เด็กเลี้ยง
1350 Words
เช้าของอีกวัน
ลูกพีชลืมตาขึ้นมาในห้องนอนของเธอ หลังจากที่เธอไม่ได้กลับมาที่นี่เป็นเวลาเกือบ 2 ปีเต็มๆ เมื่อกลับมาสภาพในห้องก็ยังเหมือนเดิมและยังสะอาด เธอลุกขึ้นมาดูนาฬิกาก็พบว่านี่เป็นเวลาประมาณ 9:00 น
" ว้าย สายแล้วหรอ ทำไมไม่เห็นมีใครมาปลุกฉันเลยเนี่ย "
ลูกพีชบ่นกับตัวเองก่อนจะไปหยิบผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ
1 ชั่วโมงต่อมา
ลูกพีชอาบน้ำเสร็จรีบแต่งตัวก่อนจะลงมาข้างล่างและพบว่าข้างล่างนั้นมันช่างเงียบ
" ป้าสายใจข๋าา มีอะไรให้หนูกินบ้างหนูหิวจังเลยอ่ะ "
ลูกพีชพูดเสียงอ้อนกับป้าสายใจแม่บ้านคนเก่าแก่ของที่นี่ นิสัยแบบนี้มีแต่คนที่เธอสนิทเท่านั้นถึงจะเห็น ส่วนมากแล้วถ้าเกิดคนที่ไม่สนิทกับเธอจะเห็นว่าเธอเป็นคนที่หยิ่ง
" คุณหนูของป้า เพิ่งตื่นสินะคะ เดี๋ยวพาหาอะไรทำให้กินนะคะเดี๋ยวคุณหนูไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารได้เลยค่ะ "
ป้าสายใจพูดด้วยความรัก เพราะเธอเป็นคนเลี้ยงลูกพีชมาเองกับมือ เธอจึงรู้ที่สุดว่าลูกพีชมีนิสัยเป็นยังไง
" ขอบคุณมากค่ะ "
ว่าแล้วลูกพีชก็เดินไปนั่งที่โต๊ะอาหาร เพียงไม่นาน ป้าสายใจก็เอาอาหารมาเสิร์ฟให้เธอ
" นี่ค่ะคุณหนู เออ คุณหนูคะคุณท่านบอกว่าถ้าเกิดคุณหนูตื่นแล้วให้ตามท่านไปที่บริษัทด้วยค่ะ "
" ได้ค่ะป้า ว่าแต่คุณพ่อมีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะป้าพอจะรู้ไหม "
" ป้าไม่รู้หรอกค่ะคุณหนู พี่หนูก็ลองไปหาท่านดูนะ "
ลูกพีชไม่พูดอะไรหากแต่พยักหน้ารับ ป้าสายใจคือคนที่ลูกพีชเชื่อฟังมากกว่าพ่อและแม่ของเธอ เพราะไม่ว่าจะเจออะไรก็มีแต่ป้าสายใจคนนี้ ที่คอยปลอบใจและให้กำลังใจเธอมาตั้งแต่เธอจำความได้
ณ บริษัทAnan นำเข้ารถหรู
" ต้องการติดต่อใครคะ "
พนักงานบริการเอ่ยถามลูกพีช
" มาหาคุณอนันต์ค่ะ "
" อ๋อคุณอนันต์กำลังคุยกับลูกค้าอยู่ในห้องค่ะรอสักครู่นะคะ "
" ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวฉันเข้าไปหาเขาเอง "
พูดจบลูกพีชก็ตรงดิ่งไปยังบันไดเพื่อที่จะขึ้นไปหาพ่อของเธอ
" คุณคะๆอย่าเพิ่งค่ะ ท่านประธานสั่งไม่ให้ใครเข้าไปรบกวนในตอนนี้ค่ะ "
พนักงานคนเดิมวิ่งมาดักหน้าเธอเอาไว้
