“อย่าค่ะ เดี๋ยวค่ะ คุยกันก่อน” บุหลันเม้มปากแน่น เธออยากได้ยินชัดๆ อีกครั้ง แต่ภามก็รุกรานไม่หยุด เขากดจูบหนักๆ กดน้ำหนักมือเพิ่มขึ้นจนสามารถแย้มเรียวปากอิ่มให้แยกออกจากกันจนได้...เท่านั้นเอง คนที่ต่อต้านตอนแรกก็หลงเพลิดไปกับรสจุมพิตแสนหวาน...เรื่องจูบ ภามเชี่ยวชาญ เขาเป็นคนที่จูบเก่งคนหนึ่ง แล้วคนไร้ประสบการณ์อย่างบุหลันหรือจะทานไหว ภามไม่ได้ปล้นจูบด้วยความรุนแรง รสจูบของเขาซาบซ่านจนคนอ่อนหัดหลงละเมอ
เมื่อรู้สึกตัว... บุหลันกดปลายนิ้วลงบนผิวเนื้อที่ข้อมือแข็งแรงของภาม เป็นการต่อต้านเล็กๆ แสดงให้ชายหนุ่มรู้ว่าเธอไม่ได้เต็มใจ แต่คนกำลังเพลินหรือจะยอมถอย จูบ ที่ห่างหายไปจนเกือบลืม แต่รสชาตินั้นยังหวานรัญจวนใจเหมือนเดิม ภามทำเสียงจิจ๊ะในลำคอ แต่ก็ไม่ยอมถอนเรียวปากออก เขาบดจูบบุหลันด้วยความตั้งใจ สูบความหวานฉ่ำให้มากที่สุด เท่าที่ทำได้…
“ทำไม มีอะไรเหรอ?” ภามถามเสียงพร่า
“คุณบอกหลันว่าอะไร
