พิจิตใจคุณชายplayboy

แฝดหรอ

" หูยอีแนทมันร้ายจริงๆนะ เห็นมันหนิมๆอย่างนั้นน่ะใครมันจะไปคิดวะว่ามันจะกลายเป็นเด็กของพ่อแก "

" โอ๊ยอีนิสา ต่อให้หนิมแค่ไหนนะถ้าเกิดคนๆนั้นมีตังค์นะอีนั่นก็เอาหมดแหละ แกก็รู้นี่ว่าบ้านนี้แนทมันเป็นแบบไหน "

ปูเป้เสริมทัพ ลูกพีชได้แต่นั่งถอนหายใจ ถ้าเกิดแม่ของเธอรู้เรื่องนี้ ทุกอย่างคงพังเพราะบริษัทนี้แม่ของเธอเป็นคนก่อร่างสร้างขึ้นมาเอง ถึงแม้จะใช้ชื่อของพ่อของเธอเป็นที่ตั้งหากแต่ทั้งหมดนี้ถ้าเกิดแม่ของเธอไม่เป็นคนสร้างมันขึ้นมาก็คงไม่มีวันนี้หรอก

" เอาหน่ามึง แม่แกก็ไปต่างประเทศไม่ใช่หรอวันนี้คงไม่มีอะไรหรอกนะอย่าคิดมากเลย "

นิสาพูดปลอบใจเพื่อนรักของเธอพร้อมกับเอามือบีบหัวไหล่ของลูกพีชเบาๆ

" ขอบใจพวกแกมากน่ะ ที่อยู่กับกูตลอดเลยอ่ะ "

ลูกพีชยังคงฝืนยิ้มให้กับเพื่อนของเธอ หากแต่ทั้งนิสาและปูเป้ต่างรู้กันเป็นอย่างดีว่าลูกพีชเครียดมากแค่ไหน

" เอางี้ พรุ้งนี้เราไปเที่ยวทะเลกันดีป่ะ แกกลับมาไทยทั้งที เราไปเที่ยวกันก่อน แล้วค่อยกลับมาทำงาน "

ปูเป้เสนอความคิด

" เอาดิๆ กูเองก็ไม่ได้ไปทะเลมานานมากแล้วเหมือนกัน "

" ว่าไงไปมั้ยอีพีช "

ทั้งสองหันมามองลูกพีชเพื่อรอคำตอบ

" อืม ไปก็ไป "

" เย้ / ไชโย "

ปูเป้และนิสาตะโกนออกมาพร้อมกันด้วยความดีใจ

" ขนาดนั้นเลยหรอพวกมึงเนี่ย "

ลูกพีชถึงกับส่ายหน้าเบาๆให้กับความบ้าของเพื่อนสาวของเธอทั้งสองคน

" งั้นพวกแกนอนค้างที่นี่เลยล่ะกัน คืนนี้ฉันเลี้ยงเอง ไปแต่งตัวเหอะ ฉันลงไปดูงานก่อน "

ลูกพีชบอกเพื่อนของเธอไป ก่อนที่เธอจะเดินออกมาจากห้อง แล้วลงไปด้านล่าง

@ด้านล่าง บาร์LP

" น้องลูกพีชข๋า วันนี้มาคุมงานเองเลยหรอค่ะ "

มิ้นต์ พริตตี้สาวสวยของบาร์ เดินเข้ามาทักทายเธอ

" ใช่ค่ะพี่ ตั้งแต่ไปต่างประเทศก็ทิ้งให้เจ้มะขวิดดูแลคนเดียวมาตั้งนาน "

" อ่อค่ะ งั้นพี่ขอตัวนะคะ "

มิ้นต์เธอเดินออกไป พร้อมทำหน้าตาแบบไม่ชอบลูกพีชเอาอย่างมาก เพราะเองก็คือเด็กเลี้ยงของพ่อของลูกพีชเหมือนกัน

