พิจิตใจคุณชายplayboy

เจอกันอีกแล้ว

@ในรถระหว่างทาง

" ยัยลูกพีช แกไม่น่าไปมีเรื่องกับคุณเซ้นต์เลยนะแกรู้ไหมว่าเขาอ่ะคือมาเฟียใหญ่ที่นี่เลยนะเว้ย "

ปูเป้พูดขึ้นขนาดนั่งอยู่ในรถ

" มาเฟียแล้วไงวะชอบดูถูกคนอื่นเขาต่อให้เป็นเจ้าพ่อก็เหอะฉันไม่กลัวหรอกย่ะ "

ลูกพีชพูดขึ้นพร้อมกับตบไปที่พวงมาลัยรถเพื่อระบายอารมณ์

" เดี๋ยวก่อนนะ แล้วนี่อีแนทไปไหนเนี่ยตั้งแต่ขึ้นรถมาฉันไม่เห็นมันนะ "

ลูกพีชพูดพรางกวาดสายตามองไปรอบๆรถ

" โอ้ยย อีนั่นน่ะมันไปกับผู้ชายตั้งแต่เข้าไปในผับแล้ว ป่านนี้ขึ้นสวรรค์ชั้น 7 ไปแล้วมั้ง เหลือแต่พวกฉันเนี่ยที่ยังไม่ได้พูดกันเลย "

ปูเป้พูดแล้วทำหน้าเสียดาย พวกเธอทั้งหมดยังไม่มีแฟนแต่เวลาเที่ยวกลางคืนเมื่อไหร่มักจะone night stand กับผู้ชายทั่วไป แต่ก็เลือกนะไม่ได้มั่วทุกคน

" โหยอี่นี่ไวจริงๆกูละเชื่อมันเลย "

นิษาพูดและปรบมือรัวๆ

" ว่าแต่มึงเหอะไปอยู่เมืองนอกมามอบเวอร์จิ้นให้ใครไปแล้วจ๊ะ สารภาพมาตามตรงเลย"

นิษาขยับมาข้างหน้า เพราะเธอนั่งอยู่เบาะหลังแล้วชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ๆลูกพีช

" เว่อร์จงเวอร์จิ้นอะไรกันแกฉันไปอยู่นู่นก็มีแต่เรียนกับเรียนไม่มีเวลาได้ออกไปไหนหรอก อีกอย่างพี่สาวของฉันก็เฝ้าอยู่ดูอยู่ตลอดถ้าเกิดฉันทำตัวอย่างนั้นนะฉันคงได้กลับมาตั้งแต่ปีแรกแล้วมั้ง "

" พี่สาวอะไรวะแกลูกคนเดียวไม่ใช่หรอ แกมีพี่สาวตั้งแต่เมื่อไหร่ "

ปูเป้หันไปถามด้วยความสงสัย

" นี่แก ถึงฉันจะเป็นลูกคนเดียวของพ่อกับแม่นะแต่ฉันก็มีญาติพี่น้องป่ะ แกนี่ก็เนาะ "

" เออว่ะจริงด้วยกูไม่น่าถามอะไรโง่ๆไปเลย"

แล้วทั้งสามก็ถามสารทุกข์สุกดิบกันจนถึงหน้าผับแห่งหนึ่ง

" ว้าวว ที่นี่ก็ใหญ่ไม่ต่างกันเลยน่ะเนี่ย แกรู้จักที่นี่ได้ไงว่ะ "

ปูเป้ลงมาจากรถ พลางมองไปข้างหน้าแววตาเป็นประกาย เพราะที่นี่มันก็สวยและใหญ่ไม่น้อยไปกว่าที่ที่มาเมื่อกี้เลย

" เอาเป็นว่ารู้จักก็แล้วกัน เราไปข้างในกันเถอะ ฉันโทรไปจองโต๊ะเรียบร้อยแล้ว "

