Chapter 20
1310 Words
Ava's POV.
Ako na ngayon ang kanang kamay ni Regina. Isang taong walang inuurungan. O iyon ang akala nila.
“Good work, Ava.”
Tumango ako, itinago ang pagkainis sa malamig na tono ni Regina. Hindi niya na kailangang sabihin—inaasahan niyang magtagumpay ako. Lagi naman.
Sa mata ng lahat, ako ang pinakamalakas. Lahat ng proyekto ko, panalo. Lahat ng gusto ko, nakukuha ko.
Pero ang hindi nila alam?
Sa bawat pagpirma ko ng kontrata, sa bawat desisyon na pabor sa kanya—isa-isang humihina ang pundasyon ni Regina.
At habang abala ako sa pagbagsak niya, isang pangalan ang hindi mawala sa isip ko.
Enzo.
Buhay pa ba siya? O tuluyan na niya akong iniwan?
Sa isang perpektong mundo, tapos na ito. Dapat wala na siyang halaga. Pero kahit ilang taon na ang lumipas, sa bawat katahimikan ng gabi, iniisip ko pa rin siya.
Hindi ko alam kung hinahanap ko siya. O hinihintay kong bumalik siya para saktan ako.
Nag-utos si Regina ng internal audit. Pero hindi ito para linisin ang kumpanya—kundi ang mga tao.
“Magpapasimula tayo ng internal audit.”
Simple lang ang pagkakasabi ni Regina, pero ang titig niya sa akin ay may mabigat na mensahe.
“Bakit biglaan?” tanong ko, pilit na pinapanatili ang boses na walang emosyon.
Ngumiti siya, pero malamig. “After the security breach, we need to be sure. Walang maiiwang traydor sa kumpanya.”
Alam ko ang totoo. Hindi ito tungkol sa seguridad—tinatanggal niya ang mga natitirang taong maaaring lumaban sa kanya.
Isa-isa, ang mga dating kakampi ni Enzo ay nawawala.
At ngayon, alam kong ako ang susunod.
Pinagmasdan ko si Regina habang nilalaro niya ang kanyang ballpen. Hindi siya nagmamadali—tulad ng predator na hinihintay ang tamang pagkakataon para umatake. Alam kong may plano siya.
Kung inaakala niyang madali niya akong matatanggal, nagkakamali siya.
Kung magkamali ako, ako ang susunod na mawawala. At wala akong pwedeng sandalan.
“Hindi mo naman kasi kailangang gawin ng mag-isa ‘to, Ava.”
Tinitigan ko si Jai, ang tanging taong alam kong hindi ako sisiraan. Pero kahit siya, hindi ko kayang idamay.
“Hindi mo ako maiintindihan, Jai.” Umiling ako, tinungga ang natitirang alak sa baso. “Kapag sumablay ako, tapos na.”
“Pero bakit mo ba talaga ‘to ginagawa?”
Napakuyom ako ng kamao. Kung buhay pa si Enzo… bakit hindi siya bumalik? Kung totoo ang lahat ng ginagawa kong ‘to, bakit parang ako lang ata ang naiwan?
Pinilit kong hindi ipakita ang pag-aalinlangan. Pero sa isip ko, isang tanong lang ang paulit-ulit na bumabalik. Kung wala na talaga siya… may halaga pa ba ang paghihiganti ko?
Sa unang pagkakataon, hindi ko alam kung ito pa rin ang laban na gusto ko. O kung titigil na ako.
Sa gitna ng pag-aalinlangan, isang hindi inaasahang kakampi ang lumapit—si Migs, may dalang sikreto.
Napakunot ang noo ko nang makita siyang nakatayo sa may pantry, isang flash drive ang iniikot-ikot sa pagitan ng mga daliri niya.
“Migs?” bumaba ang boses ko, lumapit ako nang may bahagyang pagdududa. “Anong ginagawa mo dito?”
Nagtaas siya ng kilay, pero may bahid ng kaba sa likod ng mapagbiro niyang ngiti. “Naghahanap ng trouble.”
Tumingin siya sa paligid bago itinulak ang flash drive sa mesa sa harapan ko.
“Gusto mong pabagsakin si Regina?” tanong niya, mababa ang boses. “Kasi kung oo, baka gusto mong makita ‘to.”
Napatitig ako sa maliit na piraso ng metal.
“Anong laman niyan?” malamig kong tanong, kahit ang mga daliri ko ay nanginginig sa ilalim ng mesa.
Ngumiti siya, pero hindi ito pangkaraniwang biro. “Di’ba gusto mong malaman kung sino ang tunay mong kakampi?”
Tumitig ako sa flash drive. Isang saglit ng pag-aalinlangan—at alam kong kailangan kong sumugal.
