Chapter 39
1300 Words
Nagising akong may bigat sa dibdib—parang kahapon lang nangyari ang isang bagay na matagal nang tapos.
Habang dumadaan ako sa hallway, narinig ko ang pangalan ko mula sa isang pamilyar na boses.
"Ava."
Huminto ako. Hindi ako puwedeng magkamali.
Siya ‘yon. Pero… paano?
"Sigurado ka bang gusto mong gawin ‘to?" tanong niya.
Tatlong taon na ang lumipas pero eksakto ang tanong niyang iyon, noon.
At ang sagot ko? "Oo."
Pero hindi na ako sigurado ngayon.
Binuksan ko ang pinto ng conference room, at nakita ko si Adrian—nakatayo sa parehong pwesto, hawak ang parehong dokumento.
Diyos ko. Hindi ba ginawa na natin ito noon?
Hinila ko ang silya at naupo.
"Papirmahan ko ulit sa’yo, Ava," bulong ni Adrian, malamig ang tinig.
Pero paano niya alam na hindi ako aalis? Alam na niya.
Napatingin ako sa papel.
Kung pipirmahan ko ito, tuluyan nang magsasara ang pinto sa nakaraan.
Pero paano kung dapat ko palang hayaan itong bukas?
Sa katahimikan, may narinig akong mga yapak sa likuran.
Walang tao dapat doon.
Pinangako kong hindi na ako magpapadala. Pero bakit isang titig lang niya, bumalik agad ang lahat?
Pumasok si Enzo sa conference room, mabigat ang hakbang.
Pareho pa rin siya ng dati—yung kumpiyansa, yung kawalan ng takot.
"Some things never change," bulong ko. Pero gusto ko siyang hatakin palapit.
Nagtagpo ang mga mata namin. Isang hakbang siya palapit—isang hakbang din ako.
Halos bumukas ang labi ko sa… ano? Pagbati? Pang-aasar? Pag-amin?
Pero mas madali ang galit. Lagi naman.
"Tingin mo ba, pagsisisihan mo?" bulong niya na may titig na matalim.
Hindi ako agad sumagot.
Napangisi siya, at lumapit pa. Alam niyang sapat na ang katahimikan ko para sagutin siya.
"Huwag mong pilitin ang hindi mo kayang panindigan," yan ang sinabi ko sa kanya noon.
Pero hindi siya nakinig. Ngayon, ganun din ako.
Ngayon, parehong wala nang atrasan.
"Alam mong mali ‘to," bulong ko, halos hindi na marinig.
Mas lumapit siya. Napapikit ako. Hindi dahil ayaw ko. Kundi dahil gusto ko.
Pero… paano kung wala na naman itong patutunguhan?
Isang pulgada na lang ang pagitan namin. Isa sa amin ang lalayo. At isa ang magpapanggap na walang naramdamang kakaiba.
Pinagmasdan ko si Enzo, pero hindi siya tumingin sa akin. Depensa niya ‘yun—lagi naman.
“You should go,” bulong ko, pero hindi siya kumilos. Ang totoo? Ako ang dapat umalis.
Pinaniwalaan kong galit ako. Mas madali ‘yun kaysa amining hindi ko naman siya gustong kamuhian.
Pero kung totoo ‘yun, bakit hanggang ngayon, gusto ko pa ring malaman… “bakit ka ba talaga umalis?”
Nadagil ng kamay niya ang braso ko—isang iglap lang. Pero parang kidlat na dumaan sa katawan ko.
Isang segundo. Dalawa. Napatingin ako. Tama ba ‘tong nararamdaman ko?
“You mean nothing to me,” bulong niya, pero hindi siya lumalayo.
Tumawa ako nang pilit. “Buti naman.” Pero kung wala akong halaga sa kanya, bakit hindi pa siya umaalis?
Sa pagitan naming dalawa, ang katahimikan ay puno ng lahat ng hindi masabi.
Gusto kong umatras. Gusto kong lumapit. Pero higit sa lahat… gusto kong malaman kung ano ang pipiliin niya.
Isang hakbang. Isang buntong-hininga. Isang desisyong babago sa lahat—na hindi nagawa.
Alam ko nang darating ito. Sa simula pa lang, palaging patungo kami rito.
Bawat sagutan, bawat bangayan—hindi ba’t dahil may pakialam kami?
Ang galit at pagmamahal ay iisang sinulid lang sa tela ng nakaraan. At ngayon, humihigpit ang habi nito.
“I hated you.” Mahina lang, pero sapat na para iparamdam ang lahat ng puyat at sakit.
Pero masyadong malambot ang tunog. Parang mas bagay sabihin na… na-miss kita.
Ang dati naming mundo ay magulo—isang siklo ng pagkamuhi at pagnanais.
Walang nagbago. O baka naman, lahat na ay nagbago.
Ngunit bakit ganito pa rin kami sa isa’t isa?
Napakatagal ng tinginan namin. Masyadong matagal.
