ตอนที่ 10
1544 Words
"เดี๋ยวกูจัดการเอง กล้าดียังไงมายุ่งกับคนของกู"
"นี่ๆ ออกตัวแรงไปหรือเปล่าคะ" แพทตี้ยืนเกาหัวอย่างงงๆ เสี่ยขุนพลทำไมต้องออกตัวแรง ยิ่งงงหนักกว่าเดิม เพื่อนชะนีไปเป็นคนของเสี่ยตอนไหน
"ก็แค่ไม่ชอบไอ้พวกรังแกคนไม่มีทางสู้" เขาบอกเหตุผลสาวสองพลางรีบเลื่อนหาเบอร์คนสำคัญ
"พระเอกเหลือเกิน" แพทพึมพำเบาๆ
"ช่วยจัดการมันที เอาให้มันไม่ต้องมีที่ยืนบนแผ่นดินนี้เลย" บทสนทนาระหว่างเสี่ยกับใครไม่รู้จบลง ต่อมอยากรู้อยากเห็นของหล่อนก็เริ่มทำงาน
"เสี่ยจะทำอะไรคะ"
"ทำในสิ่งที่ถูกต้องยังไงล่ะ ขึ้นรถสิกูจะไปส่ง"
"กรี๊ดเสี่ยจะไปส่งแพทจริงเหรอเนี้ย OMG! กูช็อค" หล่อนตกใจมือทาบอกอัตโนมัติ
"แสบหูชะมัด ยืนบื้อทำไมขึ้นรถดิวะ" เขาสั่งเสียงห้วน แล้วเข้าไปนั่งในรถกดปุ่ม Push start เหยียบคันเร่งเครื่องทำให้แพทตี้รีบขึ้นรถในทันที
"ใจร้อนจริงพ่อรูปหล่อ" แพทตั้งใจว่าจะโทรหาเปรี้ยวหลังจากเลิกงาน แต่ก็ดันโดนเสี่ยหนุ่มมาป้ายยาเสน่หา ชวนขึ้นรถบอกว่าจะพามาส่งบ้าน
"พักแถวไหน" เขาถามเสียงเรียบ
"สุขุมวิทค่ะ"
การจราจรติดขนัดอาจเป็นปัญหาสำหรับใครหลายคน แต่กับแพทตี้แล้วหล่อนรู้สึกชอบเอาเสียมากๆ ก็มีผู้ชายอาสาขับรถพาองค์หญิงอย่างหล่อนไปส่งถึงปราสาททอง
ขุนพลเคาะนิ้วไปตามจังหวะเพลง พอไฟจราจรเปลี่ยนเขาจึงหยุดรถ
"กูคือผู้ชายคนนั้น ที่พาเพื่อนมึงเข้าม่านรูด" ขุนพูดโพล่งบอกมาดื้อๆ แพทหันขวับ
"พูดว่าไงนะ ขออีกรอบ"
"กูคือคนที่เปิดซิงเพื่อนมึง ในคืนนั้นที่มันเมา" ไม่รู้ใจสั่งหรือผีเจาะปากให้พูดกันแน่ ตั้งแต่รู้จักเรื่องบนเตียงกระทั่งเจนจัดอย่างชำนาญ ไม่เคยมานั่งเล่าให้คนอื่นสักครั้ง
"อกอีแป้นจะละเบิด เรื่องจริงเหรอเนี้ยเสี่ยขุนพล" แพทตี้ตกใจรอบที่ล้าน พักหลังเจอแต่เรื่องที่ทึ่ง
"กูจะรับผิดชอบในสิ่งที่กูทำกับเพื่อนมึง" บอกจุดประสงค์ออกไป ขุนพลแม่งก็งงกับตัวเอง เกิดมาไม่เคยวิ่งตามรับผิดชอบผู้หญิงคนไหนเลย
ส่วนใหญ่มีแต่จะมาประเคนให้ถึงเตียง แก้ผ้าต่อหน้าก็เจอมาแล้ว ฉายาขุนพลใช้ผู้หญิงเปลืองราวกับกระดาษทิชชู่ ตอนนี้มันหายไปไหน ยัยผู้หญิงปากหมาอย่างเปรี้ยวเขากลับยอมทำในสิ่งตรงกันข้ามทุกอย่าง
"มึงมันเลวจริงๆเลยไอ้เสี่ยมึงทำกับเพื่อนกูแบบนั้นได้ยังไง" แพทตี้ไม่เกรงกลัวขุนพล ด่ากราดใส่เขาทันที ต่อให้ชอบคนหล่อมากแค่ไหนแต่มาทำระยำอับปรีย์กับเพื่อนรักแบบนี้ใครบ้างที่จะยอม
"นี่มึงด่ากู" ไฟจราจรเปลี่ยนสีพอดี เขากระชากรถออกอย่างไวก่อนจะเลี้ยวรถเข้ามาจอดริมทาง
"เสี่ยอย่างมึงทำไมกูจะด่าไม่ได้ ทำผิดกับเพื่อนกูไว้ ยังมีหน้ามาย้อนถามอีก ต่อยกับกูไหมเสี่ย" แพทตี้ทำท่าเลิกแขนเสื้อขึ้นพร้อมจะตั้งการ์ด ทว่าขุนพลกลับไม่ได้รู้สึกกลัวอะไร
