พรหมลิขิตสีดำ

สายฝนเทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย ยังผลให้พื้นดินเฉอะแฉะจนคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาเดิน โดยมีร่มคันเล็กอยู่ในมือต้องคอยระวังไม่ให้ดินโคลนกระเด็นขึ้นมาเปื้อนกางเกงขาสามส่วนตัวเก่ง ด้านหน้าห่างออกไปสามสี่วาเป็นป้ายรถเมล์ที่มีผู้คนจำนวนมากเข้าไปยืนแออัดยัดเยียดหลบสายฝน บ้างก็รอคอยเวลาให้ฝนหยุดจึงออกเดินต่อ บ้างก็คอยรถเมล์อย่างใจจดใจจ่อ บ้างก็รอให้ใครสักคนมารับ หากมีอยู่คนหนึ่งที่ไม่ได้รอทั้งสามอย่างนั้นเลย แต่รอ...สิ่งที่มีค่าที่สุดในหัวใจ รอ...อย่างไม่รู้ว่าจุดสิ้นสุดการรอคอยนั้นจะเป็นดั่งใจหวังหรือไม่ รอ...ด้วยหัวใจอดทนอย่างไม่เคยทำมาก่อนในชีวิต ...ขอเพียงได้หัวใจที่เปี่ยมด้วยความรักกลับคืนมา หากทว่า...สิ่งที่เขาหวังช่างยากจะเอื้อมมือคว้า หัวใจของผู้หญิงคนนั้นเปลี่ยนไปแล้ว หล่อนกลายเป็น...ใครอีกคนที่เขาไม่รู้จัก ...ไม่ใช่พรนภัส...เด็กสาวตัวน้อยที่เทิดทูนบูชาเขาตลอดมา ...ไม่ใช่พรนภัส...ที่ยอมเป็นลูกไล่เขา ให้เขาบังคับขู่เข็ญได้ตามใจชอบ ...ไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว... ร่างสูงสาวเท้าออกมาเบื้องหน้า ยอมให้สายฝนโหมกระหน่ำเข้าใส่เรือนร่างกำยำ โดยไม่สนใจว่าตัวเองจะเปียกปอนสักเพียงใด “ฟ้า...” เสียงแหบห้าวเอื้อนเอ่ยชื่อนั้นอย่างอ่อนหวาน หากคนถูกเรียกกลับเงยหน้าจากพื้นแล้วมองสบดวงตาสีดำสนิทของคนตรงหน้าอย่างเฉยเมย ...ไร้ความรู้สึก ...ไร้ความทรงจำ ...และไร้เยื่อใย “ได้โปรด...” เขากระซิบเสียงพร่า รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบโคลงเคลง และหัวใจเจ็บปวดราวกับมีใครเอามีดมากรีดลงบนมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า “กลับไปเถอะค่ะ ไม่ว่าคุณจะรอฉันอีกกี่เดือนหรืออีกกี่ปี ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูดกับคุณ...อีกแล้ว” สุ้มเสียงหวานห่างเหิน แข็งกระด้าง มิใช่เสียงของพรนภัสที่แสนอ่อนแออีกต่อไป “อย่าเจอกันอีกเลยค่ะ” หล่อนเอ่ยลาด้วยคำพูดที่ทำให้คนฟังแทบล้มทั้งยืน “ฟ้า...ให้โอกาสฉันบ้าง” เขาหันไปมองแผ่นหลังของหล่อน พูดเสียงสั่นเครือ “แค่ครั้งเดียว ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำให้เธอต้องร้องไห้อีก” พรนภัสไม่ได้หันมา หล่อนเพียงยืนอย่างสงบนิ่ง กระทั่งรถเมล์มาถึงก็เดินจากเขาไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวมามอง จากตรงที่เขายืนอยู่ ยังพอมองเห็นเสี้ยวหน้าด้านข้างของพรนภัส หล่อนนั่งอยู่ริมหน้าต่างตามองตรงไปข้างหน้าแน่วนิ่ง สีหน้าเช่นนั้นบอกชัดว่าหล่อนพร้อมที่จะอยู่โดยไม่มีเขา ขณะที่เขากลับโหยหาไขว่คว้าหล่อนกลับมาอยู่เคียงข้างกันทุกลมหายใจเข้าออก ชายหนุ่มรู้สึกถึงเข็มนับพันเล่มที่กำลังทิ่มแทงหัวใจของตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนบอบช้ำ เรื่องนี้จะโทษใครได้ ในเมื่อเขาเป็นคนทำให้ทุกอย่างพังทลายลงด้วยน้ำมือของตนเอง พระพรหมให้โอกาสเขาและหล่อนได้รู้จักกัน แต่เขากลับไม่เห็นคุณค่า...จากพรหมลิขิตสีหวาน เขากลับจับพู่กันละเลงสีดำทับลงไปแทน กว่าจะรู้ตัวว่าได้ปล่อยให้ของมีค่าที่สุดในชีวิตหลุดลอยไป ก็สายเสียแล้ว ...สายเกินกว่าจะคว้าความรักในวันวานกลับคืน วันวานผันผ่านเนิ่นนานนัก ความทรงจำสูญสิ้นมลายหาย ความผูกพันกลบฝังลึกสุดใจ แม้ชีพวายอย่าได้หมาย คว้าหัวใจ...กลับคืน