Nag-iisip siya. Ako rin.
Kapag humakbang siya, tapos na ‘to. Pero paano kung hindi siya humakbang?
At paano kung hindi ko siya pigilan?
“Sabihin mong umalis ako.” May hamon sa boses niya. Isang hakbang palapit.
Bukas ang bibig ko, pero walang lumalabas na salita.
Dahil sa totoo lang… hindi ko alam kung gusto ko nga siyang paalisin.
Isang saglit. Isang hininga. Isang pamamaalam na hindi kailanman binigkas—may umalis, pero huli na.
Alam kong darating ‘to. At gaya ng dati, wala akong balak umatras.
“Hindi ka nagbago.” Matigas ang boses ko, pero hindi ko kayang itago ang panginginig.
Ngumisi si Enzo, bahagyang tumango. “Ikaw rin.” Pero may bumabakas na pag-aalinlangan sa mga mata niya.
Masyadong malapit.
Gaya ng dati, parang wala nang espasyo sa pagitan namin. Ang init ng katawan niya ay parang lumulusot sa damit ko.
Pero t*ngina. Bakit hindi lumalayo ang t*rantado?
“Dapat matagal nang tapos ‘to,” bulong niya, bahagyang lumapit, boses paos, halos pakiusap.
Hindi ko siya sinagot. Hindi ko kaya. Dahil kung totoong tapos na ‘to—bakit hindi ko pa rin siya tinutulak?
At nangyari ito bago pa ako makapag-isip.
Mabilis. Mapusok. Mapanganib.
Hinuli ko siya sa halik na parang sinusubukan kong burahin ang nakaraan. Pero hindi nawawala ang alaala—nananatili ito sa bawat paghinga, sa bawat galaw.
Bakit parang tama?
Ang init ng palad niya sa batok ko, ang lalim ng paghinga namin, ang tindi ng pagkakahawak niya—lahat ay pamilyar.
Hanggang sa bumalik ang reyalidad. Matapang. Walang awa.
Bumitaw ako, pero hindi niya ako binitiwan. “Dapat hindi natin ginawa ‘to.” Pero bakit hindi ako umaalis? Bakit parang may gusto akong mangyari sa aming dalawa?
Akala namin kaya naming hawakan ‘to—ang lahat ng ‘to. Mali kami. Sobrang mali.
“Lagi ka nalang ganyan,” sabi ko, ramdam ang pulso ng galit sa mga kamay ko.
Aba’t nakangisi pa si Enzo. Pero hindi umabot sa mata niya.
“Ganyan? Paano?”
Napalunok ako. Put*ngina. Tama siya. Lagi nga akong ganito.
Tahimik. Pero may ibang bagay sa kwarto—isang multo na hindi nakikita, pero alam naming naroon.
Minsan na naming pinagdaanan ‘to—ang sikip ng silid, ang bigat ng hangin, ang mga salitang hindi kayang sagutin.
Parehong-pareho.
At alam naming pareho rin ang magiging dulo.
“Hindi mo naman ako minahal, ‘di ba?” Isang laslas ng salita, isang tama ng kutsilyo.
Tumawa si Enzo. Pero hindi ito masaya.
“Kung ‘yan ang gusto mong paniwalaan, Ava.”
Akala ko may oras pa kami. Pero matagal na palang nag-expire ang oras.
Ang nakaraan, hindi na ito kumakatok sa pinto. Binabasag na nito ang buong bahay.
Isang bulong. Isang banta. Isang desisyong kailangang gawin. Ngayon. Muli.
Ang lahat ay tila nakatakda na. Ang nakaraan, ang pagkakamali, ang hinaharap na di namin ginusto.
“Lagi mo na lang ginagawa ‘to,” malungkot ang boses niya, mas pagod kaysa galit. “Tinutulak mo ako palayo bago pa kita maiwan.”
Hindi ako sumagot. Kasi tama siya.
“Sige,” sagot niya, bahagyang nanginginig ang tinig. “Kung ‘yan ang gusto mo, umalis ka.”
Nagdalawang-isip ako. Sandali lang. Isang kisapmata.
Pero sapat na ‘yon para malaman kong mali ‘to.
Dapat ko na siyang pakawalan. Dapat ko na siyang kalimutan.
Pero bakit parang may humihila pa rin sa akin pabalik?
Pagmamahal ba ‘to? Galit? O pareho?
Ang lahat ng hindi ko nasabi, nasa dulo lang ng dila ko.
Pero huli na. Wala na akong karapatan.
At kaya ko na lang panoorin siyang lumakad papalayo.
“Pagsisisihan mo ‘to,” bulong ko sa wala, dahil ang totoo—pagsisisihan ko rin.
At ang pinakamasakit?
Pareho naming alam na totoo ‘yon.
Habang unti-unting sumasara ang pinto, narealize ko—hindi ‘to ang dulo. Hindi kailanman.
- Writer