" ทำไมคะ ก็ท่านเป็นคนสั่งให้ฉันมา หรือจะห้ามไว้ได้ยังไง "
ลูกพีชพูดก็รีบขึ้นบันไดไปและตรงไปยังห้องของท่านประธาน
" คุณหนู คุณหนูมาได้ไงคะ ตอนนี้ท่านไม่ว่างค่ะไว้คุณหนูค่อยมาใหม่ได้ไหมคะ "
คุณพิ้งค์เลขาของท่านประธานรีบลุกขึ้นไปขวางประตู
" พี่พิ้งค์ มีอะไรป่ะคะ ทำไมวันนี้พนักงานบริการด้านล่างและพี่ทำตัวแปลกๆ "
" ไม่มีอะไรหรอกค่ะเพียงแต่ว่าคุณพ่อของคุณหนูกำลังคุยอยู่กับลูกค้านะคะ จะเข้าไปรบกวนท่านเลยดีกว่า "
" ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหนูคุยกับแกเองรีบไปค่ะพี่พิ้งค์ "
พูดจบลูกพีชก็เปิดประตูเข้าไป แต่ก็ไม่เจอใครในห้อง
" เอ้าไหนคุณพ่อล่ะ นี่พวกพี่กำลังปิดบังอะไรพีชอยู่หรือเปล่าคะ "
ลูกพีชพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าคุณพิ้งค์แอบถอนหายใจ
แต่เธอไม่ได้ถามเปล่า เธอกลับตรงดิ่งไปเปิดประตูห้องนอนที่อยู่ในห้องทำงานของคุณพ่อของเธอ
" คุณพ่ออ ยัยแนทท นี่คุณพ่อกับแนททำอะไรกันน่ะ "
ลูกพีชโวยวายขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นว่าในห้องนอนมีพ่อของเธอและเพื่อนของเธออย่างแนทกำลังนัวเนียกันอยู่บนเตียงนอน
" ลูก ลูกเข้ามาได้ยังไง นี่คุณพิ้งค์ผมสั่งไว้ว่าไง "
อนันต์ พ่อของลูกพีชถามลูกสาวพร้อมกับหันไปต่อว่าเลขาส่วนตัวของเขา
" คุณพ่อไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยค่ะ อันที่จริงหนูก็พอรู้นะว่าแนทมันเป็นเด็กที่คุณพ่อเลี้ยงเอาไว้ แต่หนูไม่คิดว่าคุณพ่อจะมาทำประเจิดประเจ้อถึงในบริษัทหนูรับไม่ได้จริงๆค่ะ "
ว่าแล้วลูกพีชทำท่าจะเดินออกมา
" เพราะว่าเราค่อยกลับไปคุยกันที่บ้านนะตอนนี้ลูกกลับไปก่อนป่ะ "
" หนูกลับแน่ค่ะ แล้วอีกอย่างคุณพ่อไม่ต้องไปโทษใครเลยไม่ว่าจะเป็นพนักงานบริการหรือแม้แต่พี่พิ้งค์ เพราะพวกเขาได้ห้ามไม่ให้หนูเข้ามา ทุกอย่างเป็นความผิดของหนูที่มาเห็นความลับของคุณพ่อ ส่วนแกยัยแนทฉันไม่คิดเลยนะว่าแกจะมาทำกับครอบครัวของฉันแบบนี้ ขอตัวนะคะ "
พูดจบลูกพีชเธอก็เดินออกมาจากห้องนั้น
" พี่พิ้งคะ แนทมาที่นี่บ่อยหรือเปล่าค่ะ "
ลูกพีชหันมาถามเลขาของพ่อเธอ
" บ่อยค่ะคุณหนู โดยเฉพาะตอนที่คุณหนูไปเรียนอยู่ต่างประเทศ มาเกือบทุกวันค่ะ "
