“ว่าไงนะไอ้เนก” ภามลดเสียงอ่อนลง
“คนที่มึงอยากเจอไง ตอนนี้อยู่บ้านกู” อเนกลดเสียงลงอีก
“หลันเหรอ หลันไปทำอะไรที่นั่น”
หลังจากมีอะไรกันครั้งนั้น บุหลันเหมือนหายตัวได้ เธอไม่ได้อยู่ที่บ้านพินิจดำรง เขาส่งคนไปเฝ้าก็ไม่เจอเธอแม้แต่เงา ภามละอายใจเกินกว่าจะบากหน้าไปถามกับบิดาของเธอ เขาทำได้แค่อึดอัดอยู่ในใจ
“กูก็ไม่รู้ เห็นวุ่นๆ อยู่ในครัวบ้านกูตั้งแต่เช้ามืด”
“แล้วมึงเพิ่งมาบอกกูตอนนี้” ภามโวยเสียงหลง
เขาก้มดูนาฬิกาแล้วก็ถลาไปฉวยกุญแจรถมาถือไว้
”จะไปไหนละ ไหนบอกว่าวันนี้เพลียอยากนอน” เสียงมารดาท้วง ภามหันไปยิ้มแหยๆ ให้ เขายกมือปิดโทรศัพท์ “ไปบ้านไอ้เนกแปบครับแม่”
“รีบกลับมานะ คืนนี้ไปงานสมาคมกับแม่หน่อย”
“คือ...”
“น่า อยู่ว่างๆ ไปเป็นเพื่อนกัน” ปรียาพูดจบก็เดินหนี ภามเลยไม่มีข้ออ้าง เขาเดินเร็วๆ ตรงไปที่รถยนต์คันโปรด ไม่มีเวลาคิดเรื่องมารดา เวลานี้หัวใจของเขาลอยไปที่บ้านของเพื่อนชื่ออ
