เมจิมองตามรถหรูที่ขับเคลื่อนออกไปจนสุดสายตาก่อนจะยกมือขึ้นยีหัวตัวเองเบาๆ พร้อมกับพึมพำออกมา
“นี่เขากำลังนึกสนุกอยากแกล้งกันเฉยๆ หรือไง…พวกคนรวยเริ่มทำฉันปวดหัวแล้วนะ!” เธอบ่นเพียงเท่านั้นแล้วสะบัดก้นงามงอนเดินเข้าบริษัทไป
ห้าโมงเย็น … ต๊อก แต๊ก ต๊อก แต๊ก!
“โอเค อีกอึดใจเดียวเท่านั้น…” คนตัวเล็กใช้มือดันแว่นกันแสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ให้เข้าที่พร้อมกับกรีดนิ้วลงบนคีย์บอร์ดเพื่อพิมพ์งานต่อ
คลิก! เสร็จ! พอกดส่งรายงานเรียบร้อยเมจิก็ไม่รอช้ารีบกดชัตดาวน์หน้าจอตรงหน้าทันทีก่อนจะเอนหลังบางพิงกับพนักพิงของเก้าอี้ทำงานแล้วยกมือขึ้นคลึงขมับตัวเองเพื่อบรรเทาอาการปวด สองสามวันมานี้งานเยอะมากเธอต้องรับผิดชอบทั้งงานภายในและภายนอกบริษัทจนรู้สึกสมองตึงไปหมด…อยากระบายอารมณ์ชะมัด!
ครืด ครืด ~
พี่วิน : อยู่ที่บริษัทหรือเปล่า?
พี่วิน : ถ้าเลิกงานแล้วมาที่ลานจอดรถนะ
เมจิ : โอเคค่ะ
ส่วนนี่ก็เป็นข้อความ