" ขอบคุณค่ะพี่ พีชกลับก่อนนะคะ "
ว่าแล้วลูกพีชก็ขับรถออกมาด้วยความเร็ว แล้วตรงไปที่บาร์ของเธอ
@ ณ บาร์LP
" สวัสดีครับคุณลูกพีช เข้ามาเร็วจังเลยนะครับวันนี้ มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ"
เจ้มะขวิด สาวประเภทสองเดินมาทักทายเจ้านายของนาง
" หวัดดีพี่ เปล่าค่ะ พีชแค่เบื่อๆ ไม่รู้จะไปไหนเลยเข้ามาที่นี่ "
" อ๋อถ้าเป็นอย่างนั้นก็เชิญตามสบายเลยครับแล้วนี่คุณลูกพีชจะรับเครื่องดื่มเลยไหมครับ "
" โหไม่ไหวพี่ถ้าเกิดป่านนี้ ขอแค่น้ำส้มเย็นๆสักแก้วก็พอค่ะเอาไปให้ที่ห้องนะคะ "
เจ๊มะขวิดพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกไป
ก๊อกๆๆ
" เข้ามาค่ะประตูไม่ได้ล็อค "
เมื่อประตูเปิดออกก็เผยให้เห็นมะขวิดที่มาพร้อมกับน้ำส้มในมือ
" ขอบคุณครับพี่ พี่ออกไปทำงานเถอะค่ะ"
" ครับคุณลูกพีช "
เมื่อมะขวิดเดินออกไป ลูกพีชก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วเข้าไปใน LINE กลุ่มของเพื่อนของเธอ
LINE : สวย เริด หรู
ลูกพีช : นี่พวกแก อยู่ไหนกันวะ ขึ้นสวรรค์และลงไม่ได้กันหรือไง
ปูเป้ : ตื่นตั้งนานแล้วเว้ย
นิษา : มีอะไรหรือเปล่าแก แล้วทำไมในกลุ่มมีกันแค่ 3 คนวะ
ลูกพีช : เรื่องมันยาวอ่ะพวกแกรีบมาหาฉันที่บาร์หน่อยได้ป่ะ
ปูเป้: ได้ๆรอแป๊บ
นิษา: เออเดี๋ยวกูไป
2 ชั่วโมงต่อมา
" มีอะไรวะแก ถึงให้พวกฉันมาที่บาร์ตั้งแต่หัววัน "
ปูเป้ที่มาถึงก่อนนิสาเอ่ยถามเพื่อนสนิทของเธอ
" เดี๋ยวรอนิสาก่อน ฉันไม่อยากเล่าเรื่องเดิมๆหลายรอบ "
ลูกพีชพูดจบก็ตบมือไปที่เบาะเพื่อเป็นสัญญาณว่าให้ปูเป้มานั่ง ปูเป้เองก็ไม่รอช้ารีบไปนั่งตรงเบาะข้างๆลูกพีชโดยเร็ว
ก๊อกๆๆ (เสียงเคาะประตู )
" เข้ามา แล้วล็อคประตูให้ฉันด้วย "
ลูกพีชเชิญและสั่งในเวลาเดียวกันเมื่อเห็นนิสาเดินเข้ามา
" นี่มันเรื่องอะไรวะ มันเป็นความลับขนาดนั้นเลยหรอ "
ปูเป้ยังคงสงสัยไม่เสร็จเลยรีบเค้นถาม
" คืออย่างนี้ "
ลูกพีชก็เล่าเรื่องทั้งหมดที่เธอไปเจอวันนี้ให้เพื่อนๆของเธอฟัง และเธอก็ได้บอกกับเพื่อนๆของเธอให้มาอยู่ที่นี่ เพราะที่มาของเธอข้างชั้นบนสุดนี้มันเป็นห้องนอนซึ่งเป็นห้องส่วนตัวของเธอที่เธอสร้างเอาไว้ ถ้าดูดีๆนี่มันก็คือคอนโดดีๆนี่เอง
- Writer