"หึ โคตรปัญญาอ่อน" จะหลุดขำมากกว่า เกิดมาเพิ่งเคยเจอกะเทยท้าต่อยคนอย่างขุนพล
"อย่ามาหึ ลงจากรถไปต่อยกับกู"
"กูไม่ต่อยให้เจ็บมือตัวเองหรอก มีปืนก็ต้องใช้ให้เป็นดิวะ" ขุนพลหยิบปืนขึ้นมาถือไว้ทำเอาแพทตี้กลืนน้ำไหลลงคอเกือบไม่ทัน
"นี่มึงจะฆ่ากูเลยเหรอไอ้เสี่ยขุนพล"
"กูไม่ยิงกะเทยอย่างมึงให้เปลืองลูกกระสุนกูหรอก ที่กูมาเนี่ยเพื่อมาเคลียร์"
"เคลียร์เรื่องอะไรวะ"
"ก็จะเอาเพื่อนมึงไปอยู่ด้วย" แต่แล้วสีหน้าของแพทก็สลดลง แววตาฉายความเศร้าออกมา
"เสี่ยมึงรู้ไหมว่าเปรี้ยวมันต้องเจออะไรบ้าง หลังจากที่ถูกไอ้ทอมบอกเลิก มาเจอมึงลากไปข่มขืนไม่รู้ว่าเสียตัวให้ใครด้วยซ้ำ แถมยังโดนไล่ออกจากงาน ที่แย่กว่านั้นคืออะไรรู้ป่ะ" เพื่อนหล่อนต้องมรสุมลูกโคตรใหญ่อีกครั้ง
"มึงก็พูดว่าสิ จะชักช้าทำไม"
"อีเปรี้ยวมัน ทะ..." ครืด ครืด มีสายเรียกเข้าจากนักสืบขัดจังหวะพอดี
"กูรับสายก่อน รอสักครู่" แล้วรีบรับสายทันที
(เสี่ยครับผู้หญิงคนนั้นเข้าไปที่คลีนิคเถื่อนครับ)
"อะไรนะ เปรี้ยวไปที่คลีนิคเถื่อน" ขุนพลเสียงดังหันขวับมายังกะเทยสาว แพทตี้ตกใจเมื่อขุนพลอุทานชื่อเพื่อนออกมา แล้วไอ้คำว่าคลีนิคเถื่อนยิ่งทำให้หล่อนนั้นอยู่ไม่สุขแล้ว
"อีเปรี้ยวไม่นะมึง อย่าทำเด็ดขาด"
(เสี่ยมีคนพาเธอขึ้นไปชั้นบนแล้วครับ)
"มึงรีบตามขึ้นไปดูดิวะ หรือไม่ก็ลากตัวเธอออกมา พาไปส่งที่ผับกู" เขาตะคอกเสียงดังสั่งปลายสาย แล้วสายก็ถูกตัดไป
"เปรี้ยวมันท้อง" แพทตี้โพล่งบอก ขุนพลหันขวับ!
"กับใครเพื่อนมึงท้องกับใคร" ช่างเป็นการตั้งคำถามที่ไม่สร้างสรรค์สำหรับแพทตี้เลย
เพียะ! ฝ่ามือกะเทยฟาดเข้าไปที่ใบหน้าเขาเต็มๆ แรงถึงขั้นมีเลือดซิบๆออกมาที่มุมปากของเสี่ยขุนพล
"มันจะท้องกับใครสะอีกล่ะ ก็มีมึงที่แหย่มันคนเดียว" หล่อนพูดผ่านน้ำเสียงที่โคตรจะผิดหวัง ถามมาได้ว่าเพื่อนหล่อนท้องกับใคร
"เอะอะด่า เอะอะตบ กูถามผิดตรงไหน" มันก็ใช่ที่เสี่ยขุนพลจะต้องถามแบบนั้น เป็นใครก็คงถามเช่นกัน เพราะขุนพลยังไม่รู้จักเปรี้ยวดีพอ แต่นี่มันเพื่อนเสนิท หล่อนต้องยืนยันเสียงแข็งอยู่แล้ว
"ตัวมันไม่มีแฟนใหม่ ไม่เคยมั่วผู้ชาย" ตลอดเวลาที่ผ่านมา ตั้งแต่เจอเรื่องราววันนั้น เพื่อนเธอก็ปิดกั้นตัวเองทุกอย่าง ให้เหตุผลกับตัวเองและสัญญาว่าไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับความรักอีก รักมากมันเจ็บมาก กลัวว่าสักวันมีรักใหม่มันจะเป็นแบบเดิม หญิงสาวขยาดกับเรื่องรักๆ แบบนี้
"ก็ถ้ามึงมั่นใจว่าเด็กในท้อง เป็นลูกของกู กูก็ยินดีที่จะรับผิดชอบเพื่อนของมึง"
-พ่อของลูก-
หลายชั่วโมงก่อนหน้านี้...
