Chapter 45
1441 Words
Mula pa noong unang beses akong napartner kay Enzo, si Jai na ang pinaka-dedikadong fan ng love-hate chemistry naming dalawa—kahit wala akong balak maging bahagi ng anumang rom-com sa opisinang ‘to.
Kaswal akong kumuha ng kape, pilit na iniiwasan ang mga tsismis.
Pero syempre, si Jai, naka-full energy mode na parang nag-eemcee sa isang chismis convention. At sino ang bida sa topic niya? Siempre ako.
“Hindi ko alam kung ano’ng iniisip ni Regina,” sagot ko, sabay halo ng kape na parang doon ko inilalabas ang frustration ko sa buhay.
“Talaga?” Kumindat si Jai, naka-pangalumbaba na parang invested sa kwento ko.
Nagkibit-balikat ako. “Oo. Business decision ‘to.”
Ngumuso siya. “Business nga ba? O personal?”
T*ngina. Alam kong hindi pa talaga ‘to tapos.
Nagpatuloy si Jai, hindi man lang nagbigay ng palugit. “Bakit? Ayaw mo bang laging katabi si Mr. Mysterious?”
Muntik nang madulas ang coffee mug ko. Put*ngina, anong tanong ‘yon?!
Lumingon ako sa kanya, matalim ang tingin. “Jai. Huwag mo akong subukan.”
Ngumisi siya. “O, defensive. Interesting, interesting.”
Diyos ko, bakit ba ako nagkaroon ng best friend na ganito?!
At dahil parang sinumpa ang umaga ko, nahulog ang kutsara ko sa sahig.
Napasinghap si Jai. “Aba! Kinilig!”
Napamura ako sa isip ko. “Jai, tumigil ka nga diyan,” irap ko habang dinadampot ang kutsara.
“Denial, denial,” bulong niya, kunwaring nagtatala sa utak niya ng ebidensya.
Bwisit. Gusto ba nitong masapak?!
Napatingin sa amin ang ilang empleyado sa pantry, halatang nakikinig sa live teleserye ni Jai.
Isa pang minuto nito at baka maisulat na kami sa opisyal na office gossip newsletter.
Pero si Jai? Hindi pa talaga tapos. Mas malala pang move ang hinugot niya.
Kunyaring bumulong siya, pero sinadya niyang saktong marinig ng lahat sa pantry.
“Hmm, so secret crush nga?”
Nanlaki ang mata ko. Isang segundo ng shock paralysis bago…
PLAK! Binatukan ko siya. Hindi malakas, pero sapat para maramdaman niya ang galit ng isang taong na-frame up ng kasalanang hindi ginawa.
Pero ang hayop? Ngumiti lang. Hindi man lang nagreklamo, hindi rin nagulat.
“Confirmed,” bulong niya, habang nakangisi pa rin.
Napasapo ako sa noo. Ava, self-control. Huwag mong gawing crime scene ang pantry.
Huminga ako nang malalim. “Jai, one more word—isasama na kita sa corporate retrenchment plan.”
Ngumuso siya. “Grabe ka naman sa future ninang ng anak mo.”
“T*NGINA, WHAT?!”
Umiling ako, nag-focus sa paghigop ng kape para hindi ko siya malunod sa dispenser.
Si Jai? Tuwang-tuwa, parang may bagong season ng teleseryeng sinusubaybayan niya.
“Lord, bigyan mo ‘ko ng pasensya. Please?”
“Aba, mukhang totoo nga.”
Si Jai, nagtagis ang ngipin sa kilig niya. “Grabe, Ava, kinikilig ka ba?”
Napapikit ako, huminga nang malalim.
Hinahamon ba ako ng tadhana?!
Isang beses na akong napahamak dahil sa maling tsismis sa opisina. Nag-viral ang kwento, naging joke sa buong kumpanya, at halos hindi ako nakalabas ng pantry nang walang maririnig na hirit.
Hindi na mauulit ‘yon. Hindi na talaga.
Hinila ko ang upuan ko nang may diin, parang may balak akong idikdik dito si Jai, pero as usual, wala siyang pake.
Tiningnan ko siya nang masama. Si Jai? Ngumisi lang.
Nagtaas siya ng kilay, parang detective na nahanap na ang missing puzzle piece. “So… kung hindi mo siya crush, bakit bigla kang naging defensive?”
“Jai,” bulong ko, mariin ang tono. “Tatanggalin kita sa best friend list ko.”
“Gaga, wala ka namang list.”
Napapikit ako nang mariin. Bwisit. Wala nga.
Pinipigil kong huwag huminga nang malalim dahil baka mahalatang malapit na akong sumabog. Pero sa gilid ng paningin ko, ramdam ko na ang mga nakikinig.
May isang analyst na kunwaring busy sa laptop. May isang intern na biglang umupo sa kabilang mesa.
Si Jai? Aliw na aliw na parang nanonood ng live teleserye.
“Seryoso ka ba, Jai?” Nilapit ko ang mukha ko, bumaba ang boses ko, para lang maputol ang usapan.
Pero ang g*go? Naglabas ng isang matunog na tawa—yung tipong pang-baranggay level ang lakas.
Napapikit ulit ako. Lintek. Wala na ‘tong preno.
Sa likod ko, may narinig akong mahinang hagikhik. Sh*t. Lalo lang dumami ang audience.
