ร่างบางถูกวางลงบนเตียงโดยที่สรวัชญ์เองก็นั่งลงขอบเตียงก่อนจะดึงขาข้างที่เจ็บของเธอขึ้นมาแล้วแกะผ้าพันแผลออก
“ทำอะไรของคุณ!” พรรษาที่เห็นแบบนั้นก็ถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ พยายามชักขากลับแต่ฝ่ามือเขาก็ล็อคข้อเท้าเธอไว้แน่นไม่ปล่อย
“.....” สรวัชญ์ไม่ได้ตอบอะไรก่อนจะแกะผ้าพันแผลดู เมื่อเห็นว่าแผลไม่ได้ฉีกขาดอะไรก็สบายใจขึ้นมาเล็กน้อยเพราะรอบแผลยังมีรอยแดงบวมขึ้นมาน่าจะเพราะจากการกดทับในวันนี้
สรวัชญ์ลุกขึ้นไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลกล่องเล็กในห้องนอนของเขามาก่อนจะนั่งลงที่เดิมและจัดการล้างแผลให้กับพรรษาอย่างเป็นการไถ่โทษกับสิ่งที่เขาไม่ได้ให้ความยุติธรรมกับเธอ
“ฉันทำเองได้!” พรรษาเห็นแบบนั้นก็ไม่เข้าใจมากกว่าเดิม แต่ก็เลือกจะพยายามชักขากลับอย่างไม่ยอม
“ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็อยู่นิ่งๆ” สรวัชญ์เอ่ยเตือนขึ้นเพราะถ้าเธอยังเอาแต่ดิ้นรับรองเขาได้โดนแผลเธอเต็มๆ แน่
“.....” สุดท้ายพรรษาก็ทำได้เพียงนั่งนิ่งอ