พูดจบลูกพีชก็เดินนำหน้าเข้าไปในผับอย่างกับคนเคยมาเที่ยวที่นี่บ่อยยังไงอย่างนั้น

" หูย พูดที่นี่งานดีทั้งนั้นเลยว่ะ คืนนี้ไม่เสร็จไม่ใช่อีเป้น่ะจ้า "

" ให้มันน้อยๆหน่อยแก อย่าเพิ่งรีบของดีๆยังอีกเพียบ "

ลูกพีชพาทั้งสองสาวไปในโต๊ะด้านในสุด ที่ติดกับเวทีที่มีหนุ่มหล่อมากมายยืนอยู่บนนั้นใส่แค่เพียงกางเกงตัวเดียวและมี number ติดอยู่ที่อกด้านขวาซึ่งแต่ละคนเสื้อผ้าไม่ใส่โชว์ซิกแพคจนสาวๆมองเป็นตาเดียว

" นี่มึงอย่าบอกนะว่าที่นี่เป็นที่ที่ผู้หญิงเขามาชอบผู้ชายกันน่ะ "

นิษาเอ๋ยถามลูกพีช หากแต่ตาไม่ได้มองมาที่เธอเลยกลับมองไปบนเวทีจนตาเยิ้ม

" ก็ใช่ไง มันก็ดีกว่าแกไปมั่วกับคนอื่นป่ะไม่รู้ว่าเป็นผัวใครบ้างหรือเปล่าเดี๋ยวเมียก็จับได้แล้วโดนแหละแก น้องคะเอาเหมือนเดิม 3 ค่ะ"

ลูกพีชบอกนิษาพร้อมกับสั่งเครื่องดื่มไปในเวลาเดียวกัน

" นี่ครับคุณหนู ต้องการอะไรเพิ่มอีกไหมครับ"

เด็กเสิร์ฟเดินเอาเครื่องดื่มมาเสิร์ฟได้ถามอย่างเป็นกันเอง

" เดี๋ยวนะนี่น้องรู้จักมันด้วยหรอ "

ปูเป้หันไปถามเด็กเสิร์ฟคนนั้น

"รู้จักสิครับก็คุณหนูเป็นเจ้าของที่นี่ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ "

เมื่อเด็กเสิร์ฟเดินออกไป ทั้งปูเป้และนิษาหันมามองลูกพีชพร้อมคำถามในแววตา

" เออที่นี่ของกู ก็กูเบื่อนี่บริษัทที่พ่อทำอ่ะแล้วอีกอย่างที่เนี่ยกูทำแบบลับๆพ่อกูไม่รู้หรอก ถ้าเกิดแกรู้นะเรื่องใหญ่แน่กูก็เลยคิดว่าจะให้พวกแกสองคนน่ะมาช่วยฉันดูแลที่นี่ "

" อะไรน่ะ พวกกูเนี่ยน่ะ "

ปูเป้และนิสาพูดพร้อมกันเสียงดังจนคนรอบข้างหันมามองกันเต็ม

" พวกมึงเบาๆดิว่ะ "

ลูกพีชก็เริ่มอธิบายให้เพื่อนๆของเธอฟังจนครบทุกเรื่องและเธอก็กำชับว่าไม่ให้แนทรู้เรื่องนี้เป็นอันขาดเพราะเธอรู้ดีว่าแนทคือเด็กที่พ่อของเธอเลี้ยงอยู่ตอนนี้เพียงแต่เธอยังไม่อยากจะพูด

" เอ้ากูไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะว่าแนทคือเด็กของพ่อมึงอ่ะ ทำไมมันทำอย่างนี้วะพ่อเพื่อนแท้ๆ "

ปูเป้พูดเพราะไม่คิดว่าแนทจะทำแบบนี้

" กูว่าแล้วเชียว ว่าคนอย่างมันจะเอาเงินมาจากไหนเที่ยวทุกคืนที่แท้เขาเป็นอย่างนี้เอง"

นิษาพูดออกมาบาง

"เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ว่าแต่พวกแกเหอะจะทำงานที่นี่ไหมล่ะ "

