways. I blinked and chuckled after.
"What did you do ba?" I asked and started caressing his hair. Parang maamong pusa naman syang dumikit sa akin at hinigpitan ang yakap.
"I'm just afraid of what might happened tomorrow." He whispered, nervously.