“เกิดอะไรขึ้น!” สรวัชญ์ที่กลับมาจากทำงานและตั้งใจจะเดินมาหาทุกคนที่สนามหญ้า พอได้ยินเสียงก็รีบก้าวเข้ามาก่อนจะเห็นภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้าที่พรรษาสะบัดมือธามิกาออก
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ คุณษาแค่ไม่ระวังแล้วล้มไป” ธามิกาที่รู้อยู่แล้วว่าสรวัชญ์จะต้องมาหาเธอที่นี่ทันทีที่เห็นเธอจึงใช้โอกาสนี้ในการผลักพรรษา
“ไม่ระวัง? ทั้งที่ผลักฉันแต่กลับพูดอย่างหน้าไม่อายว่าฉันไม่ระวัง?” พรรษาที่ได้ยินแบบนั้นก็ถามขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อว่าคนเราจะเสแสร้งได้มากถึงขนาดนี้
“ผลัก? นี่คุณษาไม่ชอบอะไรฉันหรือเปล่าคะถึงกับกล่าวหาฉันแบบนี้...”
“วัชญ์ นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมคนของคุณถึงต้องใส่ร้ายมิกาขนาดนี้” ธามิกาที่ได้ยินแบบนั้นก็ทวนคำพูดของพรรษาก่อนจะลุกขึ้นมาถามสรวัชญ์อย่างไม่เข้าใจและไม่ค่อยพอใจ
แต่ความไม่พอใจของเธอนั่นแหละที่ทำให้เธอยิ่งดูน่าเชื่อมากขึ้นว่าเธอกำลังถูกใส่ร้าย
“เธอเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าพรรษา” สรวัช