" มันจะดีหรอวะ พวกกูไม่เคยทำอะไรเป็นของตัวเอง กูกลัวจะบริหารงานไม่ดี "

" นั่นน่ะสิว่าลูกพีชกูกับเป้ไม่เคยทำงานพวกนี้มาก่อนเลยอ่ะเคยแค่เที่ยว "

" ไม่ต้องทำอะไรเยอะหรอกแค่มาดูแลให้กูก็พอ ส่วนที่เหลือผู้จัดการที่นี่เขาจะเป็นคนดูแลเองแหละ "

ลูกพีชอธิบายเพิ่มเติม หากแต่นิษากับปูเป้ก็ยังทำหน้าลังแลอยู่

" ฉันจ้างพวกแกเดือนละ 200,000 จะเอาไหมจ๊ะเพื่อนรัก "

ลูกพีชเสนอ ทั้งปูเป้และนิษาถึงกับทำตาลุกวาวขึ้นมากันเลยทีเดียว

" เอา / เอาดิว่ะ "

ปู้เป้และนิษาพูดพร้อมกันเหมือนนัดกันมาเลยทำให้ลูกพีชถึงกับส่ายหน้าเบาๆ

หลายชั่วโมงต่อมา

ตอนนี้ทั้งโต๊ะเหลือแค่ลูกพีชที่นั่งอยู่เพราะปูเป้และนิษาได้ควงผู้กันไปหมดแล้วถึงแม้ลูกพีชจะชอบเที่ยวกลางคืนแต่เธอก็ไม่ได้ควงผู้ชายไปมั่วเธอวางตัวดีมากไม่เคยมีชายใดได้มาถูกเนื้อต้องตัวเธอ

"สวัสดีครับผมขอนั่งด้วยได้ไหม "

ลูกพีชหันไปมองเจ้าของเสียง มันทำให้เธอถึงกับทำหน้าโกรธขึ้นมาเลยทีเดียว

" นี่นาย ยังอุตส่าห์ตามฉันมาถึงที่นี่อีกหรอ เป็นอะไรมากป่ะหรืออยากได้เงิน เท่าไหร่บอกมา จะได้จบๆ"

ชายหนุ่มตรงหน้าทำน่าสงสัยเพราะเขาไม่เคยเจอเธอมาก่อน เขามาเที่ยวที่นี่ก็หลายครั้งแต่ก็ยังไม่เคยเจอกับผู้หญิงคนนี้

" เดี๋ยวนะครับเราเคยเจอกันที่ไหนหรอ "

" นี่นายยังมาทำเป็นไม่รู้จักฉันอีกหรอ เรื่องเมื่อกี้อย่าคิดว่าฉันจะลืมนะ "

" ห๊ะ เรื่องตอนไหนครับ ผมพึ่งมาถึงเนี่ย อีกอย่างผมก็มาเที่ยวที่นี่บ่อยนะแล้วผมก็ไม่ได้เจอคุณด้วย "

"นี่ยังจะมาแถอีกหรอ ออกไปไกลๆเลยนะก่อนที่ฉันจะเรียกการ์ดมาไล่นายออกไปอ่ะ "

ว่าแล้วลูกพีชก็เตรียมที่จะลุกหนีผู้ชายคนนั้น

" เดี๋ยวก่อนสิคุณ โอเคเอาเป็นว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นผมขอโทษก็แล้วกัน "

ชายหนุ่มตรงหน้ายกมือไหว้เธอพร้อมกับคำว่าขอโทษ

"ดี และที่หลังไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีกทำเป็นไม่รู้จักกันก็ได้นะ "

พูดจบลูกพีชก็รีบลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากร้านนี้ทันที

" อีพวกเพื่อนบ้า มาก็มาด้วยกันแล้วมาทิ้งกันอย่างนี้ได้ไงเนี่ย เจอกันครั้งหน้าคอยดูเถอะพวกแก "