ลูกพีชเธอเดินดูงานไปเรื่อยๆ อยู่ก็มีมือใครบางคนมากนะชากแขนเธอ จนเธอเซกลับมาทันที

" อุ้ย อะไรว่ะเนี้ย "

เมื่อลูกพีชหันไปมองก็พบว่าชายคนนั้นคือคนที่มีเรื่องกับเธอเมื่อคืนวันก่อน

" หึ ไม่คิดเลยนะว่าผู้หญิงเธอจะมาเที่ยวที่แบบนี้ด้วย "

ชายหนุ่มคนนั้นมองหน้าเธอด้วยแววตาที่เหยียดหยาม

" ทำไมผู้หญิงอย่างฉันมันทำไม แล้วนายเป็นใครคะ ทำไมชอบพูดดูถูกคนอื่นอยู่เรื่อยเลย "

ลูกพีชสะบัดแขนเธอออกอย่างแรง จนมือของชายหนุ่มคนนั้นหลุดจากแขนของเธอ

" เปล๊า ก็ไม่ทำไมหรอกน่ะ แต่ลูกเจ้าของบริษัทรถนำเข้าแบบเธอ ฉันว่าไม่น่าจะเอาเงินมาซื้อผู้ชายหรอกมั้ง แค่เดินผ่านผู้ชายทุกคนคงอยากได้เธอแล้วล่ะน่ะ เพราะคนอย่างเธอมันง่ายย "

เพี๊ยะ

ลูกพีชตบไปที่หน้าผู้ชายคนนั้นสุดแรง ก่อนจะเดินหนีไป แต่ทว่า..

" เดี๋ยว เธอมีสิทธิ์อะไรมาตบผมห๊ะ "

" หึ แล้วนายมีสิทธิ์อะไรมันดูถูกฉันอย่างนี้ฮะ ฉันอยากรู้จริงๆ เราบอกว่าพ่อแม่ของนายเลี้ยงนายยังไงถึงได้โตมาเป็นคนปากหมาอย่างเงี้ย "

" นี่เธอ พ่อแม่ฉันเกี่ยวอะไรด้วย อย่ามาลามปาม "

ลูกพีชไม่สนคำพูดของเขา เธอรีบเดินออกมาจากที่ตรงนั้นโดยเร็ว ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยโดนใครดูถูกเหยียดหยามเธอเหมือนกับผู้ชายคนนี้มาก่อน

" คนบ้า ไอ้ผู้ชายปากหมา ไอ้คนเฮงซวย ชาตินี้ขออย่าได้เจอแบบนี้อีกเลย ฉันเกลียด เกลียด ฮร้ายย "

ลูกพีชตะโกนด่าชายคนนั้นทันทีที่ออกมายืนอยู่ด้านหลังของบาร์

" นี่คุณด่าผมอยู่หรือเปล่าครับ "

เสียงใครบางคนดังมาจากด้านหลัง ทำให้ลูกพีชต้องหันกลับไปมอง

" หึ่ยยย นี่นายยังจะตามฉันมาอีกหรอ นายรีบกลับออกไปเลยนะก่อนที่ฉันจะเรียกการ์ดมาไล่นาย "

ลูกพีชตะโกนด่าออกไปยังไม่กลัวอะไร

หากแต่ผู้ชายคนนั้นยืนทำหน้างงๆ

" เอ้า คุณไล่ผมทำไมผมไปทำอะไรให้คุณเนี่ย"

เมื่อได้ยินผู้ชายคนนั้นพูดมาแบบนี้ ลูกพีชถึงกับยืนกำหมุดเอาไว้แน่น

" ถามจริง นายเป็นไบโพล่าหรือเปล่า เมื่อกี้นายยังปากหมาใส่ฉันอยู่เลย ตอนนี้มาทำเป็นลืมนายบ้าป่ะ "

" คุณผมไปด่าคุณตอนไหน ผมอยู่ที่นี่มาพักนึงแล้วนะ แล้วผมจะมีเวลาที่ไหนไปด่าคุณ "

