จอมวายร้ายที่รัก | BL

บทนำ ค่ำคืนงานเฉลิมฉลองก่อนวันขึ้นปีใหม่อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้ ช่างครึกครื้นไม่ต่างจากปีก่อนๆ ทั้งเสียงเพลง เสียงผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมาตามท้องถนน เสียงของการแสดง หรือแม้กระทั่งเสียงปรบมือชื่นชม ก็ไม่อาจทำให้ชายหนุ่มสองคนที่กำลังเกี่ยวรัดกันบนเตียงนอนให้ความรู้สึกสนใจ เพราะสิ่งที่พวกเขาให้ความสนใจมากกว่างานรื่นเริงคือร่างกายอันแสนเร่าร้อนที่สัมผัสกันและกันอยู่ในตอนนี้ ร่างกายแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามอย่างพองาม มันทั้งดุดันและร้อนแรง ช่างแตกต่างกับใบหน้าหล่อเหลาแสนเฉยชา และมันคงจะรู้สึกดีกว่านี้ ถ้าหากมือของคนที่อยู่ใต้ร่าง ไม่ได้ถูกมัดรวบด้วยเส้นเชือกสีแดงรั้งไว้เหนือหัวผูกติดกับหัวเตียงนอน มันช่างน่าขัดใจเพราะมีเพียงร่างกายเท่านั้นที่ขยับส่ายไหวไปมา เมื่อถูกคนด้านบนปรนเปรอ  "อึก" "อืม" ไม่รู้ว่ามันผ่านไปนานเท่าไรแล้ว ที่ถูกปลายลิ้นร้อนและริมฝีปากหนาเอาแต่ขบกัดทั่วผิวกาย โดยเฉพาะเจ้าตุ่มไตเม็ดเล็กสีแดงเรื่อที่ถูกรังแกจนชุ่มฉ่ำและบวมเปล่งอย่างน่าสงสาร เนื้อขาวบางเองก็ขึ้นสีแดงซ้ำอย่างน่ากลัว บางจุดยังมีรอยเลือดซิบจากการถูกขบกัดรุนแรง เจ็บปวดแต่มันกลับให้ความรู้สึกดีอย่างน่าแปลกประหลาด  ความรู้สึกดีที่ไม่ได้รับการเติมเต็ม รั้งแต่จะทรมานร่างกายตัวเองเสียเปล่า โดยเฉพาะเจ้าแกนกายสีอ่อนมันปวดหนึบไปหมด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะมือทั้งสองข้างถูกพันธนาการเอาไว้ "ไม่ไหวแล้ว..." เสียงทุ้มเย็นดังขึ้นครั้งหนึ่ง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงซูบซาบของเนื้อผ้าชั้นดี คนตัวบางกว่าพยายามปรือดวงตากลมคลอรับหยาดน้ำสีใส มองไปยังเงาคนเบื้องหน้าท่ามกลางความมืดมิดมีเพียงแสงสว่างจากทางด้านนอกหน้าต่างที่พอให้เห็นเค้าลางชัดเจน ภาพที่ร่างสูงโปร่งจัดการรั้งกางเกงที่เหลือติดอยู่บนร่างกายเพียงตัวเดียวลงอย่างเร่งรีบ จนสิ่งที่หลบอยู่ภายในกระเด้งกระดอนออกมา เจ้าแท่งร้อนที่มีลักษณะตั้งตรงและแข็งเกร็งอย่างต้องการปลดปล่อยความปรารถนา ผู้ต้องรองรับอารมณ์ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างอยากลำบาก ทั้งหวาดหวั่นและตื่นกลัวกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ แม้จะเตรียมใจกับมันมาบ้างแล้ว พอเอาเข้าจริงมันกลับเป็นเรื่องยาก กระทั่งสองขาเรียวถูกจับอ้าออกไปด้านข้างแทบจะเป็นเส้นตรง สติก็กลับมาอีกครั้ง มันมาพร้อมกับบางสิ่งบางอย่างที่แตะสัมผัสลงยังช่องทางด้านหลัง พยายามจะสอดใส่เข้ามาทั้งที่ไม่แม้จะเบิกทาง "หยุด!" เขาร้องห้ามและพยายามขยับร่างกายหนี แต่แรงของตนก็ไม่อาจสู้แรงของอีกฝ่ายได้ เรียวขายิ่งถูกจับล็อกแน่นขึ้น ก่อนจะตามมาด้วย สวบ! "อ๊า!" คนใต้ร่างถึงกับเชิดใบหน้าขึ้นร้องเสียงดังลั่น เสียงที่ร้องห้ามไม่อาจทำให้คนตรงหน้าที่มัวเมาลุ่มหลงในกามรู้สึกเห็นใจ ถูกความแข็งขืนตอกอัดเข้ามาลึกมากที่สุด มันรู้สึกเจ็บเป็นอย่างมาก ดั่งร่างกายแยกออกจากกัน เจ็บปวดจนไม่อาจหยุดน้ำตาให้ไหลริน ก็เคยรู้มาว่าครั้งแรกมักจะเจ็บ แต่ไม่คิดว่ามันจะเจ็บถึงเพียงนี้ สวบ สวบ สวบ "อ๊ะ อ๊า"  หลังถูกสอดใส่เข้ามาไม่แม้จะได้ปรับตัวกับความใหญ่โต แรงขยับจากคนด้านบนก็เริ่มที่จะรัวเร็วขึ้น ความรุนแรง ความป่าเถื่อน ความต้องการไม่รู้จักพอ ก่อให้เกิดกลิ่นคาวคลุ้งของน้ำกามผสมกับเลือดทั่วห้อง เจ็บจนช่องทางด้านหลังชาชิน ช่างแตกต่างกับคนที่เป็นฝ่ายกระทำ หลับตาลงครางเสียงทุ้มต่ำอย่างน่าพอใจ รสแห่งความเจ็บปวดของคู่ คือสิ่งที่ชายหนุ่มชื่นชอบเป็นที่สุด โดยเฉพาะเสียงร้องที่ถูกเขาคนนี้บดขยี้ ยิ่งเป็นเสียงที่เพราะมากที่สุด "ซี้ด ร้องดังกว่านี้อีก อึก" "อึก อ๊า ชะ...หน่อย อึก" สิ่งที่เชื่อมต่อกันยังคงขยับเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ ก่อนคนด้านบนจะโน้มตัวลงคลอเคลียกับลำคอขาวผ่องและเริ่มขบกัดตามผิวเนื้อขาวอีกครั้ง ความหอมหวานจากร่างกายนี้ ทำให้คนไม่รู้จักพอนึกอยากจะกลืนกินมันทั้งหมด กลิ่นกายที่ช่วยปลุกสัญชาตญาณดิบ กลิ่นกายที่ทำให้เขาคนนี้รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก พึงพอใจกว่าครั้งที่แล้วมา จนนึกอยากจะเปิดไฟมองใบหน้าของคนใต้ร่างให้ชัดเจน  แต่เจ้าปุ่มเปิดปิดนี่สิ มันช่างอยู่ไกลเกินกว่าจะยอมปล่อยช่วงเวลาหอมหวานให้พ้นผ่านไปโดยเสียเปล่าแม้เพียงเสี้ยววินาทีเดียว สอบสะโพกเข้าออกช่องทางรักที่เอาแต่ดูดกลืนตัวตนของเขาไม่ยอมให้ถอยร่นโดยง่าย นอกจากร่างกายหอมหวานนี้ ก็มีความเข้ากันของเซ็กซ์เป็นอย่างดี  "อ่า อึก"  คนถูกกระทำไม่อาจอดกลั้นเสียงร้องของตัวเองได้เลย ได้แต่บิดเร้าเรือนกายไปมา