หลังจากที่แพทออกไปทำงานแล้วเปรี้ยวก็ใช้เวลาทบทวนนึกคิดหาทางออกให้กับเรื่องนี้ หยิบมือถือกดหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ต 'ทำแท้ง' คำนี้ที่เปรี้ยวต้องการกระทั่งเจอข้อมูลที่ค้นหา
*คลินิกรับทำแท้งสำหรับคนไม่พร้อมสนใจติดต่อที่เบอร์ ××××
หมายเหตุ : โปรดพาญาติมาด้วย
"ไม่ไกลจากที่พักเท่าไหร่ เอาวะเป็นไงเป็นกัน"
เปรี้ยวอ่านรายละเอียดของคลีนิคนั้นอย่างถี่ถ้วนทำการแคปหน้าจอแผนที่เอาไว้ จากนั้นก็ลุกไปเปิดลิ้นชักที่หัวเตียง หยิบสมุดบัญชีที่เป็นเงินเก็บมาทั้งชีวิต ที่ไม่คิดจะเอามันมาใช้ แต่คราวนี้เธอจำเป็นต้องแหกกฎเหล็กของตัวเอง
"อย่าโกรธฉันเลยนะเด็กน้อย ฉันยังไม่พร้อมจริงๆ" เธอกระชับกระเป๋าใบโปรดใส่รองเท้าผ้าใบคู่ใจ เปิดประตูห้องพักมุ่งหน้าไปยังคลินิกทันที
สิบห้านาทีต่อมา นั่งรถออกมาได้ไม่นานแท็กซี่ที่เปรี้ยวขึ้นมาจากที่พัก ก็พามาถึงหน้าปากซอยเล็กๆที่ไม่ค่อยมีคนสัญจรไปมามากนัก
"ถึงแล้วนังหนู ว่าแต่เอ็งมาทำไมที่นี่ล่ะ"
"อะเออ หนูมาหาญาติเเถวนี้ค่ะคุณลุง นี่ค่ะ" มือเรียวยื่นค่าโดยสารให้กับลุงโชเฟอร์
"แถวนี้มันมีแต่สิ่งไม่ดีญาติเอ็งเขาไม่รู้หรือไง" เปรี้ยวถึงกับสะอึกเมื่อลุงบอกว่าสถานที่ที่เปรี้ยวกำลังจะไปมันไม่ดี
"เอ่อ ลุงหมายถึงอะไรคะ หนูไม่เข้าใจ"
"เรื่องของเอ็งลุงไม่อยากยุ่งหรอกนะ แต่ลุงแค่เตือนสติให้กับคนที่คิดจะทำบาป"
"บะ...บาป" เปรี้ยวอ้าปากค้างเมื่อลุงแกพูดแบบนั้น
"ทำแท้งมันบาปนะนังหนู เขาเกิดมาแล้วอย่าไปใจร้ายกับเขาเลย เขาก็เป็นลูกของเอ็ง ยังไงมันก็พลาดไปแล้วคิดให้ดีก่อนจะทำ จะได้ไม่ต้องมาเสียใจทีหลัง นึกถึงพ่อแม่เข้าไว้ ถ้ามันผิดพลาดเอ็งโชคร้าย อาจตกเลือดตายได้นะนังหนู"
"หนูว่าลุงพูดมากไปแล้วนะคะ ขอบคุณที่ยอมมาส่ง" เปรี้ยวรีบเปิดประตูก้าวขาลงจากรถทันที
"คิดดีๆ" ลุงทิ้งทวนคติไว้ก็ขับรถออกจากตรงนั้น คำพูดของลุงเริ่มทำให้ใจของเปรี้ยวนั้นกลัวเปรี้ยวยืนมองแผนที่แล้วก้าวเท้าเดินไปตามที่มันระบุที่อยู่ของคลินิกทำแท้ง
"คงเป็นที่นี่สินะ ทำไมมันไม่เห็นจะเหมือนในเน็ตเลยวะ" หล่อนเก็บความสงสัยเอาไว้เปิดประตูเข้าไปในนั้น
- Writer
