และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่สรวัชญ์ไม่ได้กลับบ้านและไร้การติดต่อกลับมาแม้แต่สายเดียวหรือข้อความเดียว พรรษาที่หวังว่าวันนี้เขาจะกลับมาและเธอจะลองถามเขาถึงเรื่องเมื่อวานกลับต้องรอเก้ออย่างน่าขบขัน แต่ไม่รู้ว่าทำไมความน่าขบขันของเธอมันถึงมีเพียงน้ำตาแต่ไร้ซึ่งรอยยิ้มและเสียงหัวเราะแบบนี้ สุดท้ายร่างบางก็ทำได้เพียงนอนขดตัวอยู่บนเตียงพร้อมน้ำตาจนถึงเช้าอีกวัน
ร่างบางที่ลุกขึ้นมาโดยที่แทบไม่ได้หลับเต็มตาถึงสองคืนและกินข้าวไปเพียงวันละมื้อไม่กี่คำ แม้ว่าจะเป็นเพียงเวลาแค่สองวันแต่เพราะความบอบช้ำมันเกิดขึ้นทั้งทางร่างกายและจิตใจ สุดท้ายมันก็ทำให้เธอฝืนทนต่อไปไม่ไหวและเป็นลมไปอย่างง่ายดาย
“แม่ษา!...” เสียงเล็กของเด็กชายสรัลเอ่ยขึ้นอย่างตกใจที่อยู่ๆ แม่ษาที่นั่งอยู่บนพื้นช่วยเขาเอาของเล่นออกมากลับล้มนิ่งลงไป
“ช่วยด้วย ช่วยแม่ษาด้วย!” เด็กน้อยวิ่งออกจากห้องเล่นพร้อมดวงตาแดงก่ำก่อนจะเรียกคนในบ้านอย่างร
