แม่สื่อ
1305 Words
เช้าวันต่อมา
" พวกแกพร้อมกันหรือยัง "
ลูกพีชถามเพื่อนๆในขณะที่ตัวเองก็เตรียมตัวที่จะไปเที่ยวทะเลกัน
" ฉันเสร็จแล้ว "
" เดี๋ยวรอฉันแป๊บนึงนะ ขอไปเตรียมชุดว่ายน้ำก่อน "
หันมาบอกเพื่อนของเธอในขณะที่ตัวเองกำลังจัดของลงกระเป๋า
" โอ๊ยอีเป้ ไปแค่ 2 วันเองแกจะเอาอะไรไปนักหนาวะ "
นิสาเอ่ยถามเพื่อนพร้อมกับส่ายหน้าไปมา
" แกนี่ไม่รู้เรื่องเลย นานๆทีถึงจะได้ไปเที่ยวด้วยกันต้องจัดเต็มหน่อยสิย่ะ "
ปูเป้พูดพร้อมแสดงสีหน้าแววตาที่เต็มไปด้วยความสุข
" ช่างมันเหอะแก ปล่อยมันสักวันแล้วกัน งันฉันไปรอด้านล่างล่ะกัน "
ลูกพีชพูด แล้วสะพานกระเป๋าเดินออกไป
" มึงรอกูด้วย ปล่อยอีเป้มันบ้าคนเดียวเนี้ยแหล่ะ "
" เอ้าอีนี่ มาว่ากูบ้าอีก "
แล้วนิสาก็ตามลูกพีชออกไป ปล่อยให้ปูเป้จัดกระเป๋าอยู่ตามลำพัง
" ฮัลโหล ค่ะคุณ อ๋อใช่ค่ะ กำลังเดินทางค่ะ แต่คุณอย่าบอกลูกพีชนะคะว่าเป้เป็นคนบอกคุณ"
หลังจากที่ลูกพีชและนิสาออกไปจากห้อง เสียงโทรศัพท์มือถือของปูเป้ก็ดังขึ้นมา และเขาได้คุยกับใครบางคน
@ 4 ชั่วโมงถัดมา ณ หัวหิน
" OMG นี่นะหรอทะเล ฉันไม่ได้มาที่นี่นานเท่าไหร่แล้วนะเนี่ย "
ทันทีที่เปิดประตูรถปูเป้ก็ตะโกนออกมาดังๆพร้อมกับบิดขี้เกียจไปมา
" นั่นน่ะสิ พวกเราไม่ได้มาที่นี่กันนานมากแล้วนะ คิดถึงทะเลอ่ะ "
นิสาเดินมายืนข้างๆปูเป้และพูดพร้อมบิดขี้เกียจไปมาเหมือนกัน
" จริงด้วย ตั้งแต่กูไปอยู่ต่างประเทศนะกูก็มัวแต่เรียนกับเรียนน่ะ ไม่เคยได้ออกไปเที่ยวไหนเลย "
ลูกพีชออกมาจากฝั่งคนขับ แล้วมองไปที่ท้องทะเล นานแค่ไหนแล้วนะที่เธอไม่เคยมาที่นี่
เมื่อ 4 ปีก่อนเธอมากับเพื่อนๆของเธอก่อนที่เธอจะต้องไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ แต่นั่นมันก็ทำให้เธอถึงกับต้องระลึกถึงวัยเด็กของเธอ ที่ตอนนั้นบ้านของเธอไม่ได้รวยมากนัก พ่อและแม่ของเธอมีเวลาให้เธอมากกว่านี้ ไม่ว่าเธอจะร้องขออะไรหรือจะให้พาไปที่ไหนพวกเขาก็จะพาเธอไปได้ตลอด ต่างจากตอนนี้ ที่แม่เองก็ต้องบินไปดูงานที่ต่างประเทศบ่อยขึ้น ส่วนคุณพ่อก็ไปบ้างเป็นบางครั้งแต่ส่วนมากจะอยู่ที่ไทยซะมากกว่าเพราะพ่อมีเด็กที่ต้องเลี้ยงอีกตั้งหลายคน หนึ่งในนั้นรวมไปถึงแนทเพื่อนของเธอที่สนิทกันมาตั้งแต่ประถม เธอไม่เคยคิดเลยว่าเพื่อนของเธอจะทำกับเธอขนาดนี้
ลูกพีชเธอรู้ดีว่าบ้านของแนทลำบากมากแค่ไหน เธอก็เลยบอกให้แม่ของเธอรับแม่ของลูกพีชมาเป็นแม่บ้านที่บ้านของเธอแต่เมื่อไม่นานมานี้ เธอได้ข่าวจากนิสาและปูเป้ว่าแนทมันทำตัวรวยผิดปกติแต่ลูกพีชก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะคิดว่าแนทมันคงจะมีแฟนรวย แต่คาดไม่ถึงว่าคนที่เป็นแฟนของมันก็คือพ่อของเธอเอง และลูกพีชคิดว่าแม่ของเธอก็ไม่น่าจะรู้เรื่องนี้ เพราะถ้าแม่ของเธอรู้แม่คงอกแตกตายเพราะแม่ของเธอก็รักแนทเหมือนกับลูกแท้ๆของท่าน ทั้งสองคนถูกเลี้ยงดูมาด้วยกัน
" ยัยพีช แกเหม่ออะไรอีกแล้วเนี่ย กูเรียกมึงตั้งนานไม่ยอมขาน"
นิสาเขย่าลูกพีชเบาๆ
" เออนั่นน่ะดิ อย่าบอกนะว่าแกแอบมีความรักแล้วแอบคิดถึงผู้ชายคนนั้นน่ะ "