Sa gilid ng paningin ko, may isang junior analyst ang biglang sumulpot, kunyaring nakikiinom ng tubig, pero halatang hindi aalis hangga’t hindi niya naririnig ang buong chismis.
Ano ‘to, corporate surveillance?!
“Guys, narinig niyo ba?” biglang sabi ng junior analyst, mas malakas pa kaysa dapat. “Sabi ni Ava, hindi daw niya crush si Enzo…”
Pucha, may official announcement na pala tayo ngayon?!
Bumitaw siya ng sulyap sa akin—yung palihim pero kita mo sa mata niya na isa na naman akong headline sa IFG gossip network.
At dahil sumasabay na ang universe sa pang-iinis ni Jai, sakto akong humigop ng kape.
At halos maibuga ko ito sa sobrang inis.
Nanlaki ang mata ni Jai. “Oh my God, Ava, ayan ka na! Kinilig ka!”
Muntik ko nang ihagis sa kanya ang coffee mug ko. Pero nakakahiya. Maraming saksi. Lord, give me patience. Please?
Huminga ako nang malalim.
Kailangan kong humanap ng dignidad bago ako maging opisyal na meme sa kumpanya.
Pero syempre, si Jai? Hindi pa tapos.
“Eh kung hindi crush…” Nagtagal ang titig ni Jai, kunwari nag-iisip.
Tapos ngumiti siya. Isang nakakalokong, walang-hiya, pang-mapanirang-puri na ngiti.
“Ano? Mahal?”
“T*ngina, Jai!!”
Noong unang beses akong tinukso ni Jai kay Enzo, isang linggo akong ginawang walking punchline sa buong opisina.
Minsan, nagising ako sa isang HR email na may subject line: "Mandatory Wedding Leave."
Put*ngina, trauma ‘to.
Ngumiti ako, matamis pero may halong banta. “Jai, gusto mo bang mawalan ng trabaho?”
Ang g*go? Ngumisi lang. “Ava, gusto mo bang mawalan ng denial?”
“T*ngina. Hindi na ‘to usapan ng buhay at trabaho—dignidad ko na ‘tong pinag-uusapan natin.”
At imbes na mag-back out, mas lumawak ang ngiti ni Jai, parang adik sa pang-aasar.
“Hmm… naisip ko lang,” aniya, sabay tapik sa mesa na parang may sudden realization. “Paano kung ikaw na lang ang mag-resign?”
Napangiwi ako. “Ano?!”
Nagtango-tango siya, seryoso pa kunwari. “Para mas may oras ka sa future asawa mo.”
T*ngina. Ayan na naman siya.
“Tapos…” patuloy niya, parang nagkakaroon ng lightbulb moment. “Pakasalan mo na lang si Enzo.”
Sabay inom ng kape, parang walang nangyaring kasalanan.
Nanigas ako sa upuan ko. “Jai, pag tinuloy mo ‘yang sentence na ‘yan, ipapa-lost and found na kita sa IT Department.”
Ngumuso siya. “Baka hindi na ako matanggap kasi di na ako single.”
“T*ngina. Pwede bang may sumundo na sa kanya?”
Nagkibit-balikat si Jai, pero ang mata niya—nagliliyab sa kasabikan. “Ay, teka—baka secret affair niyo na pala ‘to?”
Napatigil ako.
“Hah?”
“Yung tipong… kunwari magkaaway kayo, pero pag dating sa fire exit…” Kinindatan niya ako. “Boom.”
Nalaglag ang panga ko. “Jai, gusto mong ilagay kita sa fire exit—pero gamit stretcher?”
Bwisit.
Biglang may sumingit mula sa likod namin.
“HR meeting ba ‘to?”
Halos matapon ang kape ko. Dahan-dahan akong lumingon.
At sino ang nakatayo sa likod namin, mukhang kakagising lang pero may hawak na tumbler ng kape?
Enzo.
“Wow,” aniya, malamig pero may halong amusement sa boses. “Mukhang interesting ‘tong usapan niyo.”
Napanganga ako. Si Jai? Nakahawak na sa dibdib niya, parang may vision na siyang natupad.
Mabilis akong bumawi. “Wala. Wala kaming pinag-uusapan.”
Pero si Enzo? Nagtaas lang ng kilay, halatang hindi naniniwala.
Jai, ‘wag kang gagalaw. ‘Wag kang magsasalita. Pakiusap lang!
Pero syempre, gumalaw siya, nagsalita.
Ngumiti si Jai, mas malawak ngayon. Tumingin siya kay Enzo, sabay bulong na sadyang dinig ko rin: “Wala naman, pinag-uusapan lang namin ‘yung kasal niyo.”
Napatigil ako. Napatigil din si Enzo.
Tapos? T*ngina. Tumikhim lang siya at uminom ng kape—na parang walang problema sa sinabi ni Jai.
WHAT THE HELL?!
Tahimik akong tumingin kay Jai.
Warning. Threat. Death sentence. Lahat nasa tingin ko na.
Pero ang g*go? Ngumisi lang, parang lalong na-excite.
Bwisit. Paano ko ito mababawi?!
Habang naglalakad paalis si Jai, nag-whisper pa siya kay Enzo, sakto lang para marinig ko: “Partner goals kayo, grabe.”
Si Enzo? Ngumiti lang.
Ako? Namatay sa loob.
- Writer
