SA IHIP NG HANGGIN ,IKAW!!.

📖 Sa Ihip ng Hangin, Ikaw ✍️ ni Salve Villamer 🎬 Kabanata 1: Ang Di-inaasahang Pagkikita Sa payapang bayan ng Santo Tomas, Batangas, kung saan sumasayaw ang mga puno ng kawayan sa ihip ng hangin at umaabot hanggang sa kalangitan ang luntiang mga bukirin, naroon si Elena. Dalawampung taong gulang pa lamang siya ngunit tila nakaranas na ng maraming pagsubok ang kanyang mga mata. Siya ay may kayumangging balat na nagmumula sa pagbabad sa araw habang nagtatrabaho sa bukid, ngunit sa kanyang mga mata ay makikita ang ningning ng pag-asa at kabutihang-loob. Biyuda na ang kanyang ina na si Aling Marta, kaya’t si Elena na ang umaalalay sa lahat ng gawain. Maaga siyang gumigising upang mag-igib ng tubig, magluto, at pagkatapos ay pumupunta sa bukid upang tumulong sa pagtatanim at pag-aani. Sa kabila ng hirap, hindi kailanman nakita ni Elena na reklamo. Para sa kanya, ang bawat patak ng pawis ay katumbas ng pagmamahal sa kanyang ina. Isang umaga, habang naglalakad si Elena patungo sa ilog upang maglaba, may narinig siyang kaluskos mula sa kabilang ibayo. Nakita niya ang isang binata na tila naliligaw. Nakasuot ito ng maayos na damit na tila hindi nababagay sa magaspang na daan ng kanilang bayan. Mayroon siyang matangkad na pangangatawan, maitim na buhok na maayos ang pagkagupit, at mga matang tila may lalim na mahirap unawain. Ito ay si Mateo. Kakatapos lamang niyang mag-aral sa ibang bansa at kakarating lamang sa Pilipinas upang manatili pansamantala sa kanilang lumang tahanan sa probinsya. Nais niyang makapagpahinga mula sa ingay at gulo ng Maynila at makapag-isip kung ano ang kanyang gagawin sa buhay. Ngunit sa kanyang paglalakad, naligaw siya ng daan at napadpad sa pampang ng ilog. Nang magtama ang kanilang mga mata, tila tumigil ang ikot ng mundo. Para bang may di-nakikitang puwersa na nagbuklod sa kanila sa sandaling iyon. Si Elena ay agad na yumuko sa hiya, habang si Mateo ay hindi makawala sa pagtingin sa kanya. Nakita niya ang taglay na ganda ni Elena na hindi nababawasan kahit payak ang kanyang kasuotan. "Paumanhin po," bati ni Mateo sa magalang na tinig. "Maaari po bang magtanong ng daan? Tila naliligaw na po kasi ako." Itinaas ni Elena ang kanyang mukha at tumugon nang may ngiting nakakagaan ng loob. "Saan po kayo pupunta, Ginoo?" "Sa bahay po ng mga De los Reyes," sagot ni Mateo. Napatango si Elena. "Ah, malapit na po iyan. Kailangan ninyong dumaan sa kabilang panig ng ilog at tutuloy kayo sa landas na may mga puno ng mangga. Makikita ninyo ang malaking tarangkahan." "Maraming salamat po," wika ni Mateo. "Ako nga pala si Mateo." "Ako naman po si Elena." Sa sandaling iyon, tila may binhi na itinanim sa kanilang mga puso. Hindi nila alam na ang di-inaasahang pagkikita na iyon ang magiging simula ng isang kuwentong susubukin ang kanilang pananatili at pag-ibig. 🎬 Kabanata 2: Ang Muling Pagkikita Ilang araw ang lumipas. Hindi maalis sa isipan ni Mateo ang mukha ni Elena. Sa bawat paglalakad niya sa paligid, tila hinahanap ng kanyang mga mata ang babaeng nakita niya sa ilog. Hanggang sa isang hapon, habang bumibili siya ng prutas sa pamilihang bayan, muli niyang nakita si Elena. Siya ay abala sa pagtulong sa kanyang ina na magtinda ng mga gulay. Maraming tao ang lumalapit sa kanila dahil sa kabutihang-loob at ngiting ipinapamalas ni Elena. Lumapit si Mateo at ngumiti. "Muli po tayong nagkikita, Elena," bati ni Mateo. Nagulat si Elena at namula ang kanyang mga pisngi. "Magandang hapon po, Ginoong Mateo. Namimili po kayo?" "Opo. At kayo po ay nagtitinda?" "Opo, kasama po ang aking ina." Ipinakilala ni Elena si Aling Marta kay Mateo. Magalang na bumati si Mateo sa matanda, na labis na ikinatuwa nito. Napansin ni Aling Marta ang pagtingin ng binata sa kanyang anak, ngunit nanatili siyang tahimik. Alam niyang magkaibang mundo ang kanilang ginagalawan, at ayaw niyang mapahamak ang kanyang anak sa huli. Mula sa araw na iyon, naging madalas ang pagkikita nina Mateo at Elena. Madalas na naglalakad si Mateo patungo sa lupain kung saan nagtatrabaho si Elena, at doon sila nagkukuwentuhan. Ikinukuwento ni Elena ang buhay sa probinsya, ang mga kaugalian, at ang ganda ng kalikasan. Si Mateo naman ay ikinukuwento ang kanyang karanasan sa ibang bansa, ngunit madalas niyang sabihin na wala pa ring hihigit sa ganda ng kanyang