“แม่ษา” เสียงใสของเด็กชายสรัลเอ่ยเรียกพรรษาขึ้นอย่างเจ็บปวด
“แม่ษาอยากเป่าเค้กของน้องรัลแล้วครับ” พรรษาหันไปยิ้มให้เด็กชายสรัลก่อนจะพูดขึ้นราวกับไม่ได้เป็นอะไร
แต่ไม่ได้เป็นอะไรได้ยังไงในเมื่อเธอยังคงเฝ้ารอคนที่สัญญากับเธอไว้ว่าวันนี้จะกลับมากินข้าวเย็นกับเธอและเด็กชายสรัลเนื่องในวันเกิดของเธอ
ใช่ วันนี้เป็นวันเกิดของเธอ วันเกิดที่เธอตื่นเช้ามาก็ได้รับของขวัญและคำอวยพรแรกจากเขา เขาที่บอกว่าวันนี้จะรีบกลับ แต่ตอนนี้สามทุ่มแล้ว สามทุ่มที่ไม่มีแม้แต่เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์หรือข้อความใดๆ สามทุ่มที่ไร้เสียงรถขับเข้ามาในบ้านอย่างที่ควรจะเป็น
ไม่เป็นไร ถึงเธอจะน้อยใจบ้างแต่เธอไม่โกรธหรอก เขาอาจจะมีธุระที่ยังไม่สามารถติดต่อมาได้หรือยังไม่สะดวกติดต่อมา แต่เธอก็จะรอคำตอบจากเขาว่าเกิดอะไรขึ้น ถ้ามันเป็นเรื่องสำคัญจริงๆ เธอก็ไม่ว่าอะไร เธอโตพอที่จะไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องแบบนี้ได้
สุดท้ายเด็ก