Binuksan ko ang flash drive ni Migs. Isang pangalan lang ang nagpatigil sa akin—Adrian Velasquez.
Ang ilaw mula sa screen ay nagbigay ng malamig na liwanag sa mukha ko habang dahan-dahan kong ini-scroll ang confidential transactions na nasa harap ko.
Mga figures. Offshore accounts. Shady deals.
Pero isang pangalan lang ang kumurot sa sikmura ko.
Napasinghap ako.
Si Adrian ang koneksyon ni Regina sa silent investor ng kumpanya.
Humigpit ang pagkakahawak ko sa mouse. Lahat ng ito—ang paglilinis, ang audit, ang pagbagsak ng mga dating kakampi ni Enzo—lahat ito may dahilan.
At si Adrian ang susi sa lahat ng ito.
Hindi ako sigurado kung galit o takot ang gumapang sa dibdib ko. Pero isang bagay ang malinaw—hindi na ako pwedeng umatras. Alam ko na ang isang bagay na hindi ko dapat nalaman.
Hinayaan kong lumamig ang kape sa tabi ko. May mas mahalaga akong kailangan tapusin.
Tahimik akong lumulusot sa ilalim ng larong hindi ko alam na matagal ko nang nilalaro.
“Alam mo bang may mga numero na hindi dapat lumabas sa report?” bulong ni Migs, habang nakasandal sa cubicle ko.
Sinulyapan ko siya habang pilit kong pinapanatili ang normal na ekspresyon. “Gaano kalaki ang pinag-uusapan natin?”
“Mas malaki kaysa sa akala mo.”
Hindi lang ito corporate politics. Hindi lang ito usapang promotions o office backstabbing.
Ang kumpanyang ito, ang larong akala kong kabisado ko na—may mas malalim na mundo sa ilalim ng mga pirma at kontrata.
At ngayon, alam ko na.
Ako ang bagong espiya sa kumpanyang pinagtatrabahuhan ko.
“Regina isn’t the queen of the game, Ava. She’s just another pawn.”
Napasinghap ako. “Kung gano’n… sino ang totoong may hawak ng kumpanya?”
Ngumiti siya. “Sila ang hahanapin mo.”
Ngayon, hindi na ako Player 1 lang. Isa na akong panganib sa larong hindi ko naiintindihan.
Simula nang magsimula akong maghukay, nagbago ang ihip ng hangin. Lahat sila, nakatingin na.
“Aba, parang ang sipag mo lately, Ava.”
Napalingon ako. Si Adrian—nakangiti, pero may kung anong bahid ng pagdududa sa tono niya.
“Mas maganda ang resulta ng trabaho kapag wala akong iniisip na kalokohan,” sagot ko, hindi natinag sa titig niya.
Natawa siya, pero lumapit pa. “Ibig sabihin, wala kang tinatago?”
Bago ako makasagot, may isang pamilyar na boses ang sumingit.
“Ang dami mong sinasabi, Adrian.”
Lumingon ako. Si Ryan—nakasandal sa pintuan ng conference room, ang tingin sa akin ay isang bagay na hindi ko matukoy.
At doon ko lang napansin—si Regina, tahimik pero matalim ang tingin sa akin, para bang naghihintay ng maling galaw.
Alam ko kung ano ‘to. Hindi coincidence. Hindi simpleng pang-uusisa. Sinusubukan nilang basahin ako. Hinahanap nila kung kailan ako magpapakita ng butas. Pero hindi ako ganun kadaling basahin.
Kung gusto nilang malaman kung anong laro ang nilalaro ko—mas maganda kung hindi nila mahulaan.
Ginamit ko ang sarili kong impluwensya—hindi para sumunod, kundi para sirain ang sistemang itinayo nila.
“Ano bang iniisip mo, Ava?” bulong ni Jai habang pasimpleng tinatago ang confidential files sa pagitan ng mga papel ko.
“Na oras na para gumalaw.” Saglit kong sinulyapan si Regina, na abala sa pakikipag-usap kay Adrian.
“Ganyan kadali?” Kumunot ang noo niya. “Akala ko ba—”
“Hindi ako sumusugal nang walang backup plan.” Ngumiti ako nang walang init, inilapag ang ballpen ko sa conference table. “Habang ginagamit ako ni Regina bilang pawn, ako mismo ang unti-unting nagpapasabog sa loob ng imperyo niya.”
Napabuntong-hininga si Jai. “Ava, hindi lang numbers at files ang nilalaro mo rito.”
Alam ko.
Hindi lang ito corporate warfare. Hindi lang ito usapang power at promosyon. Dito, relasyon ang currency, at ang tiwala… isang bagay na hindi ko pa rin alam kung paano ko lalaruin.
At ang pinakamasakit? Hindi ko pa rin alam kung sino talaga ang kalaban ko rito.
- Writer