" นี่ยังจะมาแถอีกหรอ ก็นายด่าฉันอยู่ในร้านเมื่อตะกี้เนี่ย แต่แอ่ะ เดี๋ยวนะ เมื่อกี้นายไม่ได้ใส่ชุดนี้นี่ "

ลูกพีชถึงกับหยุดชะงักเพราะเมื่อกี้ชุดที่ชายหนุ่มใส่มันไม่ใช่ชุดนี้

" ผมก็ใส่ชุดนี้แหละคุณ แต่คนที่คุณเห็นอยู่ในร้านน่ะมันเป็นพี่ชายฝาแฝดของผม "

ชายหนุ่มตรงหน้าพยายามจะอธิบายให้เธอเข้าใจ หากแต่อารมณ์ของคนตรงหน้าคงยังไม่พร้อมที่จะเข้าใจอะไรทั้งนั้น

" เอาอย่างนี้ คุณมากับผมเดี๋ยวผมให้คุณดูว่าใช่ผมหรือเปล่า "

พูดจบชายหนุ่มตรงหน้าก็จับมือของลูกพีชแล้วเดินเข้าไปในร้าน ลูกพีชเองก็เดินตามไปอย่างว่าง่าย

" คนนั้นใช่ไหมที่คุณพูดถึงเมื่อตะกี้ "

ชายหนุ่มชี้ไปตรงหน้าที่มีพี่ชายฝาแฝดของเขานั่งอยู่

" ห๊ะ ที่ไหนมีฝาแฝดหรอ ถึงว่านิสัยถึงต่างกันคนละคนอย่างนี้ "

ลูกพีชทำหน้าตกใจไม่น้อยกับสิ่งที่เธอเห็น

" ก็ใช่ไงครับ แต่คุณอย่าไปถือสาพี่ชายผมเลย พี่เซ้นต์เขาปากเสียอย่างนั้นแหละแต่จริงๆแล้วเขาเป็นคนนิสัยดีนะ "

" นายไม่ต้องมาแก้ตัวให้พี่ชายนายหรอก และถ้าเป็นไปได้ฉันอยากให้นายพาพี่ชายของนายกลับไปซะไม่ต้องมาเหยียบที่ร้านของฉันอีก "

" นี่ร้านของคุณหรอ งั้นยินดีที่ได้รู้จักนะครับ คุณลูกพีช "

ปริ้นต์ เอ่ยอย่างนุ่มนวล ก่อนจะยื่นมือไปจับมือของลูกพีช

" นี่ อย่ามาจับ "

ปริ้นต์ยิ้มให้กับกิริยาท่าทางของสาวตรงหน้า เขารู้สึกชอบลูกพีชตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น ทั้งๆที่ครั้งแรกที่เจอกัน เขาโดนลูกพีชด่าทั้งๆที่เขาไม่รู้เหตุผลว่าเขาโดนด่าเรื่องอะไร

" โอเคๆ ไม่จับก็ไม่จับครับ งั้นตอนนี้เราคุยกันดีๆได้หรือยังครับ "

" ไม่ ฉันจะไปทำงาน หลบไปดิ "

ว่าแล้วลูกพีชเธอก็เดินจากไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมของเธอที่ติดมือของปริ้นต์

" แปลกดีแห่ะ แต่น่ารักจัง "

ปริ้นต์ พูดกับตัวเอง แล้วยิ้มออกมา

" พี่ปริ้นต์ข๋าา "

เสียงของใครบางคนดังมาแต่ไกล ทำให้ปริ้นต์หันไปมองต้นเสียง

" เนเน่ มาทำอะไรตรงนี้ "

" แหม่ เน่ก็มาตามพี่ปริ้นต์กลับไปข้างในสิค่ะ มานั่งทำอะไรตรงนี้ เน่รอตั้งนานแน่ะ "

" โอเคครับ เดี๋ยวพี่ตามไป "