bayan. Lalong nahuhulog ang loob ni Mateo kay Elena. Hindi lamang ito dahil sa ganda nito, kundi dahil sa kanyang katalinuhan, kabutihang-loob, at pananaw sa buhay na puno ng pag-asa sa kabila ng kahirapan. Si Elena naman ay unti-unting nakakaramdam ng kakaibang t***k ng puso sa tuwing naroon si Mateo. Ngunit alam niyang hindi maaaring maging ganoon. Magkaiba sila ng antas sa buhay. Siya ay hamak na mahirap, samantalang si Mateo ay galing sa mayaman at kilalang pamilya. Kaya’t sa kabila ng kanyang nararamdaman, pilit na itinatago ni Elena ang kanyang damdamin. Sinasabi niya sa sarili na magkaibang mundo sila at hindi maaaring magtagpo ang kanilang landas. Ngunit tila lalong lumalalim ang kanyang pagtingin sa bawat araw na lumilipas. 🎬 Kabanata 3: Sa Ilalim ng Buwan Isang gabi, habang naglalakad si Mateo sa dalampasigan na malapit sa tahanan nina Elena, nakita niya siyang nakaupo sa isang malaking bato at nakatingin sa malawak na karagatan. Ang liwanag ng buwan ay sumasayaw sa kanyang mukha, na tila isang anghel sa paningin ni Mateo. Dahan-dahan siyang lumapit upang hindi siya gulat-in. "Magandang gabi, Elena," mahinang wika niya. Lumingon si Elena at ngumiti nang bahagya. "Magandang gabi po. Bakit po kayo narito?" "Gusto ko lamang makita ang ganda ng buwan," sagot ni Mateo habang nakatingin sa kanya. "Ngunit tila mas ganda pa ngang pagmasdan ang nasa aking harapan." Namula si Elena at yumuko. "Huwag po kayong magbiro, Ginoong Mateo. Hindi po ako bagay sa inyo." Lumapit pa lalo si Mateo at tumabi sa kanya. "Bakit mo nasabi iyan, Elena? Para sa akin, walang mayaman o mahirap. Tao tayo pareho. May puso, may damdamin." "Hindi po ganoon kadali," wika ni Elena na may halong lungkot. "Malalaki ang pagkakaiba ng ating kalagayan. At alam kong hindi sasang-ayon ang inyong pamilya." "Huwag mo munang isipin ang iba," pakiusap ni Mateo. "Sa ngayon, sabihin mo lamang... mayroon bang puwang sa iyong puso para sa akin?" Tahimik na tumingin si Elena sa malayo. Ang tunog ng alon ay tila sumasang-ayon sa t***k ng kanyang puso. Gusto niyang sabihin ang totoo, ngunit takot siya. Takot na masaktan sa huli. Ngunit sa gabing iyon, sa ilalim ng maliwanag na buwan, hindi na niya napigilan. "Kung susubukan... susubukan ko rin," mahinang sagot ni Elena. Isang ngiti ang gumuhit sa labi ni Mateo. Hinawakan niya ang kamay ni Elena nang may pag-iingat. Mainit ito at puno ng pag-asa. Sa gabing iyon, sa tabi ng dagat, nagsimula ang kanilang lihim na pag-iibigan. Walang pangako ng walang hanggan, ngunit mayroong dalawang pusong nagsimulang mangako na susubukan sa kabila ng lahat. 🎬 Kabanata 4: Lihim na Pagtingin Mula sa gabing iyon, naging lihim na magkasintahan sina Mateo at Elena. Sa tuwing walang nakatingin, nagkikita sila sa pampang ng ilog, sa ilalim ng mga puno ng mangga, at sa mga tahimik na dako ng bukid. Ipinapangako ni Mateo na aalagaan niya si Elena at haharapin nila ang anumang hadlang. Si Elena naman ay ibinibigay ang buong kanyang puso, bagaman laging may bahid ng pangamba sa kanyang kalooban. Itinuro ni Mateo kay Elena na magbasa at magsulat pa ng mas mahusay, at ibinigay niya rito ang mga aklat na maaaring makatulong. Sinabi niyang nais niyang makita siyang umunlad at makamit ang kanyang mga pangarap. Sa bawat aklat na ibinibigay niya, may kalakip na liham na nagpapahayag ng kanyang wagas na pag-ibig. "Kahit gaano pa kalayo ang ating pagitan," wika ni Mateo minsan, "ang puso ko ay mananatiling tapat sa iyo. Ikaw ang aking inspirasyon." Labis na natutuwa si Elena at napapalakas ang kanyang loob. Sinisikap niyang pagbutihin ang lahat upang maging karapat-dapat sa pag-ibig na natatanggap niya. Ngunit alam nilang hindi maaaring maging ganito habambuhay. Darating ang araw na kailangan nilang ipahayag ang kanilang ugnayan sa iba. Isang hapon, habang nag-uusap sila sa likod ng malaking puno ng kawayan, nakita sila ni Tiyahin Karding. Sa halip na isumbong o magalit, ngumiti lamang ito at nagsabi: "Alam kong malalim ang inyong nararamdaman. Ngunit mag-ingat kayo. Hindi pa panahon. Marami pang hadlang ang dadaanin bago kayo makapagsama nang walang takot." Pinayuhan silang mag-ingat at huwag magpadala sa bugso ng damdamin. Pinagtibay pa nito ang loob ni Elena na hindi siya nag-iisa. Ngunit alam din niyang mas lalong magiging mahirap kapag nalaman na ng ama ni Mateo.