ปูเป้เสริมทัพ
" เปล่าๆ ว่าแต่พวกแกมีอะไร "
" เปล่า กูก็จะชี้ให้มึงดูว่านั่นใช่คุณเซ้นต์หรือเปล่าว่ะมึง "
นิสาไม่พูดเปล่าตัวชี้ไปอีกฝั่งของที่เธอจอดรถอยู่ และเมื่อลูกพีชหันไปมองเธอก็พบว่าเห็นผู้ชายคนนั้นจริงๆ
" ฉันว่าไม่น่าใช่หรอกฉันว่าน่าจะเป็นคุณปริ้นต์หรือเปล่า "
ปูเป้พูดพลางหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากพวก
" จะเป็นใครก็ช่างเหอะอย่าไปยุ่งกับพวกเขาเลย เอารีบเอาของขึ้นไปเก็บเหอะ "
พูดจบลูกพีชก็ไปหยิบกระเป๋าแล้วเดินไปยังรีสอร์ทที่เธอได้โทรมาจองเอาไว้
" อ้าวคุณ "
เสียงของใครบางคนทักเธอขึ้นมา
" อ้าวคุณ คุณคือออ... "
" ผมปริ้นต์ครับ แล้วนี่คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ "
" อ๋อเพิ่งมาถึงเมื่อตะกี้นี้เองค่ะ แล้วคุณล่ะคะ มาทำอะไรที่นี่ "
" อ๋อ ผมก็มาดูงานนะครับที่นี่เป็นรีสอร์ทของผม ว่าแต่มีที่พักหรือยังครับ ถ้าขาดเหลืออะไรบอกผมนะครับ "
" ฉันจองไว้แล้วค่ะ ไม่เป็นไรดีกว่าเชิญคุณดูงานได้ตามสบาย ขอตัวก่อนนะคะ "
ว่าแล้วลูกพีชออกไปจากตรงนั้น เธอไม่ค่อยชอบคุยกับเขาสักเท่าไหร่ เพราะยิ่งเห็นหน้าเขาก็ยิ่งทำให้คิดถึงหน้าอีกคนที่ชอบดูถูกเธอ
" เดี๋ยวก่อนสิคุณ งั้นเดี๋ยวเย็นนี้ผมขอเลี้ยงอาหารของคุณได้ไหม "
" ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ พีชมีเงิน คงไม่ต้องรบกวนคุณหรอกค่ะ "
" ผมไม่ได้จะดูถูกคุณนะครับ แต่ให้ผมเลี้ยงถือซะว่าเป็นการตอบแทนที่คุณมาใช้บริการรีสอร์ทของผม "
" โห ถ้าเป็นอย่างนั้นคุณก็ต้องเลี้ยงคนทุกคนเลยสิคะ เพราะเขาเข้ามาใช้บริการรีสอร์ทของคุณ "
" 555 เอาเป็นว่าผมขอเลี้ยงข้าวคุณนะครับ "
" อย่าเลยค่ะ ให้ฉันเลี้ยงคุณดีกว่า เพราะคุณก็ไปอุดหนุนที่บาร์ของฉันเกือบทุกคืน "
" OK งั้นเอาตามนั้นเลยครับ เย็นนี้เจอกันนะครับ "
ปริ้นต์ยิ้มหวานให้ลูกพีชแล้วเดินจากไป ทำให้ลูกพีชถึงกับส่ายหน้าเบาๆ
" เมื่อไหร่ชีวิตฉันจะพ้นจากคู่แฝดคู่นี้นะ "
ลูกพีชบ่นงึมงำกับตัวเอง
" ฮั่นแน่ เมื่อกี้แกกับเขาคุยอะไรกันวะ "
นิสาแซวเพื่อนเมื่อเดินมาอีกถึงหน้าห้อง
" นั่นน่ะดิกระหนุงกระหนิงเชียว "
ปูเป้พูดพร้อมกับกระแทกลูกพีชเบาๆ
" กระหนุงกระหนิงบ้าอะไรของพวกแก คุณปริ้นต์เขาแค่จะเลี้ยงข้าวฉัน "
" yes สำเร็จจนได้ "
อยู่ๆปูเป้ก็พูดขึ้นมา พร้อมท่าทางดีด๊า
" สำเร็จอะไรของแกฮะอีเป้ "
นิสาพูดขึ้นมาเมื่อเห็นท่าทีของเพื่อน
" ป๊าวว ไม่มีอะไรเว้ย ฉันขอตัวแป๊บนึงนะ "
พูดจบปูเป้ก็เดินแยกออกมา เธอเดินอ้อมไปอีกฝั่งหนึ่งของรีสอร์ท เมื่อเดินไปเพียงไม่นานก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ เหมือนว่าจะรอเธออยู่แล้ว
" คุณปริ้นต์ค่ะ "
ปูเป้เรียกชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ
" อ้าวปูเป้ ผมขอบคุณมากนะครับ ที่เป็นแม่สื่อให้ผม นี่ครับเงินครึ่งนึง ส่วนอีกครึ่งนึงก็คืนนี้คุณลูกพีชเธอลงมาทานข้าวกับผม ผมจะรีบให้ทันทีเลย "
ทั้งสองคนยืนพูดกันไม่นาน ปูเป้ก็รีบรับเงินแล้วเดินออกมาทันที
- Writer
