“คุณบีบบังคับหลันเพราะ ‘อยากนอน’ กับหลันเหรอคะ?” บุหลันถามกลับเสียงแผ่ว เธออยากตบปากตัวเองกับความกล้าบ้าบิ่นครั้งนี้
ภามชะงัก เขาเม้มปากก่อนตอบเสียงห้าว
“ใช่ ได้มั้ยละ!!” ภามยอมรับหน้าตาย เขาอยากนอนกับหล่อนจนเนื้อตัวเต้น...แต่เพราะบุหลันเล่นตัว เลยทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด
บุหลันทำใจกล้า เงยหน้าขึ้น มองสบตาภาม ภามเห็นละอองน้ำตาในแววตาคู่นั้นชั่วแว๊บเดียว ก่อนทุกอย่างจะหายไป หลังเปลือกตานั่นหลุบลงมา
“หลันคงต้องขัดใจคุณ หลันไม่อยาก นอนกับคุณอีกแล้วค่ะ”
สันกรามภามปูดโปน เขาโกรธจัดเพราะถูกปฏิเสธซึ่งๆ หน้า เขาสู้อุตส่าห์บากหน้ามาเจรจากับบุหลันตรงๆ แต่กลับไม่ได้อย่างใจ เขากัดฟันกรอดๆ ถลึงตามองแม่สาวหน้าใสตรงหน้าด้วยแววตาขุ่นจัด
“ก็บอกแล้วไง...เวลานี้ฉันอยากได้เธอ! ฉันไม่ยอมรับคำปฏิเสธหรอกนะ”
ภามเน้นทีละคำ เขาแสยะยิ้ม โน้มตัวลงมาใกล้ๆ เป่าลมหายใจร้อนๆ รินรดเนินหน้าผากนูนหนั่น
“ทำไมคุณเข้าใจย