เชิดใบหน้าขึ้นครวญครางเสียงหวานแหบไม่หยุด เสียงร้องของความเจ็บปวดมันมากกว่าเสียงร้องของความสุขเสียอีก เจ็บไปทั่วทั้งร่างแทบไม่มีแรงขยับ ทำได้แต่นอนนิ่งเป็นผักปลาให้เขากระทำอยู่ฝ่ายเดียว ครั้งแล้วครั้งเล่า กระทั่งความเจ็บเริ่มทำให้สติพร่าเลือน และก่อนที่สติจะดับลงไปเหมือนร่างกายก็ได้รับการปลดปล่อยออกมา และเริ่มรู้สึกถึงความพอใจในรสกามอยู่ไม่น้อย +++ สิ่งแรกที่ตื่นขึ้นมายามเช้า ไม่ใช่ความรู้สึกสดชื่นหลังการนอนหลับเต็มอิ่มและมีพลังล้นเหลือ หากแต่เป็นร่างกายที่เต็มไปด้วยความบอบช้ำจากการถูกรังแกเมื่อคืน  ไม่รู้ว่าบทรักนั้นจบลงไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เพราะตั้งแต่สลบไสลหลังการปลดปล่อยในรอบแรกก็เพิ่งจะรู้สึกตัว ความเจ็บปวดพอๆ กับความรู้สึกไม่สบายตัวจากช่องทางด้านหลัง และพอพยายามจะลุกขึ้นมอง ภาพที่เห็นก็ไม่ได้ต่างจากที่ตัวเองคิดไว้นัก ภาพน้ำกามที่ไหลเปลอะตามเรียวขา มันพอๆ กับรอยเลือดที่เกิดจากแรงฉีกขาดของช่องทางด้านหลัง  ไม่รู้ว่าเขาควรจะรู้สึกอย่างไรก่อนเป็นอันดับแรกดีที่เห็นภาพนี้ แต่มันก็ช้ากว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาในห้องนี้อย่างถือวิสาสะ "คุณฟาโรห์" ชายหนุ่มผู้มาใหม่ที่เปิดประตูเข้ามาในห้อง ใบหน้าเฉยชาที่แทบไม่แสดงความรู้สึกใดถึงกับหลุดแสดงสีหน้าตกใจออกมา เพราะไม่คาดคิดว่าคนที่อยู่กับเจ้านายในเมื่อคืนจะเป็นคนคนนี้ คนถูกเรียกชื่อเพียงยกปลายนิ้วชี้จรดริมฝีปากตัวเอง แสดงออกว่าห้ามพูดอะไรออกมาอีก เพราะเกรงว่าจะทำให้คนที่อยู่ข้างกายตื่น ถ้าเขาตื่นขึ้นมารับรู้ มันจะกลายเป็นเรื่องยุ่งยาก "ผู้หญิงคนนั้นอยู่ที่ไหน" "ผมพาเธอไปอยู่ที่ห้องของคุณอัคคีครับ" "อืม ช่วยปลดเชือกออกจากข้อมือให้ฉันหน่อย" ฟาโรห์พูดเสียงเนือยๆ อย่างกับพูดเรื่องดินฟ้าอากาศในวันนี้ คริสหรือมือขวาของโรมันรีบเข้าไปทำตามคำสั่งโดยทันที ทำโดยที่พยายามหลีกเลี่ยงการสัมผัสกับร่างกายของคุณฟาโรห์ให้มากที่สุด เมื่อคนถูกจับมัดมือเป็นอิสระ ฟาโรห์ก็กำชับเรื่องนี้กับลูกน้องของโรมันอีกครั้งว่าห้ามบอกกับเจ้าตัวเด็ดขาด ว่าคนที่อยู่ด้วยกันทั้งคืนคือตัวเขาและให้เลือกสับเปลี่ยนเอาชายหนุ่มน้อยที่มีลักษณะใกล้เคียงกับตัวเองเข้ามาสวมรอยแทน เพราะอย่างไรตอนตื่นขึ้นมา โรมันก็คงจำอะไรไม่ได้และไม่คิดสนใจอะไรอยู่แล้ว + + + + + + + + + + + +